คนเสนอหน้า

“เฮ้ย!! ผะผี” ร่างสูงสะดุ้งดีดตัวขึ้นนั่งทันที  มือซ้ายยกมือขึ้นลูบอกไปมาด้วยความตกใจ เพราะทันทีที่เปิดเปลือกตา ดันมียายเพิ้งมานั่งจ้องหน้า

“ผีเผลอที่ไหน นี่เขาเรียกคนสวยค่ะ” คนถูกมองว่าเป็นยายเพิ้งยกมือเอาผมทัดหู เชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจในเบ้าหน้าที่หาใครเปรียบได้ยาก

“กรี้ดส์” เสียงเล็กกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ ใครบางคนก็ยื่นกระจกมาตรงหน้าของเธอ

“สวยหรือซวย นี่มันมนุษย์ป้าชัด ๆ” น้ำเสียงและแววตานั้นทำเอาแพรวาอยากจะตะบันหน้าให้รู้แล้วรู้รอด เธอได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เพราะทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้

“แล้วเมื่อไหร่ คุณจะปล่อยฉันสักทีเนี่ย” เธอชูมือข้างที่โดนกุญแจมือที่ข้อมือมีรอยแดงช้ำเป็นริ้ว

“หลังจากฉันอาบน้ำเสร็จ” พูดจบคนตัวโตก็ถอดกุญแจมือตัวเองแล้วไปคล้องไว้ที่ขอบเตียงดังเดิม ก่อนลุกไปยังห้องน้ำด้วยท่าทางสบายใจ เพียงครู่ก็มีเสียงซ่าที่ดังมาจากห้องน้ำ ทำเอาแพรวาได้แต่มองบนด้วยความเหนื่อยหน่าย นี่เขาเห็นหล่อนเป็นเจ้าแบดตั้นรึไงถึงได้ผูกไว้แบบนี้ ฮึ!

“มัวนั่งสะเหล่ออะไรตรงนี้ไปอาบน้ำได้แล้ว” แอรอนพูดขณะที่มือยังเอาผ้าเช็ดผมที่ยังแห้งไม่สนิทไปมา

“ทำไมไม่เดินแก้ผ้ามาละ ถ้าจะใส่แค่นี้” คนสั่งให้ไปอาบน้ำเบ้ปากใส่ เมื่อเจ้านายเดินออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันไว้ที่เอวสอบอย่างลวก ๆ

“น้ำหมากจะหกเหรอ ป้าแพร ฮาฮ่า” แอรอนหรี่ตามองโดยไม่ลืมที่จะเย้าแหย่เมื่ออีกฝ่ายตีหน้าตึงเหมือนอยากจะหยุมหัว

“ไอ้เด็กเวร” เธอพึมพำเบา ๆ

“ว่าไรนะ?” แต่ก็เล็ดลอดไปยังหูสุนัขป่า ที่หันกลับมามองหน้าถมึงทึง

“อ้อ ฉันพูดว่าวันนี้เวรใคร แหะ ๆ” พร้อมกับส่งยิ้มแห้ง “อ้อ แล้วเมื่อไหร่จะถอดไอ้กุญแจบ้านี่สักที เจ็บข้อมือไปหมดแล้ว” แอรอนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงเถือกที่ข้อมือเล็ก ก่อนเสียงเข้มจะเรียกใครบางคนที่รออยู่ด้านนอกแล้ว

“เกรย์ เข้ามา”

“ครับนาย” พร้อมกับประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก

“เร็วสิ เกะกะคนยิ่งรีบ” น้องชายฝาแฝดกำลังจะเดินเบียดคนเป็นพี่เข้ามา “เข้ามาอีกก้าวลูกปืนได้เป่าหัวมึงแน่ ออกไป!”

