Short
เมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน

เมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน

Par:  แมวผู้ไม่กินปลาComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
21Chapitres
8.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

วันที่เจียงอีอีกลับถึงประเทศ กู้จื่อโม่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน วันต่อมา ฉันเห็นรูปมือสองข้างจับแน่นกันในไทม์ไลน์ของเจียงอีอี และยังมีรูปกู้จื่อโม่ที่นอนหลับเหมือนกับเด็ก เมื่อเขากลับมาบ้านก็โยนหนังสือหย่าร้างออกมา ให้ฉันสละตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ และพูดว่า: "เดิมทีคุณก็ยึดครองตำแหน่งของอีอีอยู่ ตอนนี้อีอีกลับมาแล้ว คุณก็ควรจะสละตำแหน่งได้แล้ว!" ไม่เป็นไร อย่างไรฉันก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว! ตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ ใครอยากได้ก็เอาไปเลย! ภายหลัง ฉันเสียชีวิตไป กู้จื่อโม่กลับร้องไห้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของฉันและพูดว่าเขาจะไม่จับมือกับคนอื่นอีกแล้ว!

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

"Umph ...."

Pintu kamar terbuka, terlihat dua buah sosok yang masuk sambil terhuyung-huyung. Sorot mata mereka tampak mabuk. Begitu masuk, keduanya langsung saling berciuman di ambang pintu.

Terdengar desahan yang saling bersahutan dan suasana kamar pun dipenuhi keintiman.

"Ah ...." Arlina memekik pelan, tubuhnya diangkat dengan mudah oleh pria itu. Tubuhnya yang mungil menggeliat pelan dalam dekapan pria tersebut. Perbedaan tubuh mereka menimbulkan imajinasi liar.

Pria itu membawa Arlina langsung ke tempat tidur, lalu melemparkannya ke atas kasur dengan gerakan yang begitu mudah. Tubuhnya yang tinggi dan besar menindih Arlina. Matanya memerah dan wajah yang biasanya tenang, kini memancarkan hasrat yang membara.

Logikanya hancur berantakan.

Arlina menggenggam erat seprai hingga jemarinya memucat. Terlintas kilatan cahaya putih dalam sorot matanya. Cahaya lampu berayun, suara desahan dan bisikan lirih memenuhi seluruh ruangan.

....

"Arlin."

"Arlin."

Arlina Khoman terbangun dengan kaget dari mimpinya, keningnya dibasahi keringat dingin. Mimpi itu datang lagi. Sudah sebulan lebih, hampir setiap malam dia bermimpi hal yang sama.

Hari libur musim panas itu adalah ulang tahun Rio. Arlina menghadiri pestanya dengan hati riang. Namun, dia baru menyadari bahwa yang diundang bukan hanya dirinya, tapi juga teman-teman sejurusan lainnya, termasuk Fanny, gadis cantik yang terkenal di kampus.

Mereka duduk berdekatan dan terlihat sangat akrab. Banyak orang yang melirik ke arahnya, seolah menunggu reaksi Arlina. Arlina dan Rio memang satu jurusan, tapi beda kelas. Semua orang tahu bahwa Arlina sudah menyukai Rio selama dua tahun, bahkan Rio sendiri juga tahu. Namun, dia tidak pernah menolak perasaan Arlina secara langsung.

Dari tatapan teman-temannya, jelas semua orang sudah tahu tentang Fanny dan Rio, hanya Arlina sendiri yang tidak mengetahuinya. Di satu sisi, Rio menggantungkan perasaan Arlina terhadapnya, di sisi lain dia malah bersikap mesra dengan Fanny. Tatapan teman-teman sejurusannya membuat hati Arlina tersakiti. Diam-diam dia bersumpah, tidak akan lagi melanjutkan cinta bertepuk sebelah tangan yang konyol ini.

Malam itu dia minum cukup banyak, ditambah lagi dengan perasaan kesal yang menumpuk di dadanya. Saat menuju toilet, dia terhuyung-huyung dan tidak sengaja menabrak seorang pria. Saat mendongak, matanya bertemu dengan tatapan tajam pria itu.

