Share

ตอนที่7 สั่งสอนเด็กพยศ

last update Tanggal publikasi: 2025-10-04 13:25:07

"ไง"นํ้าเสียงที่คุ้นเคยที่คํ้าอยู่ด้านหลังของฉันที่นั่งอยู่โดยที่ฉันเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองหรือสบตาเขาเลยด้วยซํ้าได้แต่ยิ้มออกมาแห้งๆและจ้องมองเขาไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

"คิดจะหนีฉันสินะ"

"ฉันป่าวนะ ฉันแค่หิวเลยจะมาหาอะไรทาน"

"งั้นสินะ"ไม่ทันที่จะได้เอ่ยตอบกลับเขาไปอีกฝ่ายก็รีบยกร่างเล็กของเธอขึ้นพาดบ่าทันทีและเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างสบายใจเฉิบแม้ว่าเธอจะดิ้นมากสักเพียงไหนแต่สำหรับเขาแล้วนั้นเอาอยู่แน่นอนกับเด็กตัวแค่นี้

"นี่นายจะทำอะไรปล่อยฉันนะ ฉันกลัวความสูงนะไอ้บ้า ปล่อย!!!"

"เอากล่องยาไปให้ฉันบนห้อง"แม้จะตะโกนหรือทุบตีเขามากสักเพียงใดแต่ทว่าเขาเองก็ยังคงไม่ยอมปล่อยให้เธอลงได้เลยสักนิดเดียวจนมาถึงที่ห้องนอนที่คุ้นเคยอีกครั้งหนึ่งโดยสภาพห้องที่ค่อนข้างจะเละเทะมากพอสมควรจนเขาเมื่อเข้ามาเห็นสภาพห้องแล้วก็แทบอยากจะฆ่ายัยเด็กบ้านี่ทิ้งซะ

เมื่อเดินมาถึงเตียงร่างเล็กของเธอก็ได้ถูกโยนทิ้งลงไปกับเตียงทันทีอย่างแรงและจุกพอสมควรโดยมีกล่องยาจากมือขวาของเขาที่เดินตามเอามาให้ได้ทำแผลจากร่างกายของฉันเอง

"นี่เธอหาอะไรทำไมห้องฉันเละขนาดนี้"

"หาประวัตินายไง นายนี่มันแก็งค์ต้มตุ๋นชัดๆแดเนียล นายไม่ใช่พี่ดินนายมันก็แค่ลูกบุญธรรมของคุณลุงคุณป้า"

"ฉันคือดิน!!"

"นายไม่ใช่พี่ดิน!!"ร่างเล็กตะโกนออกมาอย่างไม่ได้เกรงกลัวอะไรจากคนตรงหน้าเลยด้วยซ้ำเมื่อคนตรงหน้าพยายามสวมรอยจะเป็นรุ่นพี่ที่เคยสนิทกันมานาน เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่ายัยตัวเล็กไม่มีท่าทีที่จะยอมอ่อนข้อให้เขาได้เลยนั้นอีกฝ่ายก็ไม่วายที่จะเดินหลีกหนีไปทำงานของเขาทันที แต่ทว่าร่างเล็กที่ไม่ยอมกลับเดินตามเขาไปเพื่อพยายามเค้นและตามบ่นเขาอยู่จนเขาเองแทบอยากจะหาอะไรอุดหูไว้แล้ว

"นายจะมาอ้างพี่ดินอีกนานไหม นายต้องการอะไรกันแน่ ทำไมนายถึง......กรี๊ดดดด"เมื่อเสียงเล็กแจ้วนั้นบ่นออกมาจนไม่ยอมหยุดหายใจจนเขาเองรีบคว้าปืนขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแนบเพื่อเป็นการข่มขู่อีกฝ่ายให้ยอมเงียบปากลงไปไม่ต้องมาพูดอะไรออกมาอีก

เมื่อเธอเห็นแบบนั้นแล้วและเสียงจากปืนที่กระทบกับโต๊ะไปอย่างแรงก็ทำเอาเธอเองถึงกลับตกใจจนไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาเลยด้วยซํ้า ใบหน้าคมคายจ้องมองไปทางเธอและแสดงท่าทีบอกไปว่าให้เธอได้พูดหรือบ่นออกมาอีกครั้งหนึ่ง

