มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|

มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|

last updateLast Updated : 2025-10-22
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
506views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันให้อิสระเธอแค่สี่ปี และต่อจากนั้นเธอจะต้องตกมาเป็นของฉัน จำเอาไว้!!

View More

Chapter 1

ตอนที่1 จุดเริ่มต้น

Sage

“Sage! Sage! Where is that wolfless little urchin?” I hear Daphne, the Beta’s daughter and so-called future Luna, at least that’s how she regards herself, calling out to me as I rush inside the packhouse.

“I’m here!” I answer, a little too breathlessly.

“You’re late!” She chides, the promise of swift and severe punishment lurking in her eyes.

Daphne grabs my wrists, twisting them painfully as she drags me closer. “You lazy little gutterpup! How dare you take advantage of your Alpha’s kindness!” I feel the sting on my cheek before I even register her hand flying out to slap me.

My eyes prick with tears that I refuse to let fall. I rub at the tender flesh while ignoring the snickers from the other omegas who’ve gathered to enjoy the show. They wouldn’t find it so funny if it was happening to them. But of course it never will. Not when they have a poor wolfless outcast like me to abuse instead.

“You will climb up that ladder and polish the crystal chandelier until it shines so bright it hurts your eyes! We have important guests coming to dinner and I will not have our Alpha entertaining in anything less than a spotless home!” She orders.

“B-, but I-, I c-, can’t.” My voice trembles, my fear spilling into my tone. “I’m sc-, scared of heights.”

“You can and you will!” She demands unsympathetically. “Now, get up that ladder before I give you something to really be scared of!”

I stuff the polish and a few rags in my apron pockets, the worn thread stretching at the seams from the heavy load. Just do it, Sage. You’ll be fine. Lots of people climb ladders and live to tell about it. I scramble up the ladder without looking down before I can chicken out.

I’m almost to the top when my foot slips. Suddenly, I’m falling backwards, my arms flailing and my eyes shut tight. I expect to feel the crack of my skull against the hardwood floor at any second, killed by my own lack of coordination.

But the crushing pain I’m bracing for never comes. Instead, a pair of strong arms catches me, pulling me against a warm chest and cradling me there. It feels so nice, I want to snuggle up there and never leave.

“Whoa there, little bird.” His voice is deep and soothing, and slightly amused. “I don’t think you’re quite ready to fly yet.”

“Cassius.” I breathe out, looking up into the handsome face and striking emerald eyes of the Alpha’s son. “I-, I’m so sorry! I don’t know why I’m so clumsy. Thank you for catching me!”

I scramble to get out of his arms and he sets me gently on my feet but doesn’t let me go. My hands feel so small in his, his large palms enveloping mine, his thumbs rubbing softly over my wrists. He’s grinning at me but not exactly in a friendly way, more like the big bad wolf showing his big shiny teeth.

“No need to thank me, little bird. I’m just glad I was here. I’m sure we can find something for you to do that keeps both your feet planted safely on the floor.” He chucks me under the chin and tucks a strand of hair behind my ear.

“Yes, Alpha.” I agree, gasping when his smile turns feral, like he wants to eat me. I pull out of his grasp, a shiver running down my spine.

“Good girl!” The words rumble up from deep in his chest. He flashes me a sexy smirk and then he’s gone.

“How dare you inconvenience Cassius!” Daphne pops up out of nowhere, startling me out of my dreamy thoughts. “He has far more important things to worry about than rescuing pathetic wolfless omegas!”

She grabs my upper arm, digging her nails into my skin and drags me into the kitchen. Once we’re out of sight, she tosses me onto the ground and stands over me with a glower.

“Since you can’t manage the one simple task I gave you, now you can get down on your hands and knees and scrub the entire floor. Make sure it’s pristine, so clean our guests can see their reflection in it!” She shoots me an evil smirk then tosses her long black hair over shoulder and leaves.

A few hours later, I stand back and look at my handiwork, proud of what I’ve accomplished. The floor is polished to a high shine and the whole room smells like pine. I hope Cassius will be proud of me when he sees it.

