ตอนที่ 9 พรากรัก

“ แม่ของเธออาการทรุด เพราะภาวะแทรกซ้อนกับโรคที่เป็นอยู่ ฉันเลยพาไปส่งโรงพยาบาล แล้วก็มารอเธอที่บ้านเพราะไปหาที่ตลาดแล้วไม่เจอ ตอนนี้แม่เธอรอเธออยู่” เจ้าไฟพูดด้วยเสียงไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย เธอกล้าดียังไงมาทำร้ายเขาทั้งๆ ที่เขายอมลดตัวมานั่งรอเธอตั้งหลายชั่วโมง คิดแล้วเขาก็เหยียบคันเร่งจนมิด

“ ไม่!! ไม่ใช่ความจริง แม่ฉันแข็งแรงจะตาย” แก้มขวัญไม่อาจจะเชื่อที่เขาพูด แต่ตัวเธอกลับสั่นไปมาเพราะความรู้สึกของเธอมันสังหรณ์บอกกับเธอว่าเขาไม่ได้โกหก แต่ใจของเธออยากให้เขาแค่โกหก ให้เขาหลอกเธอไปฆ่าไปขายทิ้งซะยังดีกว่าอีก คิดแล้วน้ำตาของเธอก็ไหลพร่า ดวงใจดวงน้อยสั่นไหวดั่งรับรู้ว่าแม่คงจะรอเธออยู่จริงๆ

ระหว่างที่แก้มขวัญกำลังร้องไห้ เจ้าไฟก็แอบเหลือบมองเธออยู่หลายครั้ง ยิ่งเห็นริมฝีปากที่แดงระเรื่อของเธอ มือข้างหนึ่งของเขาก็เผลอยกขึ้นทาบปากตัวเอง เมื่อกี้เขาโมโหหนักแต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะหยุดเธอด้วยการจูบ คิดแล้วเขาก็ไม่เข้าใจ เพราะถ้าเป็นคนอื่นมาแหกปากต่อหน้า เขาคงจะตบให้ปากแตกแทนที่จะคิดทำเช่นนั้น

ไม่นานรถของเขาก็มาจอดที่โรงพยาบาล แก้มขวัญรีบเปิดประตูลงรถและวิ่งเข้าไปข้างใน

“ แก้มขวัญ” เมื่อมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินก็เห็นว่าป้านุ่นกำลังยืนรอเธออยู่

“ ป้า แม่แก้มเป็นอะไรคะ แม่ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมทุกคนหลอกแก้มใช่มั้ย” แก้มขวัญจับมือป้านุ่นขึ้นมาพลางเขย่าขึ้นลง อยากจะขอให้คนตรงหน้าปรานีเธอด้วยการบอกว่ามันคือเรื่องโกหก ซึ่งทุกการกระทำของเธอต่างอยู่ในสายตาของเจ้าไฟ ที่เพิ่งจะเดินตามเข้ามา เขามองมาที่ใบหน้าของเธอซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ก็รู้สึกแปลกๆ

“ แก้ม ใจเย็นๆ นะลูก” คำตอบที่ป้านุ่นตอบกลับ เหมือนจะทำให้หญิงสาวใจสลายเธอร้องไห้หนักกว่าเดิม “ไปหาแม่ไปคุยกับแม่เขานะลูกนะ” เมื่อยอมรับในสิ่งที่เกิดแล้ว หญิงสาวก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้อง เธอเห็นว่าแม่ของเธอนั้นนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทีอิดโรย

“ แม่ แม่เป็นอะไร” แก้มขวัญเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างแม่ของเธอ มือเล็กกุมมือของแม่ไว้

“ แม่จ้ะ แม่แค่ล้อเล่นใช่มั้ย ฮื้อ” เธอพยายามซักไซ้แม้จะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว กมลยื่นมือมาลูบคลำที่แก้มกลมๆ ของลูกสาวอย่างเอ็นดู ลูกสาวของเธอเกิดมามีแก้มกลมสวยน่ารักจนได้ชื่อว่าแก้มขวัญ แต่มาบัดนี้แก้มใสนั้นพลันเปื้อนไปด้วยน้ำตา

“ แก้มเห็นแม่แข็งแรงดีทุกวัน แล้วแม่เป็นแบบนี้ได้ยังไงจ๊ะ” เมื่อแม่ไม่ตอบแก้มขวัญก็เอ่ยขึ้นอีก ตอนที่มองหน้าซีดเซียวของแม่ใจเธอมันเจ็บปวดทรมาน ที่ต้องมาเห็นคนที่รักอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้

“ แม่ แม่เจ็บไหมจ๊ะ” กมลมองที่หน้าลูกของเธอแล้วก็น้ำตาไหล มันคงถึงเวลาแล้ว ที่แก้มใสๆ ของลูกสาวของเธอจะต้องมีเจ้าของเสียที

“ แม่รักลูกนะแก้มขวัญ แม่อยากให้ลูกปลอดภัย ลูกทำเพื่อแม่ได้ไหม” แก้มขวัญชะงักให้กับคำพูดของมารดา

“ แล้วแม่จะไปไหน แม่จะไม่อยู่กับแก้มเหรอ ไม่นะ! แม่ห้ามไปไหนนะแม่” หญิงสาวกอดแขนของแม่ไว้พลางหมอบหน้าลงกับเตียงและร้องไห้โฮ

“ ทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ทำไว้ให้ แม่อยากให้ลูกรู้เอาไว้ ว่าแม่ทำไปเพราะว่าแม่รัก และลูกก็ต้องทำตามนะ ไม่เช่นนั้นแม่อาจจะตายตาไม่หลับ” แก้มขวัญฟังเช่นนั้นเธอก็จำใจพยักหน้ารับอย่างฝืนๆ กมลจึงได้มองไปยังเจ้าไฟที่ยืนกอดอกมองมาตรงประตูทางเข้า เขาเห็นแบบนั้นจึงได้เดินเข้ามายืนอยู่ด้านหลังของแก้มขวัญ

“ คุณต้องทำตามสัญญานะคะ” สีหน้าของชายหนุ่มดูเลิ่กลั่กเล็กน้อย

“ ครับ ผมจะทำตามสัญญา” แต่ก็ตกปากรับคำแต่โดยดี กมลจึงยิ้มจางๆ ราวกับว่าเธอรู้อะไรบางอย่างที่จะเกิดขึ้นอยู่แล้ว เธอหันมาเอ่ยคำสุดท้ายกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน

“ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนูทำตามเสียงของหัวใจนะลูก….” สิ้นคำก็เหมือนว่ากมลจะหมดห่วง ดวงตาของเธอหลับลงพลางจากไปอย่างสงบ

“ แม่!! แม่!!! แม่ตื่นสิ!! แม่!!” แก้มขวัญที่เห็นว่าแม่หลับไป เธอก็ตะโกนร้องลั่น พลันรีบลุกเขย่าให้แม่กลับคืนมา โดยมีป้านุ่นคอยมาห้าม

“ ไม่จริง!! นี่มันอะไร อ้าก ฮื้อๆ” แก้มขวัญร้องไห้พลางกรีดร้องลั่น เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ อยู่ดีๆ แม่ก็บอกว่าป่วยพร้อมกับจากไปกะทันหันแบบนี้เหรอ

“ ฮื้อ~แม่! แม่ล้อหนูเล่นใช่มั้ย” แก้มขวัญเขย่าแขนแม่ไปมา อย่างไม่อยากจะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นแล้ว

“ อย่าลูกพอแล้วลูก แม่เขาไปสบายแล้วนะลูก”

“ ฮื้อ ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ แล้วแก้มจะอยู่กับใคร” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาพลางหันหน้าไปซบอกของป้านุ่น เธอยังรับไม่ได้และยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม่ที่เห็นกันทุกวันและดูจะแข็งแรงดีมาตลอดอยู่ๆ มาบอกว่าป่วยและจากกันไปเสียอย่างนั้น แล้วแบบนี้เธอจะอยู่ต่อเช่นไร ในระหว่างที่แก้มขวัญกำลังร้องไห้ เอลิกก็เหลือบเห็นว่าเจ้านายของเขาแอบยืนหลบปาดน้ำตาอยู่อีกมุมหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินออกไปด้านนอก เอลิกจึงเดินตามออกไป

“ บอสครับ เห็นแบบนี้แล้วบอสยังจะทำเธอลงอีกเหรอ” เอลิกเอ่ยถามเสียงแผ่ว เจ้าไฟหลับตาถี่ๆ ก่อนรีบหันมาจ้องดุลูกน้อง

“ ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากที่ได้สัญญาไว้กับแม่ของเด็กนั่นนิ”

งานศพของกมลได้ถูกจัดขึ้นโดยมี อนาลาหรือเจ้าไฟ เป็นเจ้าภาพให้ในฐานะที่เขาเป็นเจ้านายของกีรติกร

“ ลูกน้องของคุณกลับไปแล้ว แต่ทำไมคุณถึงยังไม่กลับ” คืนสุดท้ายก่อนวันเผาศพ เวลานี้แขกทยอยกลับกันหมดแล้ว แก้มขวัญก็เดินออกมานั่งหลบมุมเงียบๆ คนเดียวเหมือนทุกคืนซึ่งทุกครั้งจะมีเจ้าไฟเดินมานั่งเป็นเพื่อนเงียบๆ ทุกวัน แต่วันนี้เธอกลับได้เอ่ยพูดบางอย่างกับเขา

“ ฉันก็แค่ให้เอลิกกลับไปดูงานให้ก่อน ส่วนฉันนะไม่จำเป็นต้องกลับหรอก” แก้มขวัญหันไปจ้องหน้าของเขาด้วยความแปลกใจ

“ ทำไมคุณต้องมาทำดีกับฉันขนาดนี้ด้วย เพราะแค่อยากให้ฉันไปทำงานกับคุณน่ะเหรอ?” เธอถามเขาอย่างไม่เข้าใจ แก้มขวัญรู้เรื่องที่แม่ยกเธอให้ไปทำงานกับเขาที่ต่างประเทศแล้ว จากจดหมายที่แม่เขียนและฝากป้านุ่นไว้ให้

“ ก็มีส่วน แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพราะว่าฉันรับปากกับแม่ของเธอไว้แล้ว” และอีกอย่างแผนการจับเธอไปกักขังและแก้แค้นมันก็ต้องดำเนินต่อด้วย ชายหนุ่มคิดระหว่างที่สบตากับหญิงสาว

“ แล้ววันนั้นคุณคุยอะไรกับแม่ของฉัน” เขามองเข้าไปที่ตาแดงๆ ของเธอก่อนจะนึกย้อนไปถึงวันนั้น