"จะหยุดได้รึยัง"

"......"ร่างเล็กยืนทำหน้ามุ้ยกอดอกจ้องมองเขาไปแบบนั้นด้วยท่าทางที่ราวกับเด็กน้อย แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจเธอเลยได้แต่จ้องมองเธอสลับกับข้าวของภายในห้องที่กระจัดกระจายไปหมดจนแทบจะไม่เหลือคำว่าห้องได้แล้ว

"เธอทำห้องฉันพัง เธอก็เก็บซะ!"

"ไม่ใช่เรื่องของฉันสักหน่อย"ร่างเล็กเบะปากออกมาและเดินกลับไปนั่งลงที่เตียงนอนพร้อมกับฟุบตัวนอนหลับไปทันทีปล่อยให้เขานั่งอยู่ตรงนั้นไป

แต่ความคิดของเธอก็ผิดไปหมดเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเธอนอนราบไปกับเตียงแล้วนั้นเขาเองก็เดินตามมาคล่อมร่างกายของเธอเอาไว้จนร่างเล็กรีบลืมตาตื่นขึ้นทันทีด้วยร่างกายที่ถูกจับขึงเอาไว้ตอนนี้

"เห้ยยย นายจะทำอะไร"

"สั่งสอนเด็กพยศ"

"นี่!!! ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

"เด็กพยศ"

"ฉันบอกฉันไม่ใช่ไง อื้ออออ"เมื่อยังพูดออกมาไม่จบนั้นร่างสูงก็รีบก้มตัวลงมาบดจูบคนใต้ล่างทันทีโดยที่สัมผัสของทั้งสองที่ต่างก็เป็นครั้งแรกและยังเป็นรักแรกของกันอีกต่างหาก

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ

"อื้อออ อื้ออ"

"อื้มมมม อื้มมมม"

"อื้ออ ไอ้บ้า!! นี่นายทำบ้าอะไรของนาย!!"

"เธอยังไม่ยอมหยุดอีกงั้นหรอเมอรีน"

"ฉันไม่หยุด! ปล่อยได้แล้วนะไอ้โรคจิต นายคิดว่านายเป็นใครกันฮะที่มาทำกับฉันแบบนี้ได้ นี่!!!"ร่างเล็กพยายามที่จะดีดดิ้นเรือนร่างกายของเธอเองให้ออกไปให้พ้นจากพันธนาการของเขาแต่ทว่ากลับสู้เขาไม่ได้เลยสักนิด

มือหนาทำการปลดเน็คไทและเข็มขัดของตนออกด้วยมือเพียงข้างเดียวก่อนที่จะนำมันมามัดข้อมือของฉันเอาไว้เพื่อไม่ให้ฉันหนีและดิ้นไปไหน มทอหนาทำการค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของตนออกไปทีละเม็ดๆด้วยสายตาที่จ้องมองเหยื่อใต้ล่างที่มีท่าทีเริ่มกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

"นะ นายจะทำอะไร"

"ลงโทษเด็กดื้อไง"

"อย่ามาทำแบบนี้นั ไอ้บ้า!!!"

"หึ ยังคงไม่ยอมหยุดสินะเมอรีน"ร่างเล็กเมื่อเห็นแบบนั้นแล้วก็ไม่วายที่จะพยายามดิ้นและพยายามทำให้ข้อแขนของตนนั้นถูกปลดออกมาได้ แต่ไม่ว่ายังไงมันเหมือนยิ่งรัดแน่นมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าจนเธอเองต้องยอมที่จะหยุดนิ่งลงบ้าง

"อย่านะ หยุดนะไอ้บ้า!!!"

"ปากดีให้ได้ตลอดนะ"

"ไอ้บ้า!!ฉันบอกให้หยุดไง!!!"