Exhausted, I head down the hall for a much needed bathroom break. Daphne and some of her friends are huddled together, whispering conspiratorially but they all go quiet when I pass by. I wonder what the she-devil is up to now.

When I exit the bathroom, they’re all waiting for me. One of them grabs me by my hair and throws me to the ground in the center of their circle. They each take turns kicking and punching me until I can barely breathe.

I curl into a ball and try to protect myself from their blows as much as possible. I used to fight back, but that only made it worse so I learned to lie still and take it, doing my best not to cry. When they’ve all had a turn, Daphne spits on me, a murderous look on her face.

“Stay away from Cassius, you little slut! You think I didn’t notice the little stunt you pulled today? Try and seduce him again and I’ll slit your throat, you piece of scum!”

They leave me lying there on the floor, bleeding and bruised. I take a few minutes to catch my breath then slowly pull myself up to my feet. When I make it back to the dining room, the beautiful floor I worked so hard on is completely destroyed. Dirty, greasy footprints are tracked across the room and it looks like someone dumped the kitchen trash right in the middle.

I sigh, swallowing back the urge to hunt Daphne down and murder her. But I’d only end up in jail for the crime. I work late into the evening to repair the damage, managing to make it sparkle again just before the guests arrive. It’s not as nice as my previous work, but it will have to do.

Starving, I head to the kitchen to wrap up some scraps of food, my pay for all my hard work. Then I start the long trek back to my little shack out by the pack border.