Pria yang lebih tampan dan maskulin dibandingkan Rio.

Entah keberanian dari mana yang tiba-tiba muncul, Arlina langsung menarik kerah bajunya dan mendesah pelan, "Mau nggak tidur sama aku malam ini?"

Selanjutnya, semua berjalan tanpa kendali. Mereka masuk ke kamar dan menghabiskan malam yang penuh gairah dan hasrat membara.

Keesokan paginya, ketika keberanian yang muncul karena alkohol itu telah lenyap, Arlina baru terbangun dan mendapati dirinya telanjang bersama pria asing di ranjang. Dia panik bukan main, lalu buru-buru mengenakan pakaian dan kabur dari kamar itu.

Arlina tahu dia telah melakukan kesalahan besar dan tidak berani menceritakannya kepada siapa pun. Dia bahkan tidak berani untuk mencari tahu identitas pria itu.

Namun, bayangan itu terus menghantuinya. Bahkan sebulan kemudian, hampir setiap malam dia memimpikan malam itu. Bayangan tubuh yang saling membelit, napas yang terengah-engah, dan tatapan dalam dari pria itu ....

"Arlin, cepat bangun! Masih sempat bengong? Baru awal masuk kuliah kamu mau telat?" Suara Tania membuyarkan lamunannya. Arlina menggelengkan kepala untuk menepis bayangan semalam dari pikirannya, lalu bangkit dari tempat tidur dengan terburu-buru.

Setelah selesai mandi, Arlina memeluk buku-bukunya dan berjalan cepat bersama Tania menuju ruang kelas.

"Kenapa kamu lari cepat sekali?" Arlina kesulitan mengikuti langkah Tania.

"Kamu lupa hari ini ada kelas anatomi?" jawab Tania. "Belakangan ini kamu sering linglung, banyak lupa terus."

Arlina baru teringat. Kabarnya, kampus mereka mendatangkan seorang profesor anatomi yang luar biasa. Lulusan Universitas Johns Hopkins yang baru pulang dari luar negeri. Baru bergabung saja sudah langsung diangkat menjadi dosen. Dia adalah profesor termuda dalam sejarah fakultas kedokteran.

Berhubung profesor ini ada urusan dan belum bisa hadir sebelumnya, jadwal kelas anatomi mahasiswa terpaksa ditunda lebih dari sebulan. Kini setelah libur panjang usai, kelas pertama mereka langsung diampu langsung oleh sang profesor.

"Arlin, kamu tahu nggak? Tadi pagi ada mahasiswa yang sudah ketemu sama profesornya," bisik Tania dengan nada antusias.

"Katanya, profesor itu gantengnya luar biasa. Sekarang grup kampus lagi ramai ngomongin dia, banyak yang nyesal nggak ambil mata kuliahnya," ujar Tania sambil menarik tangan Arlina. "Ayo buruan! Kalau nggak, nanti kelasnya penuh sesak, kita nggak kebagian tempat duduk!"

'Mana mungkin sampai segitunya,' pikir Arlina dalam hati. Lagi pula, mereka sudah masuk tahun ketiga. Biasanya kelas pertama banyak yang bolos atau titip absen ke teman. Sering kali, daftar hadir tetap penuh walau kursi di kelas terlihat kosong.

Namun, saat mereka tiba di depan ruang kelas, Arlina hanya bisa terpaku melihat pemandangan yang luar biasa ramai. Orang-orang berkerumun, sama seperti antrean heboh di supermarket saat ada promo telur murah.

Tania yang sepertinya sudah memprediksi ini, hanya mendengus kecil. "Profesor ganteng lulusan kampus top ... nggak beda jauh sama suasana fans yang lagi nonton idolanya." Dia menarik tangan Arlina, lalu bergerak maju melewati kerumunan.

"Permisi! Permisi! Yang cuma mau ikut dengar, jangan rebutan tempat duduk dari mahasiswa yang benaran kuliah di sini, dong!"

Setelah berdesakan, mereka akhirnya menemukan dua kursi kosong dan langsung duduk. Namun, Tania tiba-tiba menunjukkan ekspresi jijik. "Huh, sial."

