Partager

มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด
มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด
Auteur: เฉินเหนียนเหนียน

บทที่ 1

Auteur: เฉินเหนียนเหนียน
“คุณเซี่ย หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พบว่าทะเบียนสมรสของคุณมีข้อมูลไม่เป็นความจริง ตราประทับเหล็กบนเอกสารถูกปลอมแปลงค่ะ”

คำพูดสั้น ๆ เบา ๆ ของเจ้าหน้าที่ ทำให้เซี่ยจือเหยาที่มาขอทำทะเบียนสมรสใหม่ถึงกับงงไปชั่วขณะ

“เป็นไปไม่ได้ ฉันกับสามีของฉัน ฝู่หยุนถิง จดทะเบียนสมรสกันเมื่อห้าปีก่อน รบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้ฉันอีกครั้งเถอะ...”

เจ้าหน้าที่พิมพ์หมายเลขบัตรประชาชนของทั้งสองคนลงไปตรวจสอบอีกครั้ง

“ระบบแสดงว่าฝู่หยุนถิงมีสถานะสมรสแล้ว แต่คุณยังคงเป็นโสดค่ะ”

เซี่ยจือเหยาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฝู่หยุนถิงคือใคร?”

“ถังหลิน”

เซี่ยจือเหยากำพนักเก้าอี้แน่น พยายามทรงตัวไว้ไม่ให้ล้มลง

สมุดเล่มเล็กสีแดงสดถูกยื่นมาให้ ตัวอักษรคำว่า “ใบทะเบียนสมรส” บนหน้าปกพร่าจนทำให้ดวงตาเธอแสบและร้อนผ่าว

ถ้าจะบอกว่าตอนแรกเซี่ยจือเหยายังสงสัยว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ แต่พอได้ยินชื่อ “ถังหลิน” ความคิดนั้นก็พังทลายลงทันที

ภาพฝันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา

งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน คู่รักตัวอย่างที่รักใคร่แนบแน่นตลอดห้าปี และชีวิตแต่งงานที่เธอเคยภาคภูมิใจ ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง

เซี่ยจือเหยาถือใบทะเบียนสมรสปลอมที่ไม่มีผลทางกฎหมายไว้ในมือ ก่อนกลับบ้านด้วยหัวใจที่สิ้นหวังและหมดเรี่ยวแรง

ทันทีที่กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงดังเล็ดลอดออกมาจากข้างใน

เป็นทนายความประจำตระกูลฝู่ พูดขึ้นว่า “ประธานฝู่ ผ่านมาห้าปีแล้วนะครับ คุณยังไม่คิดจะให้คุณนายได้รับการยอมรับตามกฎหมายเหรอครับ?”

เซี่ยจือเหยาชะงักเท้า กลั้นหายใจนิ่งอยู่กับที่

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงทุ้มต่ำของฝู่หยุนถิงก็ดังขึ้น

“รออีกหน่อย ตอนนี้ถังหลินยังทำงานอยู่ต่างประเทศ เธอต้องการตำแหน่ง ‘คุณนายฝู่’ เพื่อจะได้ยืนหยัดอยู่ในแวดวงธุรกิจที่เต็มไปด้วยเหล่าบรรดาเจ้าสัวได้”

ทนายประจำตระกูลเตือนขึ้นว่า “แต่คุณกับคุณนายยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันนะครับ หากวันหนึ่งเธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ก็สามารถจากไปได้ทุกเมื่อครับ”

ฝู่หยุนถิงก้มตาลง ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “อย่างไรเสีย หลินหลินก็เป็นคนที่ให้กำเนิดลูกสาวของฉัน ฉันย่อมทุ่มเททุกอย่างเพื่อปกป้องเธอให้ปลอดภัย”

“ส่วนอาเหยา... เธอรักฉันมากขนาดนั้น ไม่มีทางจะจากฉันไปได้หรอก”

“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเธอตัดขาดกับตระกูลเซี่ยเพื่อจะได้แต่งงานกับฉัน ตอนนี้เธอไม่มีทางถอยกลับไปได้อีกแล้ว”