I’m bone-weary and everything hurts from the beating I took. Any other day, I’d take my time walking home. But tonight, I push through the pain, in a hurry to get back. Because tonight, I have someone waiting on me, counting on me to take care of him, and I can’t let him down!
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
ตอนที่1 จุดเริ่มต้น
"พ่อคะแม่คะพวกหนูกลับมาแล้ว"เด็กน้อยในวันสิบแปดปีที่พึ่งกลับมาจากโรงเรียนกับพี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของเธอเองในวัยสิบแปดปีเช่นกันทั้งสองเป็นพี่น้องกันและเตอบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆเลยไม่แปลกที่ทั้งสองจะรักใคร่กลมเกลีียวกันราวกับพี่น้องแท้ๆ โดยที่แม่ที่ว่านั้นเป็นแม่ของเขาเอง ส่วนพ่อเป็นพ่อของฉันพวกท่านรักและมีใจให้กันมานานแล้วและตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกันแบบนี้มาตั้งแต่ฉันอายุได้ขวบกว่าๆฉันและพี่ชายของฉันโตมาด้วยกันจากความรักของพวกท่านทั้งสองคน ฉันไม่เคยรับรู้เลยว่าแม่เป็นใครหรือท่านอยู่บนโลกนี้หรือไม่และฉันก็ไม่สนใจอะไรด้วยในตัวเธอเพราะตั้งแต่เกิดมาเธอก็ไม่เคยแยแสอะไรในตัวฉันอยู่แล้วจนสามารถทิ้งฉันไว้กับพ่อตั้งแต่ได้เริ่มลืมตาดูโลกใบนี้"ทำไมบ้านดูเงียบๆล่ะพี่นัด""ไม่รู้อ่ะเมอขึ้นไปดูบนห้องดิ"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่จะเดินขึ้นไปชั้นบนของตัวบ้านเพื่อที่จะเข้าไปเรียกหาพ่อแม่ที่ดูเงียบๆไปหลังจากกลับมาที่โรงเรียนแถมยังติดต่อไม่ได้มาตั้งแต่เช้าแล้วด้วยพอสองเท้าเรียวค่อยๆก้าวเดินขึ้นไปดูห้องนอนของผู้เป็นพ่อและแม่ที่เปิดอ้าทิ้งไว้อยู่แล้ว ร่างเล็กถึงกลับยืนนิ่งไปเมื่อเห็นสีนํ้าเลือดที
Read more
ตอนที่2 แม่
เด็กสาวในชุดดำที่พึ่งเดินเข้ามาในภายในวัดเพื่อเข้าไปกราบศพของพ่อกับแม่ที่เสียไป ทุกคนที่รู้จักนั้นต่างก็รักและเอ็นดูฉันและพี่นัดอยู่พอสมควรเพราะด้วยความที่พวกเราไม่ได้ดื้อและเกเรมากนักจึงทำให้มีแต่คนรักและต่างพากันเอ็นดูพวกเราสองพี่น้องฉันเดินเข้าไปกราบศพพ่อกับแม่ด้วยความช็อกอยู่ในตอนนี้ก่อนที่เสียงของพี่ชายฉันเองจะดังขึ้นและเดินเข้ามาด้วยไม้ช่วยพยุง โดยตามเรือนร่างกายที่บาดเจ็บนั้นพันไปด้วยผ้าพันแผลที่บริเวณหัว แขน และขา"พี่นัด""หายไปไหนมาพี่เป็นห่วงแย่"ฉันหันไปมองทางป้าอรเล็กน้อยเพราะก่อนที่จะมาถึงป้าอรก็กำชับฉันไว้แล้วว่าไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันทีหลังแทน"ว่าไงหายไปไหนมา""คือ....เมอนอนอยู่โรงพยาบาลอ่ะ แล้วพี่เป็นไงบ้างเนี่ยทำไมถึงออกมาจากโรงพยาบาลมาล่ะเจ็บหนักไม่ใช่รึไง""พี่โดนชนไม่แรงอ่ะพอฟื้นตัวได้ก็รีบขอตัวออกทันทีเลย พี่เป็นห่วงเมอ""ไปๆๆลูกไปพักผ่อนกันก่อนนะ"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับป้าอรไปก่อนที่จะพาพี่ชายของตัวเองไปนั่งพักด้วยความระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันจ้องมองแขกภายในงานไปที่ตอนนี้ก็มีทยอยเข้ามาร่วมงานกันบ้างแล้วร่างเล็กค่อยๆโ
Read more
