Partager

ตอนที่5 เจอกันอีกแล้ว

last update Date de publication: 2025-10-04 21:02:20

หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่ตามหาฉันอีกแล้วนั้นฉันเองก็ได้เดินทางไปทำงานต่อทันทีโดยมีวาโยที่อาสาไปส่งที่ร้านด้วยเพราะกลัวว่าฉันนั้นจะตกอยู่ในอันตรายจากหมาบ้าแบบเขาคนนั้นที่ทรงอิทธิพลอีกก่อนที่ทางผู้จัดการของร้านจะยืนกอดอกรออยู่หน้าร้านและถือซองขาวบางอย่างอยู่ในมืออีกด้วย

"สวัสดีค่ะพี่ปอ ขอโทษนะคะที่เมอมาสายอ่ะค่ะพอดีเมอติด....."พี่ผู้จัดการสาวยื่นซองขาวมาให้กับฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งที่ต่างจากเมื่อก่อนมากโดยวันนี้พี่เขาค่อนข้างที่จะเมินเฉย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมามากนักสักเท่าไหร่กว่าที่เคย

"หมายความว่ายังไงหรอคะ"

"ขึ้นไปพบเจ้าของผับดูเถอะ"

"เมอทำอะไรผิดรึเปล่าคะพี่ปอทำไมถึงต้องทำแบบนี้ล่ะคะ"

"พี่ก็ไม่ทราบเหมือนกันพี่รู้แค่ว่าถ้าน้องอยากรู้ก็ขึ้นไปหาเขา"ตอนนั้นสมองของฉันมันตื๊อไปหมดไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อจากนี้ดีเพราะงานที่นี่เงินดีกว่าที่อื่นและตอนนี้ฉันก็ใกล้จะเรียนจบแล้วด้วยทั้งค่าเทอมและค่าหอที่ต้องจ่ายอีก

"มีอะไรรึเปล่าเมอ"

"พี่นัด....."

"เธอมาก็ดีแล้ว นี่ของเธอ"ซองขาวอีกซองยื่นมาให้กับพี่ชายต่างแม่ของฉันที่พึ่งเดินทางมาถึงเช่นกันหลังจากเลิกเรียนแล้ว โดยที่ทางพี่ชายก็ได้แต่ยืนนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่ฉันเองจะตัดสินใจเข้าไปพบกับเจ้าของผับแห่งนี้ทันทีเพราะฉันเองมั่นใจได้ว่าฉันไม่มีเรื่องกับเจ้าของผับเลยสักนิดเดียวแม้แต่เห็นหน้าก็ยังไม่เคๅยเลย

"เมอจะไปไหนอ่ะ"

แกร๊ก

"ขออนุญาตค่ะ ทำไมคุณถึงไล่หนูกับพี่ออกล่ะคะคุณมีเหตุอะไรที่ทำแบบนี้"ร่างบางรีบพรวดพราดเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าของผับที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานโดยที่หันหลังให้กันทางฉันอยู่

เก้าอี้ทำงานค่อยๆหันมาพบเจอเข้ากับร่างเล็กที่ยืนอยู่ก่อนที่ใๅบหน้าคมคายจะปะทะเข้ากับสายตาจนทำเอาเธอเองถึงกลับทำอะไรไม่ถูกเลยด้วยซ้ำทำได้แค่เพียงยืนขาแข็งนิ่งไปราวกับหินอยู่แบบนั้น

"นะ นาย"

"เจอกันอีกแล้วนะ"ร่างบางได้แต่ยืนนิ่งขาแข็งทำอะไรไม่ถูกเลยด้วยซ้ำเมื่อเห็นเขาคนนั้นคนที่เธอพยายามเลี่ยงและไม่อยากจะเจอๅเขามาโดยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ร่างบางกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อยอย่างฝืดคอเมื่อคิดถึงสิ่งที่เคยพูดกับเขาไป

เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าแมวน้อยใจกำมือของเขานั้นนิ่งแข็งตัวไปแล้วนั้นอีกฝ่ายก็ดันตัวลุกขึ้นขากเก้าอี้เพื่อตรงมาทางเธอทีละก้าวๆโดยที่เมื่อได้สติสองเท้าเรียวยาวก็รีบจํ้าก้าวถอยหลังและรีบวิ่งไปเปิดประตูเพื่อจะได้หนีจากคนอย่างเขา

"ทะ ทำไมเปิดไม่ออกวะ"

"เธอหนีฉันไปไหนไม่ได้หรอก"แม้จะพยายามเปิดประตูสักเพียงใดบานประตูบานใหญ่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเปิดออกได้เลยแม้แต่นิดเดียวก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามาแนบชิดติดร่างกายของเธอโดยห่างกันไม่ถึงเซ็นต์ด้วยซํ้า

"นะ นายจะทำอะไรฉัน!!"

"ถ้าเธอไม่อยากให้ชีวิตเธอและพี่ชายตกนรกไปมากกว่านี้ก็ยอมมาเป็นเมียฉันซะ"

"ไอ้โรคจิต!!"เมื่อฉันเอ่ยออกไปแบบนั้นแล้วมือหนารีบยกขึ้นมาบีบแก้มทั้งสองข้างของฉันไว้อย่างแรงเพื่อให้ฉันได้หุบปากและเกรงขามเขาไม่ให้ปีนเกลียวไปมากกว่านี้และมันก็จริงที่ว่าฉันนั้นกลัวเขามากและไม่กล้าที่จะพูดหรือทำอะไรออกมาต่อเลยสักนิดเดียว

"เธออยากให้พี่ชายของเธออยู่อย่างปลอดภัยหรือต้องตกงานไม่มีเงินมารักษาป้าของมันล่ะ"

"นะ นายจะทำอะไร"นํ้าเสียงสั่นคลอนด้วยความกังวลเพราะตอนนี้เราสองพี่น้องต้องทำงานหาเงินเพื่อไปรักษาป้าจริงไปฉันถึงต้องได้ขึ้นมาคุยกับเจ้าของผับแบบนี้

"เธอจะมาเป็นเมียบำเรอฉันดีๆ หรืออยากตกนรกทั้งเป็นกันล่ะเมอรีน"

"เมออยู่ด้านในรึเปล่า!!"

"ฉันไม่ยอมเป็นเมียบำเรอบ้าๆของนายหรอก!!"

"เมอ!! ปล่อยดิวะ!! ป้าอาการแย่ลงอ่ะพี่จะต้องไปก่อนนะ"นํ้าตาไหลคลอออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้นจากอาการที่สาหัสของป้า ร่างเล็กค่อยๆล้มลงไปกับพื้นอย่างอ่อนแรงและยกมือไหว้อีกฝ่ายให้เกิดความสงสารตนที่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ

ชีวิตทั้งชีวิตที่ต้องสูญเสียไปซะทุกอย่างจนแทบจะไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลยจนบางทีเธอก็อยากจะยอมทนกลับไปหาแม่ของเธอที่ทิ้งไปตั้งแต่เด็ก แต่อีกใจก็ไม่อยากให้ครอบครัวของพวกเขาต้องมาดูถูกหรือว่ากล่าวอะไรอีก แม้จะเป็นลูกในไส้ของแม่แต่แม่ของฉันก็ไปเป็นสะใภ้ของพวกเขาอีกทีหนึ่ง

"ฉันไหว้ล่ะ อย่าทำลายชีวิตฉันเลย ฮึ้ก ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว"

"เธอก็มาป็นเมียฉัน!!"