Mengikuti arah pandangannya, Arlina melihat Rio dan Fanny sedang duduk di barisan depan.

Beberapa mata kuliah penting sering menggabungkan beberapa kelas dalam satu ruang kuliah besar. Tak disangka, kali ini Arlina malah harus bertemu dengan Rio dan Fanny di sini. Keduanya tampak begitu akrab. Rio membisikkan sesuatu ke telinga Fanny, membuat gadis itu menutup mulut sambil tertawa kecil.

Melihat Arlina terus memandangi mereka, Tania menghela napas. "Nggak heran akhir-akhir ini kamu kelihatan linglung. Siapa juga yang nggak sakit hati melihat orang yang disukai selama dua tahun malah pacaran sama orang lain."

Arlina terkejut memandangnya. "Mereka pacaran?"

"Iya, mereka resmi jadian waktu ulang tahun Rio itu. Kenapa ekspresimu seperti baru dengar soal ini?"

Arlina berbisik pelan, "Memang baru tahu ...."

"Jadi selama ini kamu linglung karena mikirin siapa?" Sejak masuk kuliah sebulan lalu sampai sekarang, Tania paling paham dengan kondisi Arlina.

Arlina hanya terdiam. Dia tentu tidak mungkin mengatakan bahwa selama ini pikirannya kacau karena mabuk, lalu tidur dengan pria asing.

Melihat Arlina tidak menjawab, Tania mengira Arlina hanya gengsi mengakuinya. Dia menepuk bahu Arlina dengan perhatian, "Nggak apa-apa. Kalau kamu bilang baru tahu juga nggak masalah."

Arlina membatin, 'Memang benaran baru tahu, kok.'

"Selain agak ganteng dan nilainya bagus, aku nggak ngerti dari segi mana yang bisa membuatmu naksir sama Rio. Dia itu cuma pria berengsek."

"Ada banyak pria yang lebih tampan dan pintar, misalnya si profesor baru ini. Jelas jauh lebih unggul daripada dia. Arlina, gimana kalau kamu pindah hati saja?"

Arlina bingung menatapnya. "Pindah ke siapa?"

Tania tertawa geli. "Pindah ke profesor baru itu, dong!"

Tania ini memang suka bicara sembarangan. Arlina langsung menepuk belakang kepalanya dan memaki, "Jangan asal ngomong!"

Tiba-tiba, terdengar suara riuh di dalam ruang kelas. "Profesor datang! Profesor datang!"

Seluruh ruang kuliah yang penuh sesak itu langsung heboh. Semua orang menegakkan lehernya untuk melihat ke pintu, tidak terkecuali juga Arlina.

Arlina sebenarnya hanya penasaran ingin melihat seperti apa wajah yang bisa memicu kehebohan besar seperti ini. Apa benar sampai sedahsyat itu ketampanannya?

Dari kejauhan, sebuah sosok yang tinggi dan besar berjalan mendekat ke pintu ruang kuliah. Tubuhnya jangkung dan tegap, wajahnya bersih dan tampan, dengan garis wajah yang halus dan tegas.

Hidungnya mancung, bibirnya membentuk lengkungan yang indah, dan sepasang mata yang tajam seolah-olah bisa menembus hati orang. Sikapnya yang lembut dan elegan, membuat semua orang merasa sangat nyaman di dekatnya.

Tania mendengar Arlina yang duduk di sebelahnya menarik napas dalam-dalam.

"Arlin, aku nggak bohong, 'kan? Benar-benar tampan!"