แม้จะเป็นกลางฤดูร้อนในเดือนสิงหาคม แต่ทั้งกายและใจของเซี่ยจือเหยากลับราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง

แท้จริงแล้ว การที่เธอยืนกรานจะทำตามใจตัวเอง ถึงขั้นตัดขาดกับพ่อแม่เพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา ทั้งหมดนั้นกลับเป็นเพียงส่วนหนึ่งในแผนการของฝู่หยุนถิง

ความสงสัยทั้งหลายที่เคยค้างคาอยู่ในอดีต ล้วนได้รับคำตอบในเวลานี้

ตระกูลฝู่ซึ่งไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับโครงการสาธารณกุศลมาก่อน อยู่ ๆ ก็ประกาศก่อตั้งมูลนิธิการกุศลขึ้นมา

ฝู่หยุนถิงซึ่งปกติมักรำคาญเสียงเด็ก ๆ กลับแสดงท่าทีอ่อนโยนสนิทสนมกับเด็กกำพร้าชื่อเถียนเถียนจากสถานสงเคราะห์เป็นพิเศษ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่พักหลังเขามักเอ่ยเป็นนัยว่าอยากรับเถียนเถียนมาเป็นบุตรบุญธรรม ที่แท้เถียนเถียนก็คือลูกสาวของฝู่หยุนถิงกับถังหลินนั่นเอง

เซี่ยจือเหยาเงยหน้ามองดวงอาทิตย์อันแสบตา พลันรู้สึกวิงเวียนขึ้นมาทันที

ขาของเธออ่อนแรงจนทรุดลง เข่ากระแทกเข้ากับขอบขั้นหินอย่างแรง

ฝู่หยุนถิงที่ได้ยินเสียงจากในบ้านรีบวิ่งออกมา อุ้มเธอขึ้นในท่าพาดแขนแล้วก้าวพาเข้าไปข้างใน

เขาวางเซี่ยจือเหยาลงบนโซฟาอย่างแผ่วเบา การเคลื่อนไหวอ่อนโยนราวกับกำลังทะนุถนอมคริสตัลอันเปราะบาง

“อาเหยา เป็นอะไรไปหรือเปล่า รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”

เซี่ยจือเหยาเอนศีรษะมองเขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักนั้นอย่างจริงจัง เพื่อค้นหาว่าความรู้สึกที่เห็นนั้น มีสักกี่ส่วนที่จริง และกี่ส่วนที่หลอกลวง

น่าเสียดาย... เธอกลับมองไม่ออกเลยสักนิด

พอเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร ฝู่หยุนถิงก็เริ่มตกใจจนใจสั่น

“อาเหยา... เธอได้ยินอะไรเข้ามาหรือเปล่า...”

เซี่ยจือเหยาส่ายหน้า “ฉันอาจจะเป็นลมแดดน่ะ เวียนหัว คลื่นไส้ด้วย”

ฝู่หยุนถิงถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วลุกขึ้นหันไปต่อว่าคนขับรถที่ติดตามเซี่ยจือเหยามา

“นี่นายดูแลคุณนายกันยังไงกัน ไปเอาเงินเดือนเดือนนี้จากฝ่ายการเงิน แล้วไสหัวไปซะ”

เซี่ยจือเหยายกมือห้ามไว้ “ฉันเห็นว่าอากาศดี เลยดื้อจะเดินกลับเอง ไม่ใช่ความผิดของเขา”

ฝู่หยุนถิงย่อตัวลง เป่าลมเบา ๆ บนหัวเข่าของเธอที่มีเลือดซึมออกมา

“อาเหยา... เธอนี่ช่างใจอ่อนเกินไป ใจดีเกินไป”

ตลอดเวลาห้าปีเต็ม เธอถูกปิดบังไว้ในความมืด มัวแต่หลงอยู่ในภาพลวงที่ฝู่หยุนถิงสร้างขึ้น