"...ฮึ้ก .....ฮืออ"มือเรียวบางยังคงยกขึ้นมาไหว้ขอร้องอีกฝ่ายให้ใจอ่อนลงแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเขาจะอ่อนข้อเลยสักนิดเดียว

"ถ้าเธอไม่ตกลงก็ไปซะ!! แล้วชีวิตเธอต่อจากนี้ฉันจะไม่สนใจอะไรอีกและไม่รับประกันนะว่าพี่ชายเธอจะเป็นรายต่อไปรึเปล่า"คำพูดกํ้ากึ่งของเขาที่พูดออกมาโดยที่ฉันเองก็พอจะเดาได้อยู่บ้างว่ามันหมายความว่ายังไงกันแน่ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินกลับไปที่โต๊ะของเขาโดยมีฉันเองที่ยังคงยืนคิดอยู่ตรงนั้นในข้อเสนอของเขา

ครืดดด ครืดดดด

"ฮึ้ก ว่าไงพี่นัด"

(ที่นี่โรงพยาบาล xxxxนะคะ คือผู้บาดเจ็บประสบอุบัตเหตุร้ายแรงหน่ะค่ะ ตอนนี้....)

"นะ นัด"ร่างเล็กล้มลงไปกับพื้นอีกครั้งหนึ่งด้วยความอ่อนล้าก้อนที่อีกฝ่ายที่เห็นจะเดินเข้ามาพยุงตัวฉันไว้และลากพาฉันไปที่โซฟาตัวยาวในห้องรับแขก

"เป็นอะไรรึเปล่าเมอ"

"พี่ฉัน.... พี่ฉันประสบอุบัติเหตุ"

"ว่าไงนะ"ไม่ใช่แค่ฉันที่ตกใจแต่ดูเหมือนว่าเขาเองก็ตกใจไม่แพ้กันที่ได้ยินแบบนั้น ไม่รู้ว่าเขาจะตกใจเพราะดูท่าทีเป็นห่วงทำไมยังไงเขาสองคนก็ไม่ได้รู้จักกันนอกซะจากเขาคนนี้คือพี่ดินตัวจริงที่ทางครอบครัวของเขาได้บอกไปว่าเขาตายไปแล้วก่อนที่พวกเราจะล้มละลายและต้องพากันหนีมาแบบนี้

"นายสั่งให้คนทำร้ายพี่ฉันงั้นหรอ"

"คิดบ้าอะไรของเธอ"

"นายพึ่งบอกฉันไปเองหนิว่านายจะทำให้พวกเราต้องตกนรกทั้งเป็น!!!"ฉันตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจพร้อมกับผลักเขาออกไปจากร่างกายของฉันเมื่อพยายามตั้งสติของตัวเองได้แล้วโดยที่ร่างสูงยังคงขมวดคิ้วไว้แบบนั้นอยู่ราวกับไม่รู้เรื่องนี้

"ถ้าเธอจะคิดแบบนั้นก็ตามใจ"

"นายมันเลว!! นายจะทำร้ายชีวิตฉันอีกสักแค่ไหน!!! นายมันยิ่งกว่าซาตาน ใจร้ายยิ่งกว่าอะไรอีก คนอย่างนาย......."ไม่ทันจะได้พูดจบร่างกายของฉันก็ล้มลงไปกับพื้นอย่างหมดแรงแต่โชคดีที่เขานั้นช่วยไว้ได้ทันพร้อมกับส่ายหัวกับความดื้อดึงของฉันแบบนี้ที่เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มีแต่ก็ยังจะดื้อรั้นแถมยังพักผ่อนน้อยอีกต่างหาก

"ดื้อเหมือนเดิม"

"......"