มือหนาทำการถอดเสื้อผ้าของเขาออกไปจนหมดตามด้วยของเธอจนเผยให้เห็นเรือนร่างกายที่ขาวนวลและเนินอกที่โตเต็มไม้เต็มมือไปหมดอย่างไม่น่าเชื่อสายตาก่อนที่เท้าเรียวยาวจะยกขึ้นมาเพื่อถีบเขาให้ออกไปให้พ้นจากร่างกายของเธอ แต่ทว่าด้วยเร็วกว่านั้นมือหนารีบคว้าเท้าของเธอไว้ได้ทันและแทรกตัวเข้าไปตรงกลางหว่างขาของเธอทันที

"จะทำอะไรฉัน!!"

"ฮึ้ก กะ ก็นายจะทำอะไรฉันล่ะ อย่ามาทำโรคจิตแบบนี้นะ"

"ฉันก็แค่สั่งสอนเด็กดื้ออย่างเธอไง"

"นายก็สอนฉันวิธีอื่นสิ"

"ก็ฉันสะดวกแบบนี้"ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวลงมาเพื่อหวังที่จะเร้ารมร่างเล็กที่นอนอยู่ใต้ล่างแต่ทว่ากลับถูกเธอใช้แขนดันออกไปเสียก่อน

"ฉันยังไม่พร้อม"

"มาถึงขนาดนี้แล้วจะไม่พร้อมอะไร"

"ฉันไม่พร้อมไง"

"ไม่เห็นจะปากดีเหมือนเมื่อกี้เลยหนิ เด็กปากดีคนนั้นอยู่ไหนกันล่ะ"ใบหน้าที่นิ่งขรึมแต่การกระทำสวนทางของเขานั้นก็ทำเอาเธอเองก็ค่อนข้างที่จะรู้สึกแปลกๆและไม่เข้าใจเช่นกันจากการกระทำของเขาที่ทำแบบนี้

"กฎของการอยู่ร่วมกับฉันคือห้ามหนีฉันและห้ามดื้อกับฉัน แล้วเธอจะสบายเอง"

"ฉันไม่เชื่อ!!"

"แล้วเธอลองทำตามยังล่ะ"

"....."

"สภาพเธอเป็นแบบนี้เพราะอะไรกันล่ะ"เมื่อเขาพูดออกมาแบบนั้นก็ทำเอาฉันเองเริ่มคิดไม่ตกเช่นกันเพราะตั้งแต่ที่เจอหน้าก็ไม่มีวินาทีไหนที่ฉันจะยอมนิ่งและทำตามเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

นอกจากความปากดีของฉันที่ทำให้ฉันเองต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้อย่างพูดอะไรไม่ออกแล้วนั้นก็ไม่มีอะไรดีอีกเลยนอกจากปาก เมื่อคิดได้แบบนั้นแล้วแต่ถ้าจะให้ยอมอ่อนข้อให้เขาในตอนนี้ก็ไม่ได้เสียแล้วและคงตองรับชะตากรรมของตัวเองไป

"ฉัน....."

"ว่าไงล่ะเด็กปากดี ฉันละอยากรู้จริงๆปากเธอดีแล้ว แล้วอย่างอื่นจะดีด้วยรึเปล่า"สายตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองเรือนร่างกายของฉันพร้อมทั้งมือหนาของเขาที่ยกขึ้นมาบีบเคล้นเนินอกของฉันไปอย่างว่าเล่นด้วยท่าทางที่น่ากลัวมากพอสมควร

"ฉันยอมแล้ว ฉันยอมนายแล้ว"

"ยอมเป็นเมียฉันแล้วงั้นสิ"

"ฉันหมายถึงยอมที่จะไม่หนีและเลิกดื้อกับนายต่างหาก"รอยยิ้มแสยะของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาพร้อมกับท่าทีนิ่งเฉยก็ทำเอาฉันกลัวแทบแย่ในการกระทำของเขาที่ฉันเองก็พอรู้สึกได้ถึงท่อนล่างที่เหมือนมีอะไรแข็งๆทิ่มอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

"เธอจะมายอมตอนนี้ก็สายไปแล้ว

"นายหมายความว่าไง"

"ฉันต้องการลงโทษเด็กดื้อที่ไม่ยอมฟังคำสั่งฉันไง"

