บทที่ 4 อีกหนึ่งสถานะ

ลูคัสกลับมายังโรงพยาบาลในเวลาต่อมา ชายหนุ่มกลับมาทำงานต่อจนกระทั่งถึงหกโมงเย็นของวัน จากนั้นลูคัสก็ไปทานอาหารที่ร้านอาหารบนตึกหรูจวบจนเวลาผ่านพ้นไปถึงสามทุ่ม

หลังจากที่ชายหนุ่มทานอาหารเย็นจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ตรงมายังผับสุดหรูทันทีโดยมีอีวานที่พ่วงตำแหน่งคนขับรถมาให้เจ้านาย เมื่อมาถึงผับหรูใจกลางเมืองแล้ว ลูคัสก็ตรงไปยังห้องวีไอพีประจำของเขากับเพื่อนทันที อีวานยืนรออยู่หน้าห้องวีไอพีตรงชั้นสองของผับหรูด้วยท่าทางแข็งแรงมั่นคง

“มาแล้วเหรอวะ” ฟีลิกซ์ เอ่ยทักทายเพื่อนทันที เมื่อลูคัสเปิดประตูเข้ามาในห้องวีไอพี เสียงเพลงในห้องวีไอพีไม่ได้เปิดดังเท่าเพลงด้านนอกห้องสักเท่าไหร่ เนื่องจากบางห้องก็ต้องการที่จะมาพูดคุยธุรกิจและดื่มกินไปด้วย เหมือนดั่งเช่นลูคัสกับฟีลิกซ์

ดวงตาคมกริบของลูคัสปรายตามองเพื่อนของตัวเองที่มีสาวหุ่นอวบอิ่มชุดเดรสสั้นสีดำนั่งอยู่ข้างกายบนโซฟานุ่มสีดำสนิท อีกทั้งตรงข้ามของฟีลิกซ์ก็ยังมีหญิงสาวชุดแดงเพลิงรัดรูปอีกคนที่นั่งอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าลูคัสรู้ดีว่าเพื่อนของเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนเตรียมผู้หญิงพวกนี้มาเผื่อเขาด้วย

“มีอะไรวะ” ลูคัสใช้สองมือล้วงกระเป๋าพลางเอ่ยถามฟีลิกซ์ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เนื่องจากวันนี้ฟีลิกซ์เป็นคนโทรนัดเขาให้มาที่นี่

“กูแค่อยากกินเหล้ากับหุ้นส่วนเฉยๆ นี่แหละ มานั่งก่อน” เพื่อนของลูคัสตอบกลับมา

ชายหนุ่มนัยน์ตาสีดำเข้มจึงทำหน้านิ่งๆ ก่อนที่เขาจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนอย่างช้าๆ สาวชุดรัดรูปสีแดงเพลิงส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มหน้านิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเธอสักเท่าไหร่ สาบเสื้อเชิ้ตของลูคัสถูกปล่อยออกมาจากขอบกางเกงทำให้ชายหนุ่มดูไม่ค่อยเป็นระเบียบสักเท่าไหร่

“ท่านค่ะ ดื่มอะไรดีคะ” หญิงสาวชุดรัดรูปที่นั่งอยู่ข้างลูคัสรีบเอ่ยถามชายหนุ่มขึ้นมาทันที

“บรั่นดี” เสียงทุ้มทรงพลังตอบกลับสั้นๆ

“ค่ะท่าน” สิ้นเสียงหวานหยดย้อยของสาวสวย เธอรีบรินเหล้าให้กับลูคัสทันที ก่อนที่เธอจะยื่นให้ชายหนุ่ม

“เป็นไงบ้าง” ลูคัสรับแก้วบรั่นดีสีอำพันมาถือเอาไว้พลางหันไปเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา

“กาสิโนเหรอ” ฟีลิกซ์เอ่ยถาม และอีกสถานะหนึ่งที่ลูคัสทำก็คือ…หุ้นส่วนของกาสิโนนั่นเอง

กาสิโนใหญ่ใจกลางเมืองกรุงเป็นของฟีลิกซ์ เพื่อนลูกครึ่งฝรั่งเศสตาฟ้าของลูคัส แต่ลูคัสมีหุ้นคนละครึ่งกับเพื่อนของเขา และเนื่องจากชายหนุ่มต้องรับตำแหน่งภายในโรงพยาบาลที่เป็นธุรกิจครอบครัว ลูคัสจึงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนในเรื่องหุ้นส่วนของกาสิโนได้ ทุกคนจึงเข้าใจว่าฟีลิกซ์เป็นเจ้าของกาสิโนแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ซึ่งนั้นมันก็เป็นเรื่องที่ดีกับตัวของลูคัสเอามากๆ