Arlina yang duduk di sampingnya telah terkulai lemas di atas meja.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Call me Beauty
Call me Beauty
คือผู้ชายเฮงซวยสุดๆ อืมสมควรละ
2025-09-29 15:00:44
0
0
21
บทที่ 1
ฉันนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหาร มองดูอาหารที่เย็นชืดลงเรื่อยๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้นพิมพ์คำว่า "ตกลง" ในโทรศัพท์ และส่งออกไปครึ่งชั่วโมงก่อน กู้จื่อโม่ส่งข้อความมา บอกว่าเขาออกจากประตูบริษัทแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงบ้านแล้วรอให้เธอจัดแจงอาหารที่เขาชอบไว้บนโต๊ะด้วยความตื่นเต้นดีใจ ในโทรศัพท์กลับมีข้อความส่งมาว่า "มีงานสมาคมด่วน คุณทานคนเดียวเถอะ"หัวใจของเธอก็ผิดหวังอย่างมากไม่มีงานสมาคมเร่งด่วนอะไรด้วยซ้ำ ก็แค่เจียงอีอี น้องสาวคนดีของฉัน คนรักที่อยู่ในใจของเขา พาลูกที่เป็นลูกครึ่งของเธอกลับประเทศแล้ว กู้จื่อโม่พาพวกเพื่อนสนิทไปต้อนรับเธอทำไมฉันถึงรู้น่ะเหรอ?แน่นอนว่าเป็นเพราะน้องสาวคนดีของเธอโพสต์ไทม์ไลน์ที่ให้เธอเห็นได้เพียงคนเดียว ในรูป กู้จื่อโม่ด้วยความลึกซึ้ง และยิ้มโง่ๆ เป็นไซบีเรียนที่เหมือนยิ่งกว่าไซบีเรียนถ้าหากว่าไม่รักษาศักดิ์ศรี ฉันเดาว่าเธอคงอยากเรียกฉันไปที่เกิดเหตุ แสดงให้ฉันดูต่อหน้าในเมื่อตอนที่ฉันกับกู้จื่อโม่แต่งงานกัน เจียงอีอีที่อยู่ไกลถึงประเทศอเมริกาตั้งใจโทรมาเตือนฉันโดยเฉพาะ "พี่สาวคนดีของฉัน ต่อให้พี่หน้าตาเหมือนกับฉัน คนที่จื่อโม่รักก็คือฉันตลอดไป"ขณะเดี
Read More
บทที่ 2
ฉันคีบอาหารเย็นชืดที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา ยัดใส่ปากคำโต ต่อให้ลำคอรู้สึกจุกจนทรมาน แต่ก็ไม่ได้หยุดกระทำลงหมอบอกว่าอาการป่วยของฉันเป็นเพราะทานอาหารน้อยในระยะยาว อดมื้ออิ่มมื้อ จึงทำให้ยืดเยื้อจนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ช่วงเวลาต่อจากนี้ ฉันจำเป็นต้องทานข้าวให้ตรงเวลา และทานให้มากๆเพื่อกู้จื่อโม่แล้ว ในอดีตฉันสามารถยุ่งวุ่นวายตลอดทั้งวันจนถึงกลางดึกถึงจะได้ทานอาหารสักมื้อวันนี้ เพื่อที่จะรอเขา ฉันก็อดทนอดกลั้นกว่าหนึ่งชั่วโมงต่อไป ฉันจะไม่ทนหิวเพื่อเขาสักนาทีเดียวแล้ว!