"หยุดนะ"

"ยังไง ...วันนี้เธอก็ต้องเป็นเมียฉัน"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่27 end

    "เมอท้องแล้ว ฮึ้ก เมอท้องแล้ว"ร่างเล็กรีบพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดพี่ชายของตัวเองทันทีอย่างไม่รอช้าพร้อมกับนํ้าตาที่ไหลรินออกมาด้วยความดีใจ"หนูท้องงั้นหรอ"นํ้าเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยดังขึ้นจากประตูหน้าบ้านด้วยใบหน้าที่ดูตกใจเช่นกันที่ในที่สุดฉันนั้นก็ตั้งท้องลูกของเขาสักทีโดยที่พี่แดเนียลเองก็รีบเข้ามาดูผลตรวจนั้นอย่างดีใจและสวมกอดฉันด้วยนํ้าตาที่ไหลรินออกมา ทุกคนต่างพากันแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อให้เราสองคนนั้นได้คุยกันไป"พี่ดีใจมากเลยนะที่เรากำลังจะมีลูกกัน""เมอก็ดีใจค่ะ""ขอบคุณนะคะที่ทำให้พี่แบบนี้""ขอบคุณอะไรกันคะ ฮึ้ก เมอว่าพี่ไปพักผ่อนเถอะค่ะมาเหนื่อยๆ"ร่างเล็กรีบพาคนตัวสูงนั้นเดินเข้าไปจัดของเก็บของไว้กับที่ก่อนที่จะออกมากำชับคนงานในไร่ให้ช่วยกันเตรียมของที่จะกินเลี้ยงกันในวันนี้ต้อนรับครอบครัวของพี่อีริคและฉลองที่ฉันท้องลูกแล้วเรียบร้อย

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่26 ท้องรึเปล่า

    "เป็นยังไงบ้างคะ"เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเย็นฉันเองที่ยังคงไม่ทันได้หายปวดหัวจากอาการแฮงค์เหล้านั้นก็ถึงกลับนั่งกุมขมับทันทีเมื่อตื่นขึ้นเพราะนอกจากปวดหัวแล้วนั้นก็มีอีกจุดหนึ่งที่รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กันนั่นก็คือบริเวณที่ทำร่วมรักกับเขานั่นเองก็รู้สึกอักเสบเป็นอย่างมากอีกต่างหากจากการกระทำของเขาที่ทำแบบนี้กับชฉันลากยาวติดร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลังที่มีที่ว่างอยู่อย่างออดอ้อนและดึงร่างกายของเขาให้มาพิงซบที่อกของเขาไปก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นมานวดหัวเธอไปเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวนั่นเอง"โอเคขึ้นรึเปล่าคะ""โอเคขึ้นค่ะ""พี่โอเคนะถ้าหนูจะรอถึงตอนที่ต้องเรียนจบ แต่หนูเรียนจบเมื่อไหร่หนูต้องแต่งงานและมีเจ้าแสบให้พี่ทันทีรู้เมอรีน"ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองคนพี่ที่นั่งนวดขมับให้เธออยู่ปล่อยให้ร่างเล็กนั้นนอนซบที่อกของเขาอย่างสบายๆ"พี่แค่อยากแ