เซี่ยจือเหยาคว้ามือของเขาไว้แน่น เธอยังคงไม่ยอมเชื่อว่าฝู่หยุนถิง ผู้ที่เคยรักเธอจนสุดหัวใจ จะหลอกลวงเธอได้

บางทีอาจเป็นความผิดพลาดของกรมทะเบียนราษฎรก็ได้ บางทีฝู่หยุนถิงเองก็อาจไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ด้วยความหวังเพียงริบหรี่ในใจ เธอกล่าวว่า “หยุนถิง ใบทะเบียนสมรสของเราถูกฟั่นถวนข่วนจนขาดแล้วนะ เราไปทำใหม่กันดีไหม?”

ในแววตาของฝู่หยุนถิงฉายแววสับสนวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

เขาหันหน้าหนี ไม่กล้ามองตาเธอตรง ๆ “เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ให้ทนายจัดการก็พอ เธอพักฟื้นร่างกายให้ดีเถอะ”

เซี่ยจือเหยาหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 26

    “ต่อไปขอเชิญเจ้าสาวของเราในวันนี้ — เซี่ยจือเหยา!”ประตูห้องจัดเลี้ยงค่อย ๆ เปิดออก ลำแสงหนึ่งสาดลงมาเสียงเพลงแต่งงานดังขึ้น เซี่ยจือเหยาถือช่อดอกไม้เดินตรงไปหาโจวซือจิ่นนี่เป็นครั้งที่สองที่เซี่ยจือเหยาแต่งตัวสวยออกงาน ครั้งแรกเธอพ่ายแพ้อย่างย่อยยับแต่ครั้งนี้… เธอก็ไม่ได้มั่นใจนักว่าจะสามารถมีความสุขได้จริง ๆในชั่วขณะนั้น เธอถึงกับอยากหันหลังวิ่งหนีไปให้พ้นบนเวที โจวซื่อจินตึงเครียดจนปลายนิ้วกำงอเล็กน้อย“เหยาเหยา!”ที่โต๊ะฝั่งญาติฝ่ายเจ้าสาวด้านล่างเวที พ่อแม่ของเซี่ยจือเหยามองลูกสาวด้วยน้ำตาคลอที่โต๊ะเดียวกันยังมีญาติของตระกูลเซี่ย รวมทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสนิทของเซี่ยจือเหยาด้วยพวกเขาโบกมือให้เธอ พร้อมพูดว่า “ยินดีด้วยนะ”เซี่ยจือเหยายืนตะลึงอยู่กับที่ น้ำตาเอ่อทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่พิธีกรกำลังจะเร่งให้เธอเดินต่อ แต่ถูกโจวซือจิ่นยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อนโจวซือจิ่นจัดเนกไทให้เรียบร้อย แล้วก้าวเดินไปหาเจ้าสาวของเขาด้วยท่าทีมั่นคง“เหยาเหยา ฉันรู้ว่ามีหลายอย่างที่เธอยังไม่สบายใจ แต่ฉันอยากบอกเธอว่า ไม่ต้องกังวลนะ”เซี่ยจือเหยาเงยหน้าขึ้นมองโจวซือจิ่นที่มี