"เมื่อไหร่เธอจะเลิกดื้อกับพี่สักทีเด็กน้อย"ร่างสูงอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวและพาเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านของเขาเองโดยที่ให้ลูกน้องไปฝากจัดการเรื่องของพี่ชายและป้าของเธอที่อยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อส่งพวกเขาไปรักษาตัวที่ต่างจังหวัดให้ไกลจากเธอ เป็นตัวประกันไม่ให้เธอแหนีและยอมเขาไปได้ซะดีๆ

"พี่จะไม่ยอมให้ใครมาแยกเราอีกนะเมอรีน"

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่27 end

    "เมอท้องแล้ว ฮึ้ก เมอท้องแล้ว"ร่างเล็กรีบพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดพี่ชายของตัวเองทันทีอย่างไม่รอช้าพร้อมกับนํ้าตาที่ไหลรินออกมาด้วยความดีใจ"หนูท้องงั้นหรอ"นํ้าเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยดังขึ้นจากประตูหน้าบ้านด้วยใบหน้าที่ดูตกใจเช่นกันที่ในที่สุดฉันนั้นก็ตั้งท้องลูกของเขาสักทีโดยที่พี่แดเนียลเองก็รีบเข้ามาดูผลตรวจนั้นอย่างดีใจและสวมกอดฉันด้วยนํ้าตาที่ไหลรินออกมา ทุกคนต่างพากันแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อให้เราสองคนนั้นได้คุยกันไป"พี่ดีใจมากเลยนะที่เรากำลังจะมีลูกกัน""เมอก็ดีใจค่ะ""ขอบคุณนะคะที่ทำให้พี่แบบนี้""ขอบคุณอะไรกันคะ ฮึ้ก เมอว่าพี่ไปพักผ่อนเถอะค่ะมาเหนื่อยๆ"ร่างเล็กรีบพาคนตัวสูงนั้นเดินเข้าไปจัดของเก็บของไว้กับที่ก่อนที่จะออกมากำชับคนงานในไร่ให้ช่วยกันเตรียมของที่จะกินเลี้ยงกันในวันนี้ต้อนรับครอบครัวของพี่อีริคและฉลองที่ฉันท้องลูกแล้วเรียบร้อย

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่26 ท้องรึเปล่า

    "เป็นยังไงบ้างคะ"เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเย็นฉันเองที่ยังคงไม่ทันได้หายปวดหัวจากอาการแฮงค์เหล้านั้นก็ถึงกลับนั่งกุมขมับทันทีเมื่อตื่นขึ้นเพราะนอกจากปวดหัวแล้วนั้นก็มีอีกจุดหนึ่งที่รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กันนั่นก็คือบริเวณที่ทำร่วมรักกับเขานั่นเองก็รู้สึกอักเสบเป็นอย่างมากอีกต่างหากจากการกระทำของเขาที่ทำแบบนี้กับชฉันลากยาวติดร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลังที่มีที่ว่างอยู่อย่างออดอ้อนและดึงร่างกายของเขาให้มาพิงซบที่อกของเขาไปก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นมานวดหัวเธอไปเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวนั่นเอง"โอเคขึ้นรึเปล่าคะ""โอเคขึ้นค่ะ""พี่โอเคนะถ้าหนูจะรอถึงตอนที่ต้องเรียนจบ แต่หนูเรียนจบเมื่อไหร่หนูต้องแต่งงานและมีเจ้าแสบให้พี่ทันทีรู้เมอรีน"ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองคนพี่ที่นั่งนวดขมับให้เธออยู่ปล่อยให้ร่างเล็กนั้นนอนซบที่อกของเขาอย่างสบายๆ"พี่แค่อยากแ