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่25 ให้หนูทำให้พี่ไหมคะ

    "หนูขอโทษ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว""......"เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วนั้นร่างสูงเองยังคงไม่ยอมพูดคุยอะไรกัยเธอเลยสักนิดเดียวโดยที่เขาได้กลับมาจากการไปคุยเรื่องห้องเพื่อที่จะทำการพักที่นี่อีกหนึ่งคืนและเลื่อนให้งานของยัยเด็กแสบนี้ไปเสียก่อน โดยที่เมื้อกลับเข้ามาในห้องแล้วนั้นร่างเล็กก็รีบทำการเข้ามาง้อผมทันทีอย่างไม่รอข้าเมื่อได้เห็นหน้าผมแล้วอันนี้จริงเขาเองก็ไม่ได้โกรธก็คือไงยัยตัวเล็กสักเท่าไหร่เพราะจากการออดอ้อนของเธอที่พยายามง้อผมนั้นก็ทำให้ผมหายโกรธเธอแล้วจริงๆ"หนูขอโทษค่ะ"".....""พี่จะไม่คุยจริงเหรอคะ"ร่างสูงเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับเปิดโทรทัศน์เพื่อหาอะไรดูแก้เหงาก่อนที่ร่างเล็กเองจะเดินเข้ามานั่งคค่อมร่างกายของเขาพร้อมกับแขนที่โอบกอดรัดคอเขาไว้เพื่อไม่ให้เขาหนีไปไหนได้อีกสายตาของคนพี่ได้แต่จ้องมองยัยเด็กแสบที่ทำแบบนี้อย่างยั่วยว

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่24 โกรธ

    เมื่อพวกเรามาถึงก็แยกย้ายกันเข้าไปในห้องของใครของมันที่อีริคเองจ่ายให้พวกเราโดยที่อีริคและพี่นัดนอนด้วยกัน ส่วนฉันเองต้องนอนเพียงลำพังด้วยความเป็นส่วนตัวโดยที่บรรยากาศรอบๆห้องนั้นค่อนข้างที่จะเงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ดังชัดเจนจนทำให้หวนคิดถึงคนพี่เป็นที่สุดที่ผ่านมาฉันเองไม่เคยที่จะนอนคนเดียวเลยด้วยซํ้าเพราะมีพี่แดเรียลอยู่ด้วยเสมอแม้ในวันที่เขาติดงานเยอะสักเท่าไหร่พี่แดเนียลเองก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้ฉันอยู่เพียงลำพังเลยแม้แต่นิดเดียว"เมอคิดถึงพี่นะ"ความคิดที่เมื่ออยู่เพียงลำพังก็ดันคิดไปไกลมากพอสมควรต่างๆนาๆก่อนที่จะหลับไปในที่สุดด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและศึกหนักเมื่อคืนที่กว่าเขาจะปล่อยให้ฉันนอนได้ก็นานมากอยู่พอสมควรจนเกือบเช้าได้แล้วพวกเราเตรียมตัวที่จะไปผับในเวลาสองทุ่มที่ได้นัดกันเอาไว้โดยที่พวกเราเดินทางกันมาในเวลาไม่กี่นาที เสียงดนตรีที่ดังจนแทบจะต้องตะโกนคุยกันนั้นทั้งสามค่อนข้างที่จะคุ้นชินมากพอสมควรจา

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่23 พร้อมแต่งงานไหม

    สายของวันต่อมาเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วนั้นฉันก็พบเข้ากับร่างสูงที่กำลังนอนเล่นมือถืออยู่โดยที่หน้าจอกำลังแสดงเป็นชุดแต่งงานและงานแต่งงานต่างๆนาๆโดยที่ฉันไม่ได้เรียกหรือพูดอะไรออกมาเลยสักนิดก่อนที่ทางเขาเองจะขยับตัวเล็กน้อยและพลิกตัวหันมามองทางฉันที่แกล้งทำเป็นหลับอีกครั้งหนึ่ง"อื้อออ""......."ร่างสูงที่พึ่งสังเกตการเมื่อพอรู้ได้ว่ายัยตัวเองได้ตื่นแล้วและทำเป็นแกล้งหลับไปอีกครั้งหนึ่งอย่างท่าทางที่ดูมีพิรุธเป็นที่สุด"ยังไม่ตื่นแบบนี้.....ต้องลักหลับดีหน่อยไหม""อย่านะ"ร่างเล็กรีบลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีพร้อมกับพยายามลุกขึ้นถอยห่างเขาให้ได้มากที่สุดพร้อมกับหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมเรือนร่างกายที่เปลือยเปล่าจนคนข้างกายที่เห็นแบบนี้แล้วถึงกับอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ด้วยความเอ็นดูมือหนารีบคว้าข้อแขนเรียวเล็กและรีบทำการดึงยัยเด็กแสบของเขาเข้าไปสวมกอดพร้อมกับก้มตัวลงมาหอมแก้มแนียนขาวไปอย