“แต่คุณ”

“โอ๊ย” ยังไม่ทันที่ชินจะทันได้พูดอะไรก็ถูกขายาว ๆ ของใครบางคนถีบครั้งเดียวก็เซออกไปอยู่ข้างนอกตามมาด้วยเสียงปิดประตูใส่หน้าดังปั้ง

“ดะ เดี๋ยว..เฮ้อ” สุดท้ายชินได้แต่ถอนหายใจ ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น “ครับผม” แล้วเดินคอตกลงบันไดไป

 เกรย์ยกมือไปรับลูกกุญแจที่นายน้อยโยนให้โดยไม่หันมามอง เขา

รับมันแล้วเดินไปไขกุญแจโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ขอบคุณ” พูดจบคนที่เพิ่งได้อิสระก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้อง

เพราะถ้าขืนชักช้าอาจมีใครบางคนเปลี่ยนใจ

 “เลออนมันว่ายังไง?” คนถามนั่งลงบนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ขณะเหลือบมองไปที่ประตูบานใหญ่ ก่อนร่างเพรียวบางจะหายลับไปพร้อมกับประตูบานใหญ่ที่ถูกปิดดังปั้ง ทำเอาเจ้าของคฤหาสน์ถึงกับเอามือยกขึ้นถูใบหูเบา ๆ

“รู้ตัวมันแล้วครับ” เกรย์ที่ยืนไม่ห่างกำลังรายงานความคืบหน้าล่าสุด

“ดี” นัยน์ตาสีน้ำข้าววาววับ ขณะที่เกรย์เดินไปหยิบไอแพดสีดำขึ้นมาดูตารางของเดือนนี้ด้วยใบหน้าที่ดูกังวล

>>> 

“เอวา มาทานข้าวก่อนครับ อ้าปาก หม่ำหม้ำ” เสียงพ่อลูกอ่อนกำลังหลอกล่อลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอายุขวบกว่ากินข้าว

“มะเอา เอวา ไปแพ” คนถูกปฏิเสธถึงกับหน้างอง้ำเมื่อลูกสาวเอาแต่เรียกหาป้าแพร ป้าแพร แถมชื่อที่พูดได้ครั้งแรกก็เป็นป้าแพรอีก

“ได้ข่าวว่ามีใครไม่ยอมกินข้าวน๊า~” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากโทรศัพท์ที่ไวน์เอามาวางตรงหน้าทำเอาเด็กไม่ยอมกินข้าวยิ้มแก้มปริ

“หม่ำ หม่ำ” เอวาที่นั่งอยู่บนรถหัดเดินสีเทาขาว ล้อลากหกล้อ โดย

มีตัวการ์ตูนสัญชาติอังกฤษ ที่มักจะใส่เสื้อสูทหัวโต ขาลีบวางอยู่ด้านหน้าสองตัว กำลังร้องหาข้าวกิน

“อ้ำ อร่อยไหมครับ” คนเป็นพ่อยิ้มปานน้ำตาจะไหลพราก เมื่อความพยายามกว่าครึ่งชั่วโมงเป็นผลสำเร็จในรอบปี ถึงกับต้องปาดเหงื่อแต่ใบหน้าก็เปื้อนยิ้ม

“ย่อย ย่อย แพ” มือน้อย ๆ เท่าฝาหอยปรบมือแปะ แปะ ดีใจจนยิ้มตาหยีเมื่อแก้มจ้ำม่ำล้นจนจะปิดดวงตาสีน้ำข้าว ขณะมองป้าแพรผ่านกล้องมือถือ

“มาค่ะ ไวน์ป้อนเอง พี่นิโคไลรออยู่ที่ห้องทำงานค่ะ” ขณะเอื้อมมือไปหยิบจานข้าว แต่อีกคนมีท่าทีหวงเล็กน้อยจึงดึงจานมาไว้แนบอก

“ก็ช่างหัวนิโคไลมันสิ”

“เอามาค่ะ อย่าดื้อ” คนดื้อยังมีท่าทีไม่ยินยอมเล็กน้อย ขณะที่ส่งสายตาอ้อนวอนภรรยาสาว

“อีกคำหนึ่งไม่ได้เหรอ นะน๊า” คนไม่ยินยอมยังต่อรอง

“ไม่ได้ค่ะ อย่าปล่อยให้แขกรอนาน” ไวน์ยังมีรอยยิ้มระบายใบหน้าด้วยเข้าใจว่าสามี เพิ่งหายป่วยและร่างกายก็เริ่มแข็งแรง ดังนั้นเขาจึงอยากชดเชยเวลาให้กับลูก แต่จู่ ๆ นิโคไลก็บินมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า และมีท่าทีรีบร้อนซึ่งผิดวิสัยกับเจ้าตัวที่ใจเย็น นั่นแสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญแน่ เพราะปกติก่อนเจ้าตัวจะแจ้นมาหาเอเดน จะบอกก่อนตลอด