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 25

    ฝู่หยุนถิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วทำท่าบอกให้ทุกคนเงียบลง“วันนี้ผมมาร่วมงานโดยไม่ได้รับเชิญ ก็เพื่อจะมาแสดงความยินดีกับคุณโจวด้วยตัวเอง ขอให้มีความสุขในวันแต่งงานนะครับ”โจวซือจิ่นยังคงรักษามารยาทเอาไว้ ปล่อยให้ฝู่หยุนถิงแสดงอาการเพี้ยนของเขาต่อ“ผมมีรูปอยู่ไม่กี่รูป อยากจะให้ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเจ้าสาวได้ดูกันหน่อย”พูดจบ เขาก็คว้าโทรศัพท์ออกมา เปิดให้ทุกคนเห็นภาพถ่ายที่โจวซือจิ่นกับเซี่ยจือเหยาอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนมโจวซือจิ่นพูดเสนออย่างสุภาพ “หน้าจอโทรศัพท์ของคุณฝู่มันเล็กไปหน่อยนะครับ จะให้ฉายขึ้นจอใหญ่เลยไหม?”ฝู่หยุนถิงหัวเราะเย็น ๆ “นั่นยิ่งดีเลยสิ”หลังจากเจ้าหน้าที่ปรับระบบเสร็จ โทรศัพท์ของฝู่หยุนถิงก็เชื่อมต่อเข้ากับจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ด้านหลังได้สำเร็จฝู่หยุนถิงพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจว่า “ผู้หญิงในรูปนี่ เป็นคนรักที่คุณโจวแอบนัดพบลับหลังคู่หมั้นของตัวเองหรือเปล่า? ไม่ทราบว่าคุณโจวจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงดีล่ะ?”โจวซือจิ่นหัวเราะเยือกเย็น “ผู้หญิงในรูปนั่น คุณฝู่รู้จักไหม?”“แน่นอน! เธอคือภรรยาของฉัน”โจวซือจิ่นหัวเราะเสียงดัง “แต่เท่าที่ฉันรู้ ภรรยาที

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 24

    คืนก่อนวันแต่งงาน เซี่ยจือเหยาใช้เหตุผลว่า “เจ้าสาวกับเจ้าบ่าวห้ามเจอกันก่อนวันแต่งงาน” ไล่ให้โจวซือจิ่นกลับไปโจวซือจิ่นยืนอยู่หน้าประตูพูดเสียงอ้อน “ที่รัก ยังไงพรุ่งนี้เราก็ต้องนอนด้วยกันอยู่แล้ว เปิดให้ฉันเข้าไปเถอะนะ”เซี่ยจือเหยาหมุนกุญแจล็อกประตูทันที“ไม่ได้ นี่มันเป็นธรรมเนียม ถ้าฉันให้คุณเข้ามา มันจะไม่เป็นมงคล”พอได้ยินคำว่า “ไม่เป็นมงคล” โจวซือจิ่นก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที“ก็แค่ฉันคิดถึงเธอมาก ทำยังไงดีล่ะ?”เซี่ยจือเหยากลอกตาอย่างจนใจ “โจวซือจิ่น เราเพิ่งแยกกันไม่ถึงห้านาทีเองนะ”เซี่ยจือเหยาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าโจวซือจิ่นจะเป็นทั้งคนหลงรักจนหัวปักหัวปำ แถมยังขี้อ้อนติดคนขนาดนี้หลังจากโจวซือจิ่นจากไปด้วยความเสียดาย เซี่ยจือเหยาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง แต่กลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อยพรุ่งนี้ก็จะได้แต่งงานกับโจวซือจิ่นแล้ว แม้ช่วงเวลาที่ผ่านมาในการอยู่ด้วยกันจะเต็มไปด้วยความสุขก็ตามแต่การแต่งงานกับการคบกันเป็นแฟนเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง เธอจึงยังคงรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อยยิ่งไปกว่านั้น หลังจากถูกฝู่หยุนถิงทำร้ายจิตใจ เธอก็ไม่มีหน้าไปขอการให้อภัยจากพ่อแม่เม