ตอนที่3 อดีต
เด็กหนุ่มในวัย17ปีที่พลัดพรากตกลงนํ้าไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แถมยังว่ายนํ้าไม่เป็นอีกต่างหากพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากนํ้าที่ลึกตื้นแบบนั้นและพยายามเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือโดยที่ไม่รู้ว่าจะมีใครที่สามารถมาช่วยเขาได้หรือไม่ในตอนนี้"ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย""เห้ยคนตกนํ้า"นํ้าเสียงเล็กเจื่อยแจ้วที่ดังขึ้นมาและพยายามจะโดดลงนํ้าเพื่อช่วยชีวิตผมที่ตอนนี้กำลังหมดแรงจะค่อยๆจมลงไปกับพื้นนํ้าทีละนิดๆไม่รู้เลยว่าตอนนี้นจะมีใครช่วยผมได้ทันรึเปล่าแต่ทว่าจู่ๆตอนนั้นร่างกายของผมที่หลุดลอยหายไปเหมือนกับว่ามีอะไรสักหน่อยที่จะทำให้ต้องพยายามตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งพอรู้สึกตัวขึ้นผมก็ถึงกับสำลักนํ้าไปทันทีและเหมือนมีใครสักคนที่ตอนนี้กำลังพยายามลูบหลังผมอยู่ เเละเมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้วนั้นผมค่อยๆหันหน้าไปมองเธอที่ตอนนี้ร่างบางเล็กที่เปียกปอนไปหมดโดยข้างๆก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอนั่งอยู่ข้างๆ"พี่โอเครแล้วใช่ไหมคะ""ครับ พวกน้องช่วยพี่ไว้งั้นหรอ""น้องสาวผมช่วยพี่ขึ้นมาจากนํ้าครับ"เมื่อบอกออกไปแบบนั้นแล้วสองพี่น้องก็พาผมเดินกลับไปที่บ้านพักของพวกเขาที่เป็นเจ้าของฟาร์มนี้อยู่เพื่อไ
Read more
ตอนที่4 วุ่นวาย
หลังจากวันนั้นเวลาก็ลุล่วงผ่านไปได้ไม่ค่อยนานมากนัก ชีวิตที่ไม่มีพ่อกับแม่คอยดูแลมันช่างยากลำบากเอามากๆ ฉันและพี่ชายต้องเริ่มทำงานหาเงินเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง แม้ว่าเงินประกันจะเยียวยาชีวิตแต่มันก็คงไม่ตลอดไปสักเท่าไหร่ตอนนี้พวกเราเรียนอยู่ปีสี่กันแล้วและเทอมหน้าเป็นปีสุดท้ายที่ต้องฝึกงานกันเพียงเท่านั้นเอง ฉันโดนลากให้ไปฝึกงานที่บริษัทของแม่เพียงเพราะลูกสาวของเธอที่ดันมาเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันนั่นเองยัยนั่นเรียนที่เดียวกับฉันและคณะเดียวกันพอเธอรู้ว่าพวกเราเรียนด้วยกันยัยนั่นกลับเข้ามาวอแวและตีสนิทฉันจนเรากลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันจนได้ เธอพยายามพูดเรื่องของผู้หญิงคนนั้นให้ฉันฟังอยู่เสมอ แต่ทว่าฉันกลับไม่ได้สนใจและเดินหนีเธอไปอย่างไม่สนใจใยดีทุกครั้งที่เธอพูดอยู่เป็นประจำและวันนี้ก็เช่นกัน"มึงวันนี้แม่ทำข้าวผัดมาให้""ขอบใจ""เมื่อไหร่มึงจะไปอยู่กับกู พานัดไปด้วยดิ""แพรวกูพูดเรื่องนี้ชัดมากแล้วนะ ถ้ามึงยังจะพูดอีกกูจะเลิกคบกับมึงแล้วจริงๆด้วย"ใบหน้าหวานเริ่มจ๋อยลงไปเมื่อฉันเอ่ยออกมาแบบนั้นเหมือนกับทุกๆครั้งที่ผ่านมาตั้งแต่มันเริ่มรู้จักฉันมาแล้วการที่ต้องมาเป็นเพื่อนกับมันนอกจ
Read more
ตอนที่6 ดิน