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่22 ต้องลงโทษ

    นานแล้วนานเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะกลับมาเลยจนเธอเองได้ผล็อยหลับไปในที่สุดพร้อมกับเจ้าหมาที่นอนอยู่บนตักอย่างเช่นเคย โดยที่มีเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านที่คอยไล่ยุงให้ตามที่สามารถทำได้"ถ้านายกลับมาพวกเราตายแน่""นั่นสิพี่""ทำเท่าที่ทำได้แหละหว้า"เสียงรถที่ขับเข้ามาในยามราตรีและนั่นไม่ใช่รถของใครนอกซะจากเจ้าของบ้านหลังนี้ที่ขับเข้ามาเมื่อได้ยินมาว่ายัยเด็กแสบนั้นไม่ยอมเข้าบ้านแต่แอบมานั่งหลับกับสุนัขแบบนี้คนตัวสูงค่อยเดินจ้ำก้าวมาดูอย่างช้าๆก่อนที่จะยืนมองเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านที่นั่งเฝ้ายุงให้เธอแบบนั้นก่อนที่พวกเขาเองจะหันเข้ามาเจอพอดี"เดี๋ยวฉันจัดการเอง""ครับนาย""ไปเตรียมนํ้าอุ่นให้ด้วย""ค่ะ"เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านเดินจากไปแล้วนั้นผมเองก็ยื

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่4 วุ่นวาย

    หลังจากวันนั้นเวลาก็ลุล่วงผ่านไปได้ไม่ค่อยนานมากนัก ชีวิตที่ไม่มีพ่อกับแม่คอยดูแลมันช่างยากลำบากเอามากๆ ฉันและพี่ชายต้องเริ่มทำงานหาเงินเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง แม้ว่าเงินประกันจะเยียวยาชีวิตแต่มันก็คงไม่ตลอดไปสักเท่าไหร่ตอนนี้พวกเราเรียนอยู่ปีสี่กันแล้วและเทอมหน้าเป็นปีสุดท้ายที่ต้องฝึกงานกันเพียงเท่า

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่3 อดีต

    เด็กหนุ่มในวัย17ปีที่พลัดพรากตกลงนํ้าไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แถมยังว่ายนํ้าไม่เป็นอีกต่างหากพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากนํ้าที่ลึกตื้นแบบนั้นและพยายามเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือโดยที่ไม่รู้ว่าจะมีใครที่สามารถมาช่วยเขาได้หรือไม่ในตอนนี้"ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย""เห้ยคนตกนํ้า"นํ้าเสียงเล็กเจื่อยแจ้วที่ดั

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่2 แม่

    เด็กสาวในชุดดำที่พึ่งเดินเข้ามาในภายในวัดเพื่อเข้าไปกราบศพของพ่อกับแม่ที่เสียไป ทุกคนที่รู้จักนั้นต่างก็รักและเอ็นดูฉันและพี่นัดอยู่พอสมควรเพราะด้วยความที่พวกเราไม่ได้ดื้อและเกเรมากนักจึงทำให้มีแต่คนรักและต่างพากันเอ็นดูพวกเราสองพี่น้องฉันเดินเข้าไปกราบศพพ่อกับแม่ด้วยความช็อกอยู่ในตอนนี้ก่อนที่เสี

  • มาเฟียเลี้ยงเด็ก |แดเนียล•เมอรีน|   ตอนที่1 จุดเริ่มต้น

    "พ่อคะแม่คะพวกหนูกลับมาแล้ว"เด็กน้อยในวันสิบแปดปีที่พึ่งกลับมาจากโรงเรียนกับพี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของเธอเองในวัยสิบแปดปีเช่นกันทั้งสองเป็นพี่น้องกันและเตอบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆเลยไม่แปลกที่ทั้งสองจะรักใคร่กลมเกลีียวกันราวกับพี่น้องแท้ๆ โดยที่แม่ที่ว่านั้นเป็นแม่ของเขาเอง ส่วนพ่อเป็นพ่อของฉันพวกท่า

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status