“อือ” ลูคัสพยักหน้าให้เพื่อนเบาๆ พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นมาจิบ สาวชุดเดรสสีแดงพยายามจะขยับมาใกล้ชายหนุ่ม แต่ท่าทีที่แสดงออกอย่างชัดเจนของลูคัส ทำให้เธอไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เขามากสักเท่าไหร่ ต่างกับฟีลิกซ์กับสาวสวยข้างกายเขาที่นัวเนียกันตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาในห้องนี้แล้ว

“ก็ไปได้ดี..แต่วันนี้กูไม่คุยเรื่องงานนะ กูอยากแดกเหล้า”

“เออ” ลูคัสตอบกลับเพื่อน เขาก็ไม่ได้อยากจะคุยเรื่องงานเช่นกัน เพราะวันนี้ทั้งวันเขายุ่งกับงานที่โรงพยาบาลมามากพอแล้ว เขาเองก็อยากมีเวลาพักผ่อนบ้างเช่นกัน

ฟีลิกซ์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่มือแกร่งของเขาจะยกแก้วไปเบี่ยงหน้าเพื่อชนแก้วกับลูคัสโดยที่อีกมือหนึ่งของเขาก็ยังคงกกกอดร่างอวบอิ่มของสาวสวยที่เขาจ้างมาอยู่ตลอดเวลาตามประสาผู้ชายเจ้าชู้

ทั้งสองคนกินเหล้าด้วยกันพลางพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเวลาผ่านพ้นไปถึงตีหนึ่งของวัน ชายหนุ่มทั้งสองคนเริ่มมีใบหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อยจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้พวกชายหนุ่มที่คอแข็งรู้สึกรู้สึกเมามากนัก

“กูกลับก่อน” ลูคัสยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมามองเวลา ก่อนที่เขาจะวางแก้วและเอ่ยกับเพื่อน

“ทำไมวะ” ฟีลิกซ์เอ่ยถาม

“พรุ่งนี้ต้องเข้าโรงพยาบาลแต่เช้า”

“ถ้าพ่อแม่มึงรู้ว่ามึงแอบมีหุ้นในธุรกิจสีเทาแบบนี้ พวกท่านก็ไม่ยอมแน่เลย”

“พ่อกับแม่ของกูจะไม่มีทางรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน..กูไปล่ะ” ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“เออ” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าตอบกลับเพื่อนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ก่อนที่ลูคัสจะลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ

“จะกลับแล้วเหรอคะท่าน” สาวสวยชุดสีแดงเอ่ยถามลูคัสด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและยั่วยวน ถึงแม้ว่าตลอดทั้งคืนชายหนุ่มจะไม่แตะต้องตัวเธอเลยก็เถอะ

“อือ” ลูคัสพยักหน้าให้หญิงสาวเบาๆ จากนั้นเขาก็หันมาเอ่ยกับเพื่อนต่อ

“ไว้เจอกัน”

“เออ ไว้เจอกัน” ฟีลิกซ์ตอบกลับ

ลูคัสจึงก้าวเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างช้าๆ จนกระทั่งเขาออกจากห้องวีไอพีมาแล้วเดินตรงไปยังลานจอดรถหรูทันที อีวานเดินตามเจ้านายมาติดๆ ก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะขึ้นมายังรถคันหรูสีดำเงา ลูคัสนั่งเบาะหลังคนขับตามปกติของเขา ส่วนอีวานก็ประจำตำแหน่งคนขับรถเหมือนเช่นเคย

ชายหนุ่มร่างกำยำหลับตาลงช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากที่เขาขึ้นมานั่งบนรถยนต์คันหรูเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าเมื่อเขาหลับตาลงชายหนุ่มกลับเห็นภาพของเด็กสาวที่เขาชนเข้าในวันนี้ฉายขึ้นมาในสมองของเขา

เด็กสาววัยกำลังสวยสะพรั่งที่ดูสดใสเบิกบานสมวัย ถึงแม้ว่าเขาจะเจอกับเธอแค่ชั่วครู่ แต่เขารู้สึกได้ว่ารอบๆ ตัวของหญิงสาวมีแต่พลังงานที่ดีเต็มไปหมด