เปลือกตาทั้งสองข้างคอยๆลืมตืนขึ้นมาอย่างช้าๆจนเผยให้เห็นแสงสว่างจากหน้าต่างที่ผ่านผ้าม่านมากระทบเข้ากับเปลือกตาจนทำให้เธอนั้นลืมตื่นขึ้น"โอ๊ยยย"ร่างเล็กค่อยๆดันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้าๆจากอาการปวดมึนหัวตั้งแต่ตื่นนอนมาและนั่งกุมขมับตัวเองเล็กน้อยเพื่อพยายามนึกถึงเรื่องราวก่อนที่จะเป็นลมล้มไปอย่างไม่รู้ตัวอีกเลยจนตื่นมาเช้าของวันต่อไป"ไอ้โรคจิต!!!"(กระแห่ม)เสียงกระแอมที่ดังมาจากข้างๆไม่ได้ไกลมากนักจากมุมมืดในตอนนี้ที่เขาเองได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยสายตาที่จ้องมองมาทางฉันด้วยความไม่พึงพอใจในการกระทำของฉันแบบนี้ในการกระทำที่กร้าวร้าวอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางเมื่อเห็นแบบนั้นแล้วก็ต้องยอมนิ่งเงียบลงไปเพื่อควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินตรงเข้ามา"พี่ชายกับป้าของเธออยู่ในกำมือฉันแล้ว ต่อจากนี้เป็นต้นไปเธอต้องมาเป็นเมียฉันเป็นการตอบแทน"โทรศัพ
Read more
ตอนที่7 สั่งสอนเด็กพยศ
"ไง"นํ้าเสียงที่คุ้นเคยที่คํ้าอยู่ด้านหลังของฉันที่นั่งอยู่โดยที่ฉันเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองหรือสบตาเขาเลยด้วยซํ้าได้แต่ยิ้มออกมาแห้งๆและจ้องมองเขาไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย"คิดจะหนีฉันสินะ""ฉันป่าวนะ ฉันแค่หิวเลยจะมาหาอะไรทาน""งั้นสินะ"ไม่ทันที่จะได้เอ่ยตอบกลับเขาไปอีกฝ่ายก็รีบยกร่างเล็กของเธอขึ้นพาดบ่าทันทีและเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างสบายใจเฉิบแม้ว่าเธอจะดิ้นมากสักเพียงไหนแต่สำหรับเขาแล้วนั้นเอาอยู่แน่นอนกับเด็กตัวแค่นี้"นี่นายจะทำอะไรปล่อยฉันนะ ฉันกลัวความสูงนะไอ้บ้า ปล่อย!!!""เอากล่องยาไปให้ฉันบนห้อง"แม้จะตะโกนหรือทุบตีเขามากสักเพียงใดแต่ทว่าเขาเองก็ยังคงไม่ยอมปล่อยให้เธอลงได้เลยสักนิดเดียวจนมาถึงที่ห้องนอนที่คุ้นเคยอีกครั้งหนึ่งโดยสภาพห้องที่ค่อนข้างจะเละเทะมากพอสมควรจนเขาเมื่อเข้ามาเห็นสภาพห้องแล้วก็แทบอยากจะฆ่ายัยเด็กบ้านี่ทิ้งซะ
Read more
ตอนที่5 เจอกันอีกแล้ว
หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่ตามหาฉันอีกแล้วนั้นฉันเองก็ได้เดินทางไปทำงานต่อทันทีโดยมีวาโยที่อาสาไปส่งที่ร้านด้วยเพราะกลัวว่าฉันนั้นจะตกอยู่ในอันตรายจากหมาบ้าแบบเขาคนนั้นที่ทรงอิทธิพลอีกก่อนที่ทางผู้จัดการของร้านจะยืนกอดอกรออยู่หน้าร้านและถือซองขาวบางอย่างอยู่ในมืออีกด้วย"สวัสดีค่ะพี่ปอ ขอโทษนะคะที่เมอมาสายอ่ะค่ะพอดีเมอติด....."พี่ผู้จัดการสาวยื่นซองขาวมาให้กับฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งที่ต่างจากเมื่อก่อนมากโดยวันนี้พี่เขาค่อนข้างที่จะเมินเฉย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมามากนักสักเท่าไหร่กว่าที่เคย"หมายความว่ายังไงหรอคะ""ขึ้นไปพบเจ้าของผับดูเถอะ""เมอทำอะไรผิดรึเปล่าคะพี่ปอทำไมถึงต้องทำแบบนี้ล่ะคะ""พี่ก็ไม่ทราบเหมือนกันพี่รู้แค่ว่าถ้าน้องอยากรู้ก็ขึ้นไปหาเขา"ตอนนั้นสมองของฉันมันตื๊อไปหมดไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อจากนี้ดีเพราะงานที่นี่เงินดีกว่าที่อื่นและตอนนี้ฉันก็ใกล้จะเรี
Read more
ตอนที่8 พร้อมรึยัง