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 23

    เซี่ยจือเหยาคิดในใจว่า ธุรกิจของโจวซือจิ่นนั้นใหญ่กว่าของฝู่หยุนถิงไม่รู้กี่เท่า และแน่นอนว่างานเลี้ยงสังสรรค์ที่ต้องไปก็ย่อมมากกว่าด้วยดังนั้น เธอจึงไม่ได้คาดหวังอะไรเลย ทั้งต่อเขาและต่อพิธีแต่งงานที่กำลังจะมาถึง“ก็แค่การแต่งงานทางผลประโยชน์ที่ไม่มีพื้นฐานของความรักเท่านั้นเอง”นี่คือคำพูดที่เธอพูดกับเพื่อนสนิทที่สุดของเธอแต่โจวซือจิ่นกลับปรากฏตัวในทุกขั้นตอนของการเตรียมงานแต่งงานสถานที่จัดงานแต่งงานนั้นเขาเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง การตกแต่งภายในทั้งหมดก็เป็นเขาที่ลงมือควบคุมด้วยตัวเอง อย่างไรเสียเขาเรียนจบจากสถาบันศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป มหาวิทยาลัยศิลปะลอนดอน โดยมีปริญญาเอกสองสาขา ได้แก่ การออกแบบและการจัดนิทรรศการ และการบริหารอุตสาหกรรมเชิงสร้างสรรค์แหวนแต่งงานก็เป็นเขาที่จ้างคนออกแบบเป็นพิเศษ มีเพียงวงเดียวในโลก ไม่เหมือนใครแม้แต่การเลือกชุดเจ้าสาว เขาก็ให้เกียรติและเปิดโอกาสให้เธอมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่พูดกันตามตรง ชุดเจ้าสาวทรงหางปลาชุดนี้เองก็คือผลงานตอนที่โจวซือจิ่นเรียนจบปริญญาโทโจวซือจิ่นนั่งอยู่บนโซฟาต่ำ ๆ ขาที่ยาวของเขาไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดีดวงตาที่คล

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 22

    ถังหลินรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเผยรอยยิ้มที่เธอคิดว่าหวานที่สุดออกมาเธอขยับเข้าไปใกล้ เผยให้เห็นเนินอกขาวนวลเล็กน้อย“คุณชายโจว เป็นคุณที่ช่วยฉันไว้เหรอคะ? ต้องให้ฉันตอบแทนด้วยตัวเองไหม?”เลขามือไวคว้าคอเสื้อเธอไว้ แล้วลากออกไปอีกด้านโจวซือจิ่นนั่งลง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา“เธอ…ก็คู่ควรด้วยเหรอ?”สีหน้าของถังหลินเปลี่ยนไปทันทีถึงเธอจะสู้ความงามระดับนางฟ้าอย่างเซี่ยจือเหยาไม่ได้ แต่ก็ถือว่าน่ารักหวานตาอยู่ไม่น้อยทำไมพอไปอยู่ในสายตาโจวซือจิ่นถึงกลายเป็นดูไม่ได้ขนาดนั้น?เธอนั่งกลับลงที่โต๊ะอาหาร แล้วพูดขึ้นว่า “พูดมาเถอะ ต้องการให้ฉันทำอะไร?”โจวซื่อจิ่นสัญญาจะให้เธอยี่สิบห้าล้านเพื่อที่เธอจะได้พาเถียนเถียนออกจากสถานสงเคราะห์ แล้วสองแม่ลูกจะได้หนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน“พ่อแท้ ๆ ของเถียนเถียนคือใคร?”โจวซือจิ่นต้องการใช้ถังหลินซึ่งเป็นตัวแปรที่ไม่มั่นคงในการเล่นงานฝู่หยุนถิง ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องมีหลักฐานบางอย่างไว้ควบคุมเธอไว้ในมือใครจะไปรู้ว่าพอผู้หญิงบ้าคนนั้นคลุ้มคลั่งขึ้นมา เธอจะทำเรื่องบ้าอะไรลงไปบ้างถังหลินเม้มปากแน่นโดยไม่ตอบอะไรโ