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่25 ให้หนูทำให้พี่ไหมคะ

    "หนูขอโทษ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว""......"เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วนั้นร่างสูงเองยังคงไม่ยอมพูดคุยอะไรกัยเธอเลยสักนิดเดียวโดยที่เขาได้กลับมาจากการไปคุยเรื่องห้องเพื่อที่จะทำการพักที่นี่อีกหนึ่งคืนและเลื่อนให้งานของยัยเด็กแสบนี้ไปเสียก่อน โดยที่เมื้อกลับเข้ามาในห้องแล้วนั้นร่างเล็กก็รีบทำการเข้ามาง้อผมทันทีอย่างไม่รอข้าเมื่อได้เห็นหน้าผมแล้วอันนี้จริงเขาเองก็ไม่ได้โกรธก็คือไงยัยตัวเล็กสักเท่าไหร่เพราะจากการออดอ้อนของเธอที่พยายามง้อผมนั้นก็ทำให้ผมหายโกรธเธอแล้วจริงๆ"หนูขอโทษค่ะ"".....""พี่จะไม่คุยจริงเหรอคะ"ร่างสูงเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับเปิดโทรทัศน์เพื่อหาอะไรดูแก้เหงาก่อนที่ร่างเล็กเองจะเดินเข้ามานั่งคค่อมร่างกายของเขาพร้อมกับแขนที่โอบกอดรัดคอเขาไว้เพื่อไม่ให้เขาหนีไปไหนได้อีกสายตาของคนพี่ได้แต่จ้องมองยัยเด็กแสบที่ทำแบบนี้อย่างยั่วยว

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่24 โกรธ

    เมื่อพวกเรามาถึงก็แยกย้ายกันเข้าไปในห้องของใครของมันที่อีริคเองจ่ายให้พวกเราโดยที่อีริคและพี่นัดนอนด้วยกัน ส่วนฉันเองต้องนอนเพียงลำพังด้วยความเป็นส่วนตัวโดยที่บรรยากาศรอบๆห้องนั้นค่อนข้างที่จะเงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ดังชัดเจนจนทำให้หวนคิดถึงคนพี่เป็นที่สุดที่ผ่านมาฉันเองไม่เคยที่จะนอนคนเดียวเลยด้วยซํ้าเพราะมีพี่แดเรียลอยู่ด้วยเสมอแม้ในวันที่เขาติดงานเยอะสักเท่าไหร่พี่แดเนียลเองก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้ฉันอยู่เพียงลำพังเลยแม้แต่นิดเดียว"เมอคิดถึงพี่นะ"ความคิดที่เมื่ออยู่เพียงลำพังก็ดันคิดไปไกลมากพอสมควรต่างๆนาๆก่อนที่จะหลับไปในที่สุดด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและศึกหนักเมื่อคืนที่กว่าเขาจะปล่อยให้ฉันนอนได้ก็นานมากอยู่พอสมควรจนเกือบเช้าได้แล้วพวกเราเตรียมตัวที่จะไปผับในเวลาสองทุ่มที่ได้นัดกันเอาไว้โดยที่พวกเราเดินทางกันมาในเวลาไม่กี่นาที เสียงดนตรีที่ดังจนแทบจะต้องตะโกนคุยกันนั้นทั้งสามค่อนข้างที่จะคุ้นชินมากพอสมควรจา

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่23 พร้อมแต่งงานไหม

    สายของวันต่อมาเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วนั้นฉันก็พบเข้ากับร่างสูงที่กำลังนอนเล่นมือถืออยู่โดยที่หน้าจอกำลังแสดงเป็นชุดแต่งงานและงานแต่งงานต่างๆนาๆโดยที่ฉันไม่ได้เรียกหรือพูดอะไรออกมาเลยสักนิดก่อนที่ทางเขาเองจะขยับตัวเล็กน้อยและพลิกตัวหันมามองทางฉันที่แกล้งทำเป็นหลับอีกครั้งหนึ่ง"อื้อออ""......."ร่างสูงที่พึ่งสังเกตการเมื่อพอรู้ได้ว่ายัยตัวเองได้ตื่นแล้วและทำเป็นแกล้งหลับไปอีกครั้งหนึ่งอย่างท่าทางที่ดูมีพิรุธเป็นที่สุด"ยังไม่ตื่นแบบนี้.....ต้องลักหลับดีหน่อยไหม""อย่านะ"ร่างเล็กรีบลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีพร้อมกับพยายามลุกขึ้นถอยห่างเขาให้ได้มากที่สุดพร้อมกับหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมเรือนร่างกายที่เปลือยเปล่าจนคนข้างกายที่เห็นแบบนี้แล้วถึงกับอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ด้วยความเอ็นดูมือหนารีบคว้าข้อแขนเรียวเล็กและรีบทำการดึงยัยเด็กแสบของเขาเข้าไปสวมกอดพร้อมกับก้มตัวลงมาหอมแก้มแนียนขาวไปอย