เมื่อทานข้าวเสร็จ เก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็ขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนนอน ฉันคิดในใจว่า ไม่รู้ว่าคืนนี้กู้จื่อโม่จะเที่ยวสนุกจนถึงกี่โมงจึงจะกลับบ้านแต่ตื่นมาในวันถัดไป ผ้าห่มที่เย็นเฉียบและเป็นระเบียบบอกกับฉันว่า เจ้าของของมันไม่ได้กลับมาตลอดทั้งคืนฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ จากนั้นเปิดไทม์ไลน์ของเจียงอีอีเป็นอย่างที่คิด โพสต์ที่ให้ฉันเห็นเพียงคนเดียวนั้น มีรูปที่เธอกับกู้จื่อโม่จับมือกันแน่น คู่กับข้อความว่า "ระยะเวลาห่างกันแปดปี ได้จับมืออีกครั้ง ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม!"กระเพาะของฉันเหมือนถ
Read More
บทที่ 3
ในห้องรับแขก กู้จื่อโม่ตะโกนเรียกฉันอยู่สองสามครั้ง ฉันเอามือปิดปากน้ำตาไหลเต็มใบหน้า ไม่กล้าที่จะตอบกลับรอให้ฉันเช็ดน้ำตาจนแห้ง จัดการอารมณ์แล้วเดินออกมา กลับเห็นว่าพวกเขานั่งอยู่ที่ตรงโต๊ะอาหาร ทานข้าวต้มที่ฉันต้มเสร็จ และพูดคุยกันสนุกสถานเป็น 'ครอบครัวสามคน' ที่มีความสุขจริงๆ เลยนะ!ฉันมุ่งหน้าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร จ้องมองพวกเขาตามเป็นมันเขาเงยหน้าขึ้น และถามด้วยใบหน้าสงสัย 'คุณไปไหนมา? เมื่อครู่ผมเรียกคุณตั้งนานไม่มีคนขานรับ'เจียงอีอีเรียกฉันด้วยรอยยิ้มหวานสวยแต่ดวงตากลับแฝงไปด้วยความยั่วยุ 'พี่ นั่งลงทานอาหารเช้าด้วยกันสิ!' น้ำเสียงนั้น เหมือนว่าเธอเป็นนายหญิงของที่นี่ ส่วนฉันเป็นคนที่มาขอข้าวกินสีหน้าของฉันต้องดุดันมากแน่นอน เพราะว่าฉันรู้สึกได้ว่าหน้าอกจะระเบิดออกเพราะความโมโหแล้วอาหารที่ฉันทำ ตัวเองยังไม่ได้ทานสักคำ ทำไมต้องเอามาให้ชายหญิงสารเลวคู่นี้กินด้วย!ฉันแย่งถ้วยที่อยู่ในมือของทั้งสองคนมา จากนั้นโยนลงถังขยะที่อยู่ข้างโต๊ะอาหาร 'นี่เป็นข้าวต้มที่ฉันต้มไว้ ไม่ได้เอาไว้ให้พวกคุณทาน!'กู้จื่อโม่หลบไม่ทัน จึงถูกการกระทำหยาบคายของฉั
Read More
บทที่ 4
ฉันจ้องมองกู้จื่อโม่ตาไม่กระพริบ 'กู้จื่อโม่ จะต้องให้ฉันเอาใบรังรองอสังหาริมทรัพย์มาให้คุณดูไหมว่าที่นี่เป็นบ้านของใครกันแน่?'ได้ยินแบบนี้ เขาก็นึกถึงเรื่องที่โอนกรรมสิทธิ์บ้านในตอนนั้นขึ้นมาได้ สีหน้าจึงไม่เป็นธรรมชาติในทันที'แล้วจะยังไง? ผมเป็นสามีของคุณ ของของคุณก็เป็นของผมอยู่แล้ว!'ฉันหัวเราะเยาะออกมา 'คุณยังจำได้อีกเหรอว่าคุณเป็นสามีของฉัน?''ฉันถามคุณหน่อย เมื่อคืนคุณมีงานสมาคมกับใครเหรอ? ไม่กลับบ้านมาทั้งคืนเพราะไปนอนบนเตียงใครมา?''จะให้ฉันเอารูปภาพให้คุณดูไหม?'กู้จื่อโม่มองดูฉันด้วยความงุนงง 'ผมก็แค่ดื่มจนเมาและนอนหลับที่โรงแรมไม่ใช่เหรอ รูปภาพอะไร?'ฉันกำลังจะเอ่ยปาก เจียงอีอีกลับรีบขัดจังหวะฉัน 'พี่ ในเมื่อพี่ไม่อยากเห็นฉัน ฉันพาเจสันกลับไปก็ได้'พูดจบ เธอก็มองกู้จื่อโม่ด้วยท่าทางน่าสงสาร จากนั้นจับมือของลูกชาย เดินออกไปอย่างรวดเร็วกู้จื่อโม่ยกเท้าจะเดินตามออกไป แต่กลับถูกฉันจับชายเสื้อเอาไว้มือข้างหนึ่งของฉันกุมกระเพาะเอาไว้แน่น และพูดเสียงสั่น: 'จื่อโม่ ฉันปวดกระเพาะจนทนไม่ไหวแล้ว คุณช่วยรินน้ำอุ่นให้ฉันหน่อยได้ไหม?'แต่กลับถูกเขาสะบัดออกอย่างแรง ศีรษะชนเ