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 21

    แต่เช้าตรู่ พอฝู่หยุนถิงตื่นขึ้นมาก็ได้รับข่าวดีข่าวหนึ่งได้การ์ดเชิญงานแต่งของโจวซือจิ่นมาแล้วฝู่หยุนถิงพลิกดูบัตรเชิญที่ทำจากทองคำแท้ ภายในฝังด้วยอัญมณีแซฟไฟร์เม็ดโตเต็มเม็ด“บัตรเชิญงานแต่งได้มาง่ายขนาดนี้ ดูท่าว่าตระกูลโจวคงไม่ลึกลับอย่างที่คนข้างนอกพูดกันหรอกนะ”“ตระกูลโจวนี่ก็น่าแปลกจริง ๆ บนบัตรเชิญมีแค่ชื่อเจ้าบ่าว แต่ไม่มีชื่อเจ้าสาว”แต่ฝู่หยุนถิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าสาวเป็นใคร ก็แค่คุณหนูจากตระกูลผู้ดีตระกูลใดตระกูลหนึ่งเท่านั้นเองเขาหันไปถามผู้ช่วยว่า “เตรียมทุกอย่างพร้อมหรือยัง?”ผู้ช่วยพยักหน้าตอนนั้นเซี่ยจือเหยาฝืนคำคัดค้านอย่างหนักของพ่อแม่ตระกูลเซี่ย ตัดสินใจถอนหมั้นและแต่งงานกับฝู่หยุนถิงอย่างไม่ลังเลนอกจากเขาแล้ว บนโลกนี้เธอก็ไม่มีใครให้พึ่งพาได้อีกแล้วถ้าจะต้องหาคนที่อาจจะรับเธอต่อได้จริง ๆ ก็คงมีแค่โจวซือจิ่นเท่านั้น“หึหึ งานแต่งของคุณชายใหญ่เมืองฮู่น่ะ ยังไงก็ต้องมีสื่ออยู่เต็มไปหมดแน่ ๆ พอเรื่องอื้อฉาวถูกเปิดโปงแล้วล่ะก็ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะยังมีหน้ามาตามตื๊ออาเหยาได้อีกไหม”“ถึงตอนนั้น อาเหยาไม่มีใครให้พึ่งพิง ก็ต้องพึ่งฉันไม่ใช่เหรอ?”แผน

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 9

    ฝู่หยุนถิงอ้างว่าต้องยุ่งกับการจัดการเอกสารรับอุปการะเถียนเถียน ทำให้ตลอดสุดสัปดาห์สองวันนั้นเขาไม่ได้กลับบ้านเลยซึ่งนั่นก็พอดี ทำให้เซี่ยจือเหยามีเวลามากพอสำหรับการเตรียมการตลอดสองวันนี้ ถังหลินส่งข้อความมาหาเธอตลอดบางครั้งเป็นภาพเบลอ ๆ ของชายหญิงที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน บางครั้งก็เป็นวิดี

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 8

    แม่บ้านรับคำแล้วเริ่มเก็บรวบรวม เอาอัลบั้มและกรอบรูปทุกขนาดมากองไว้บนสนามหญ้าในสวนเซี่ยจือเหยาเปิดไวน์แดงชั้นดีที่ฝู่หยุนถิงสะสมไว้หลายขวด แล้วเทราดลงบนรูปทั้งหมดเธอรินไวน์ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วส่งอีกแก้วให้แม่บ้าน“กริ๊ง!” แก้วไวน์กระทบกัน เสียงนั้นดังก้องราวกับเสียงของความรักห้าปีที่พ

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 7

    ฝู่หยุนถิงหน้าถมึงทึง “เซี่ยจือเหยา! ในฐานะเจ้าของบ้านคนนี้ ฉันสั่งให้เธอดื่มซุปซะ!”ถังหลินขนกระเป๋าลงมาชั้นล่างแล้ว ทำท่าจะเดินไปทางประตูฝู่หยุนถิงตกใจ รีบก้าวพรวดไปยืนข้างเซี่ยจือเหยาในพริบตาเขายกถ้วยซุปขึ้นมา บีบปากเซี่ยจือเหยาแล้วกรอกซุปใส่ปากเธอ“ฉันไม่เชื่อหรอกว่ากินซุปแค่ชามเดียวจะถึงต

  • มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด   บทที่ 6

    คืนนั้นหลังมื้อเย็น เซี่ยจือเหยากำลังจะกลับเข้าห้องนอนไปพักผ่อน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางประตูถังหลินคล้องแขนฝู่หยุนถิงเดินเข้ามา ข้างหลังยังมีคนรับใช้หลายคนตามมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ฝู่หยุนถิงสั่งให้คนรับใช้ขนกระเป๋าไปไว้ที่ห้องพักแขก จากนั้นจึงหันมามองเซี่ยจือเหยา“หลินหลินเพิ่งกลับมาจากต่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status