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่22 ต้องลงโทษ

    นานแล้วนานเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะกลับมาเลยจนเธอเองได้ผล็อยหลับไปในที่สุดพร้อมกับเจ้าหมาที่นอนอยู่บนตักอย่างเช่นเคย โดยที่มีเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านที่คอยไล่ยุงให้ตามที่สามารถทำได้"ถ้านายกลับมาพวกเราตายแน่""นั่นสิพี่""ทำเท่าที่ทำได้แหละหว้า"เสียงรถที่ขับเข้ามาในยามราตรีและนั่นไม่ใช่รถของใครนอกซะจากเจ้าของบ้านหลังนี้ที่ขับเข้ามาเมื่อได้ยินมาว่ายัยเด็กแสบนั้นไม่ยอมเข้าบ้านแต่แอบมานั่งหลับกับสุนัขแบบนี้คนตัวสูงค่อยเดินจ้ำก้าวมาดูอย่างช้าๆก่อนที่จะยืนมองเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านที่นั่งเฝ้ายุงให้เธอแบบนั้นก่อนที่พวกเขาเองจะหันเข้ามาเจอพอดี"เดี๋ยวฉันจัดการเอง""ครับนาย""ไปเตรียมนํ้าอุ่นให้ด้วย""ค่ะ"เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านเดินจากไปแล้วนั้นผมเองก็ยื

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่6 ดิน

    เปลือกตาทั้งสองข้างคอยๆลืมตืนขึ้นมาอย่างช้าๆจนเผยให้เห็นแสงสว่างจากหน้าต่างที่ผ่านผ้าม่านมากระทบเข้ากับเปลือกตาจนทำให้เธอนั้นลืมตื่นขึ้น"โอ๊ยยย"ร่างเล็กค่อยๆดันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้าๆจากอาการปวดมึนหัวตั้งแต่ตื่นนอนมาและ

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่9 แค่เป็นเด็กดี

    "อมให้หน่อยสิ"ร่างเล็กยังคงไม่ได้ตอบกลับอะไรเลยทั้งนั้นก่อนที่เขาเองจะขยับร่างกายของเขาและทำการจ่อท่อนเอ็นนั้นมาอยู่ที่ตรงหน้าของฉันไปอย่างใกล้ชิดและสะบัดท่อนเอ็นของเขาที่ปลายหัวนั้นเปียกนํ้าที่ไหลออกมาอยู่เช่นกัน"ฉันทำไม่เป็น

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่8 พร้อมรึยัง

    "ฉันยอมนายแล้วนายก็ควรปล่อยฉันสิ"คนตัวสูงที่ไม่ยอมฟังอะไรเลยทั้งนั้นในตอนนี้ก้มตัวลงไปไซร้ซอกคอขาวไปอย่างหื่นกระหายโดยที่มือของเขานั้นลูบไล้เรือนร่างเล็กของเธอไปทั่วร่างกายโดยที่ยัยน้องที่โดนมัดแขนอยู่นั้นไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่นิดเดียว

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่7 สั่งสอนเด็กพยศ

    "ไง"นํ้าเสียงที่คุ้นเคยที่คํ้าอยู่ด้านหลังของฉันที่นั่งอยู่โดยที่ฉันเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองหรือสบตาเขาเลยด้วยซํ้าได้แต่ยิ้มออกมาแห้งๆและจ้องมองเขาไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย"คิดจะหนีฉันสินะ"

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status