“เด็กอะไรวะ น่าจับกินชะมัด” ชายหนุ่มบ่นพึมพำออกมา ทำให้อีวานที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับได้ยินเข้าและเกิดความสงสัย

“ใครครับนาย” คนสนิทจึงเอ่ยถามเจ้านายขึ้นมา

เมื่อลูคัสรู้สึกตัวว่าตัวเองเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในหัวของเขาออกมา ดวงตาคมกริบก็เปิดเปลือกตาขึ้นมาทันที

“ปะ..เปล่า ยุ่งจริงๆ เลยนะมึงเนี่ย” ลูคัสแสร้งทำเป็นตีโพยตีพายใส่คนสนิท

“ก็ผมได้ยินเจ้านาย…” ยังไม่ทันที่อีวานจะเอ่ยจบประโยค เสียงทุ้มทรงพลังของเจ้านายก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ไป! กลับเพนท์เฮาส์”

“ครับๆ” อีวานไม่ได้เซ้าซี้อะไรเจ้านายของเขาต่อ เพราะเขาเกรงว่าลูคัสจะรำคาญเอาได้ คนสนิทจึงนิ่งเงียบและขับรถต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่มีเพนท์เฮาส์ของลูคัสอยู่ชั้นบนสุด ส่วนห้องของอีวานก็อยู่ชั้นล่างลงมาจากเพนท์เฮาส์ของเจ้านาย

ลูคัสซื้อเพนท์เฮาส์บนโรงแรมหรูแห่งนี้เอาไว้เมื่อสามปีที่แล้ว และแน่นอนว่าเขายังซื้อห้องไว้ให้ลูกน้องคนสนิทอีกด้วย เพื่อเป็นรางวัลให้กับการทำงานอย่างหนักของอีวานและตอบแทนให้กับความซื่อสัตย์ที่อีวานมีให้ต่อเขา

เจ้านายและลูกน้องแยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง เมื่อพวกเขามาถึงโรงแรมหรูเรียบร้อยแล้ว ลูคัสเอาแต่คิดถึงใบหน้าสวยคมของเด็กสาวอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งเขามาถึงห้องของตัวเอง

ลูคัสตรงมายังห้องน้ำทันทีที่เขาเข้ามาภายในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวครีมดูสะอาดตา ภายในห้องน้ำของชายหนุ่มก็ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวเช่นกัน ร่างกำยำเดินมาหยุดอยู่ตรงอ่างล้างหน้าที่มีกระจกบานใหญ่ เขามองตัวเองผ่านกระจกเงา ก่อนที่มือแกร่งจะเริ่มถอดชุดของตัวเองออกอย่างช้าๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างกำยำสมบูรณ์แบบก็เปลือยเปล่า ชายหนุ่มโยนเสื้อผ้าลงไปในตะกร้าที่วางอยู่ใกล้ๆ จากนั้นเขาก็ก้าวตรงไปยังห้องกระจกเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายทันที

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดน้ำจากฝักบัวเพื่อให้สายน้ำไหลผ่านร่างกำยำของเขาไป ดวงตาคมกริบหลับตาลงอย่างช้าๆ และก็เป็นอีกครั้งที่เขาเห็นภาพสาวน้อยคนนั้นฉายขึ้นมาในหัวของเขา

น้ำเย็นเฉียบจากฝักบัวไหลลงมาชำระล้างร่างกายของชายหนุ่ม อยู่ดีๆ ความรู้สึกบางอย่างก็คืบคลานเข้ามาภายในกายแกร่งเมื่อเขาคิดถึงเด็กสาวคนนั้น

“ใจเย็นๆ ไอ้เสือ” ลูคัสบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ทว่าเบื้องล่างของเขากลับไวกว่าความคิดตัวเอง

แก่นกายใหญ่เริ่มขยายพองตัวขึ้นมาอย่างไม่สามารถห้ามตัวเองได้ ลูคัสลืมตาขึ้นมาพลางก้มลงไปมองตัวตนของตัวเองที่ใหญ่เกินมาตรฐานชายไทย ในขณะนี้ลำเอ็นใหญ่ของเขาขยายพองตัวจนเต็มที่แล้ว

“เฮ้ออ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

แต่สุดท้ายแล้ว..เขาก็ต้องจัดการกับลูกชายของเขาด้วยความสำเร็จความใคร่ด้วยมือของตัวเองเพื่อเขาจะได้หลับสบายและไม่ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้