"ฉันยอมนายแล้วนายก็ควรปล่อยฉันสิ"คนตัวสูงที่ไม่ยอมฟังอะไรเลยทั้งนั้นในตอนนี้ก้มตัวลงไปไซร้ซอกคอขาวไปอย่างหื่นกระหายโดยที่มือของเขานั้นลูบไล้เรือนร่างเล็กของเธอไปทั่วร่างกายโดยที่ยัยน้องที่โดนมัดแขนอยู่นั้นไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่นิดเดียว"อื้อออ อย่าทำไมแบบนี้นะ""อื้อออ เธอสวยไปหมดเลยเธอ อื้มมม"สัมผัสอุ่นที่เขาได้มอบให้ก็ทำเอาอารมณ์ในเรือนร่างกายของเธอเดือดดาลขึ้นเช่นกันอย่างบอกไม่ถูกเมื่อตอนนี้ความรู้สึกต้องการนั้นมากขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โดยที่ร่างสูงที่ไม่เคยทำมาก่อนนั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามอารมณ์และคลิปที่ตนเคยศึกษาดูมาก่อนจึงค่อนข้างที่จะรู้บ้างว่าควรทำอย่างไรจ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ"อื้อออ อื้ลอออ""อื้มมม อื้ออออ"ริมฝีปากหนาเลื่อนขึ้นมาจากซอกคอขาวไปละเลงจูบกับเธอไปโดยที่ลิ้นร้อนนั้นพยายามแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอเพื่อหวังที่จะเข้าไปหยอกล้อเล่นกับลิ้นของเธอที
Read more
ตอนที่9 แค่เป็นเด็กดี
"อมให้หน่อยสิ"ร่างเล็กยังคงไม่ได้ตอบกลับอะไรเลยทั้งนั้นก่อนที่เขาเองจะขยับร่างกายของเขาและทำการจ่อท่อนเอ็นนั้นมาอยู่ที่ตรงหน้าของฉันไปอย่างใกล้ชิดและสะบัดท่อนเอ็นของเขาที่ปลายหัวนั้นเปียกนํ้าที่ไหลออกมาอยู่เช่นกัน"ฉันทำไม่เป็น""เธอก็แค่อมมันเดี๋ยวฉันจัดการเอง""แต่ของนายมันใหญ่เกินไปนะ""รู้หนิว่าของผัวใหม่ เลิกพล่ามแล้วอมได้แล้วฉันเ*ี่ยนจะตายอยู่แล้ว"ท่อนเอ็นร้อนค่อยสอดใส่เข้าไปในโพรงปากของเธอที่อุ่นได้ที่โดยที่ร่างเล็กพยายามไม่ให้ไอ้เจ้าตัวปัญหาที่มันแข็งแบบนั้นโดนฟันของตัวเองและพยายามเม้มปากให้ได้มากที่สุดคนตัวสูงพยายามตอกเอวของเขาเพื่อให้ท่อนเอ็นร้อนนั้นสอดใส่เข้าไปในโพรงปากของฉันทันทีอย่างถี่รัวและท่อนเอ็นของเขาก็ไม่ใช่น้อยๆที่เมื่ออีกฝ่ายตอกเข้ามาในโพรงปากของฉันแล้วนั้นมันก็ดันลึกสุดจนฉันเองแทบสำลักและหันหน้าหนีออกจากเขาทันที
Read more
ตอนที่10 รอยสัก
 ร่างเล็กในชุดนักศึกษาของตนเองที่ได้แต่งตั้งแนวนี้อยู่เป็นประจำแต่ทว่ากลับไม่ถูกใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียวเมื่อเสื้อนักศึกษาที่สวมใส่นั้นค่อนข้างที่จะรัดบริเวณช่วงอกเป็นอย่างมากรวมถึงกระโปรงทรงเอที่ค่อนข้างที่จะสั่นพอสมควร แต่พอมาอยู่ในร่างเล็กแล้วนั่นกลับสวยงามและชวนน่าหลงใหลไม่น้อย "มองอะไรขนาดนั้น" "ไม่ชอบ"คนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงกำแพงข้างไปตู้กระจกที่ฉันเองกำลังแต่งตัวไปเรียนก่อนที่เขาเองจะเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ "อย่ามาเรื่องเยอะไปหน่อยเลย" "ฮือ" "เป็นอะไรของนายอีก"เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจพร้อมกับนํ้าเสียงและคำพูดของเขาที่เอ่ยออกมาแบบนั่นแล้วฉันเองก็ต้องยอมหยุดแต่งตัวลงและเดินตรงไปทางเขาพร้อมกับยื่นสร้อยเว้นหนึ่งให้กับเขาได้สวมใส่ให้แม้ว่าปกติฉันเองจะใส่ได้ด้วยตัวเองก็ตาม 
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status