มาเฟียเมียเด็ก

ณ คฤหาสน์ ศิลาแดง ของ อศิร ศิลาหัตร์ทัย หรือที่ทุกคนรู้จักเขาในนามเสี่ยโอมพร้อมภรรยา อดีตนางแบบคนสวยครีมหอม นับเวลานี้ผ่านมาสามสิบกว่าปีเห็นจะได้ แต่ทุกสิ่งอย่างภายในบ้านยังคงเหมือนเดิม เรือนรับรองก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่มุมเดิมของบ้าน ต่างก็แต่ตัวคฤหาสน์ที่ถูกต่อเติมออกไปอีกเพื่อรองรับสี่หน่อของทั้งคู่ ในเวลาเดียวกันนั้นชั้นบนสุดของคฤหาสน์ที่ติดกับมุมสวน ดูกำลังมีเรื่องให้วุ่นวายเฉกเช่นทุกวันเนื่องจากที่ตรงนั้นเป็นห้องทำงานของลูกชายคนโตจอมเอาแต่ใจและหัวร้อนของพวกเขา…

“ ถ้ามันว้อนมาก ก็จัดการส่งมันไปพบยมบาลซะ!” เสียงเข้มและเยือกเย็น สั่งเสียงดังก้อง พร้อมเอกสารในมือฟาดลงบนโต๊ะอย่างหัวเสีย

“ รับทราบครับบอส!” เอลิก ผู้ช่วยของ เจ้าไฟ อนาลา ศิลาหัตร์ทัย รับคำสั่งจากหัวหน้าของเขาซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานตรงหน้า หลังจากนั้นเอลิกก็เดินออกไปจัดการตามที่ได้รับคำสั่งทันที

“นายน้อยไฟคะ!”

“หยุด! จะเข้าไปทำไม!” แม่บ้านชื่อแต๋วร้องตะโกนและกำลังจะวิ่งสวนกับเอลิกเข้าไปในห้องทำงานของอนาลา แต่กลับถูกการ์ดหน้าประตูขวางเอาไว้

“โอ้ย! ถ้าฉันบอกว่า นายหญิงครีมหอมให้มาเรียกนายน้อยไฟไปพบเดี๋ยวนี้! จะให้เข้าไหมหะ!” แต๋วยืนเท้าเอวใส่การ์ดอย่างไม่เกรงกลัว

“เออ เธอกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันจะแจ้งบอสเอง”

“อย่าลืมบอกนายน้อยด้วยน่ะ ว่าเรื่องด่วน!” พอแต๋วเดินหนีไป การ์ดคนดังกล่าวก็จะเดินเข้าไปรายงานตามที่ได้ยิน

“บอสครับ”

“ไม่ต้อง” เมื่อการ์ดกำลังจะเอ่ยปาก อนาลาหรือเจ้าไฟที่ได้ยินทุกอย่างแล้วเขาก็ลุกขึ้นขัด พลางเตรียมเดินออกไป เผยให้เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงสง่า ไหล่กว้างและทรงพลัง เขาเป็นคนที่ดูสุขุมและเคร่งขรึมอยู่เสมอ คิ้วหนาเข้มที่เรียงตัวอย่างสมบูรณ์แบบช่วยขับเน้นดวงตาคมกริบที่มักมองด้วยสายตาแน่วแน่เหมือนสามารถอ่านใจคนได้ ผิวขาวเนียนของเขาชวนให้นึกถึงความบริสุทธิ์ที่ตัดกับบุคลิกอันหนักแน่นและลึกลับ เขาสวมชุดสูทสีแดงเลือดทับกับเสื้อเชิ้ตสีดำ ชุดนั้นกระชับพอดีตัว เผยให้เห็นความแข็งแกร่งของรูปร่าง ราวกับนักล่าผู้ทรงอำนาจในเงามืด เขาเดินอย่างทะมัดทะแมง ออกไปพบผู้เป็นแม่ที่เรียกหา

“อ้าว! พี่ไฟมานั่นพอดีเลยครับแม่!” อนาคิน น้องชายของอนาลา ชายหนุ่มเจ้าชู้ขี้เล่นที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ร่างกายของเขาสมส่วนกำยำไม่แพ้พี่ชาย แต่ผิวกลับออกไปเข้มอย่างนักกีฬาดูน่าดึงดูดใจ ดวงตาซุกซน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาเผยถึงความมั่นใจเต็มเปี่ยมตอนที่เรียกชื่อพี่ชายเสียงดัง

“แม่เรียกผมทำไมครับ?” เจ้าไฟเอ่ยเมื่อเดินมาจนถึงทั้งสอง

“นั่งก่อนสิ” เขาจึงนั่งลงข้างๆ หญิงวัยกลางคน ผู้มีรูปร่างสง่างามสมกับอดีตนางแบบชื่อดัง แต่ชายหนุ่มกลับดูออกว่าใบหน้าของแม่นั้นดูไม่ค่อยสดใสนัก

“แม่ได้ยินมาจากพ่อว่าไฟจะไปอเมริกาจริงหรือเปล่า?” ครีมหอมคุณหญิงแม่คนสวยของทั้งสองหนุ่ม ถามด้วยความกังวลใจ คนฟังอย่างเขาก็เผยยิ้มจางที่มุมปาก