“แต่”

“เลออน..!!!” คนถูกเรียกสะดุ้งโหยง มือหนารีบยื่นจานข้าวให้เมียรักอัตโนมัติ ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นออกไปจากรัศมีทำลายล้างโดยไม่ลืมบอกลาลูกสาววัยขวบ

“ครับ ไปแล้ว ๆ เอวาดาด้าไปก่อนนะครับ อย่าขัดใจแม่เค้านะครับเดี๋ยวดาด้ามา”

“ฮาฮ่า บอกแล้วว่าอย่ากล้าท้าทายระบบเมียเนอะ เอวา” เสียงหัวเราะคิกคักของแพรวาดังแทรกมาจากโทรศัพท์ รวมทั้งแอนนาที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ด้วยระบบนี้น่าจะสืบทอดมาจากคุณปู่คาลอสไม่มีผิดเพี้ยน

“ยะยบ ยะยบ” (ระบบ ระบบ) เอวายิ้มตามแพรวา ขณะที่อ้าปากรับอาหารกับแม่ไวน์สุดสวยและใจดี

“นิโคไลมาเหรอไวน์”

“ค่ะ น่าจะมีเรื่องสำคัญนะ ดูท่าทางรีบร้อนผิดปกติ” ไวน์พูดอย่างไม่ใส่ใจนัก มือก็ป้อนข้าวลูกรัก พลางหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นซับที่ปากลูกน้อยเบา ๆ เมื่อมีคราบเศษอาหารเลอะปาก

“เรื่องสำคัญอะไรเหรอ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้ไวน์ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีที่ดูเปลี่ยนไปของพี่สาว

“ทำไมเหรอคะ ทางแอรอนเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ไวน์หันไปขอความช่วยเหลือจากแอนนาให้มาช่วยป้อนข้าวเอวาก่อนทางสายตา

“มาค่ะ เดี๋ยวแอนนาป้อนข้าวให้คุณหนูเอวานะคะ” แอนนารับช่วงต่อ พร้อมกับตุ๊กตาหัวโตสัญชาติอังกฤษเพื่อดึงความสนใจจากนายสาวตัวน้อย

“อ้อ ไม่มีอะไร เดี๋ยวพี่วางก่อนนะ เด็กเปรตมันตามแล้ว” แพรวาหาเรื่องวางสายทันที เมื่อคิ้วของน้องสาวเริ่มผูกเป็นโบ

“เอวา ป้าแพรวางสายก่อนนะ บ้ายบาย” คนรีบร้อนไม่ลืมที่จะโบกมือลาให้หลานสาวตัวน้อย

“ดะเดี๋ยวสิ พี่แพร ตู๊ด ๆ” และสายก็ถูกตัดไป ไวน์มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยใบหน้าครุ่นคิด

“สงสัยเราจะคิดมากไป” เธอจึงไล่ความสงสัยแล้วหันไปหยอกล้อกับเอวาที่หันมาส่งยิ้มหวานจนตาจะปิด ทำให้แพรลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไป

ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งเรียบง่าย แต่เฟอร์นิเจอร์ทุกตัวราคาเฉียดล้าน แถมของประดับตกแต่งบางตัวมีอยู่แค่ไม่กี่อันบนโลกใบนี้

“ถ้าเสนอหน้ามาเพราะเรื่องไร้สาระนะ พ่อจะส่งจรวดถีบส่งกลับไปหาเทพีเสรีภาพแม่งเลย” เลออนทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีหงุดหงิด ให้กับคนที่ขัดเวลาของครอบครัว ปกติก็บินมาแทบจะสิงเป็นเจ้าที่ของบ้านนี้อยู่แล้ว

“เอาไป” เจ้าของนัยน์ตาสีมะกอก โยนแฟ้มหนาสีดำลงบนโต๊ะ เขาขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงให้กับเด็กพาลที่ไม่รู้จักโต

“อยากรู้ก็หุบปาก แล้วเปิดอ่านซะ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะอ้าปากถามนิโคไลเลยชิงพูดก่อน

“นี่มัน?”