“ครับ ตอนที่ไปเรียนต่อ ผมได้ซื้อเกาะไว้ ตั้งใจว่าจะทำรีสอร์ท” ครีมหอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินที่ลูกบอก ในขณะเดียวกันเจ้าไฟเองก็อมยิ้มบางๆ เพราะรีสอร์ทที่เขาบอกมานั้น ก่อสร้างใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่เขาแค่ยังไม่ได้บอกครอบครัว

“แน่ใจนะ ว่าจะไปทำรีสอร์ท? ไม่ใช่ไปทำอะไรที่ไม่ดีลับหลังแม่กับพ่อหรอกใช่ไหม!” เจ้าไฟชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของแม่ ก่อนจะรีบแก้ตัวทันที

“บ้าน่าแม่! ผมจะไปทำรีสอร์ทจริงๆ ครับ!” ครีมหอมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพลางมองต่ำอย่างไม่เชื่อ

“แม่จะเชื่อก็ได้ แต่จะไปยังไง เอาใครไปด้วยหรือเปล่า?” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนจะอธิบายแผนการของตน

“ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับ จะเอาคนไปมากมายทำไม เพราะคนงาน ผมก็เตรียมหาไว้ที่นั่นแล้ว คนที่จะไปด้วยจากที่นี่ก็มีแค่เอลิกกับนีวาย” ครีมหอมขมวดคิ้วทันที

“นีวาย? แล้วเขาจะไปกับลูกจริงเหรอ?” เธอถามอย่างไม่เชื่อ แม้จะรู้ว่าทั้งสองสนิทกัน

“ครับ แต่แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจ้างนีวายไป ไม่ได้ให้มันไปทำให้ฟรีๆ มันเป็นสถาปนิกที่เก่ง แม่ก็รู้”

“คิดแบบนั้นก็ดี แล้วจะเริ่มไปกันเมื่อไหร่?”

“เดือนหน้านี่แหละครับ ขอผมเคลียร์งานทางนี้ก่อน ถ้าปล่อยให้คีรินดูแลต่อเลย ผมกลัวว่าน้องจะไม่ไหว เพราะมันคงไม่ได้มีแค่เรื่องงานที่คีรินต้องรับผิดชอบแทนผม” เขาพูดพลางกัดฟันเหมือนคิดแค้นถึงใครในใจ

“แม่ขอเถอะ จะทำอะไรก็ให้คิดหน้าคิดหลัง เพราะชีวิตคนมีค่า ไม่ใช่ว่าลูกจะทำอะไรก็ได้ ลูกไม่ใช่พระเจ้านะ!” ครีมหอมย้ำเสียงแข็ง เนื่องจากรู้ดีว่าลูกชายคนนี้ชอบทำอะไรที่ไม่ถูกต้องอยู่ตลอด เจ้าไฟจึงหันมาทำหน้าตาออดอ้อนใส่แม่ พลางทำเสียงสองเสียงสามที่มีแค่แม่เท่านั้นที่จะได้รับ เพราะเขาไม่เคยอ่อนโยนต่อผู้หญิงคนไหน

“โธ่แม่ครับ ไม่ต้องห่วงเลย ผมโตแล้ว คนที่แม่ต้องห่วงคือไอ้คินต่างหาก!” ประโยคสุดท้ายเขาเบี่ยงประเด็นไปทางน้องชายซึ่งนั่งเขี่ยมือถือร่วมอยู่ข้างๆ

“เอ้า! โยนมาทางผมเฉยเลย!” อนาคินขมวดคิ้วทันที” อย่านะแม่ แม่อย่ามามองคินแบบนี้นะ” อนาคินรีบยกมือปรามแม่ที่กำลังจะหันมาบ่นตัวเอง ครีมหอมถอนหายใจ ลูกชายสองคนนี้แหละที่ชอบทำตัวให้เธอหนักใจอยู่เรื่อย

“ แม่รู้น่า เห็นน้าคิตตี้บอกว่าลูกไปปรึกษาน้าเขา อยากจะทำผับงั้นเหรอ”

“ ใช่ครับ” อนาคินตอบรับด้วยสีหน้าตื่นเต้น แต่แม่กลับทำหน้าเป็นกังวลจนเขาต้องรีบอธิบายเพิ่ม “ก็คินชอบเที่ยวกลางคืนชอบดื่มนี่ครับแม่ ไหนแม่บอกว่าถ้าพวกผมทำอะไรแม่จะไม่ห้ามไม่ใช่เหรอ คินก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลวๆ เหมือนพี่ไฟสักหน่อย”

“ เอ้า” คนพี่สะดุ้งที่ถูกน้องโยนบาปคืนมาให้ สีหน้าของเขาแสดงถึงความโกรธอย่างเห็นได้ชัด “ไหนมาโยนให้ฉันแบบนี้วะ ไอ้น้องเวร”

“ พอๆ เลยนะ!” ครีมหอมที่เป็นคนกลางรีบปรามก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่ “อย่ามาทะเลาะกันให้แม่เห็นนะ แม่ไม่ชอบ เอาเป็นว่าอย่าให้แม่รู้ก็แล้วกันว่าลูก กับลูก!” เธอเอ่ยพลางชี้นิ้วจิ้มอกลูกชายทั้งสองสลับกัน “ทำอะไรที่ไม่ดีขึ้นมาล่ะก็ แม่จะตัดขาดให้หมดเลย!” ลูกชายทั้งสองนั่งเงียบในทันทีก่อนจะยิ้มแห้งๆ อย่างมีพิรุธเพราะที่แน่ๆ ไม่มีใครฟังคนเป็นแม่สักคน เนื่องจากนิสัยของลูกชายสองคนนี้ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