Read More
บทที่ 5
หมอประจำเคสของฉันเกลี้ยกล่อมให้ฉันยอมรับการใช้เคมีรักษาโรคมะเร็งมาโดยตลอด เขาพูดว่า 'คุณยังอายุน้อยขนาดนี้ ทำไมถึงได้สละชีวิตของตัวเองง่ายๆ แบบนี้?'แต่เขาไม่รู้ว่า ไม่ว่าจะเป็นกระเพาะของฉัน หรือว่าหัวใจของฉัน ต่างก็บาดเจ็บสาหัสไปนานแล้ว ไม่อยากรับความทรมานแม้แต่นิดเดียวแล้วสามเดือนสุดท้าย ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่อยากให้ถึงตอนสุดท้ายผมร่วงหมดหัว ก็ยังทำได้แค่นอนรอความตายอยู่บนเตียงผู้ป่วยตั้งแต่วันที่วิ่งตามออกไป กู้จื่อโม่ไม่ได้มาเหยียบที่บ้านหลังนี้สี่วันแล้วแต่ละวันเจียงอีอีจะโพสต์ไทม์ไลน์เพื่อรายงานให้ฉันดูเพียงผู้เดียว'วันนี้ไปสถานที่ที่พวกเราตกลงเป็นแฟนกันในปีนั้น ดีมากจริงๆ ต้นไม้ต้นเล็กๆ ของที่นี่เติบโตกันหมดแล้ว' ควบคู่กับภาพป่าไม้ขนาดเล็กกลางเมืองเจียงเฉิง ปีนั้น ฉันก็แอบอยู่ที่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งมองดูกู้จื่อโม่คุกเข่าข้างเดียวเพื่อสารภาพรักต่อเจียงอีอี'วันนี้มาดูภาพยนตร์เรื่องแฟนเก่าภาค 3 กับเขา ฉันที่เป็นแฟนเก่าอยู่ในใจของเขายังคงมีน้ำหนักขนาดนั้นเหมือนในอดีตไหมนะ?' ควบคู่ภาพตั๋วหนังสองใบกับมือเล็กมือใหญ่ที่จับประสานกันแน่น'เขาบอกว่าดูฉันทาน เป็นความส
Read More
บทที่ 6
หลังจากแต่งงาน คุณพ่อกู้ส่งให้ฉันเข้าไปดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ของกู้ซื่อกรุ๊ปสำหรับกู้จื่อโม่ ยังคงกินเที่ยวดื่มเล่นอยู่กับพวกเพื่อนที่ไม่เอาไหนกลุ่มนั้นของเขา เขาพูดว่าอย่างไรซะก็แต่งงานกับฉันที่เป็นคนที่มีคุณธรรมและสติปัญญาแทนกู้ซื่อกรุ๊ปแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องไปทำงานที่กู้ซื่อกรุ๊ปอีกแล้วคุณพ่อกู้นำหุ้นส่วนที่เตรียมไว้ให้เจียงอีอีในตอนนั้นโอนให้เป็นชื่อของฉัน ฉันกลับมีความรู้สึกเหมือนขโมยของของคนอื่นอยู่เป็นประจำ จึงพยายามสร้างผลประโยชน์ให้กับกู้ซื่อกรุ๊ปอย่างเต็มที่ในตอนที่กู้จื่อโม่แข่งรถกับคนอื่นอยู่ที่บนเขา ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาทำโอทีอยู่ที่ห้องทำงานในตอนที่กู้จื่อโม่ยกแก้วเหล้าดื่มเหล้ากับเพื่อนๆ ฉันยุ่งอยู่กับการบินไปบินมาคุยธุรกิจทั่วประเทศในตอนที่กู้จื่อโม่ดูรูปภาพของเจียงอีอีแล้วตาแดง ฉันอยู่ที่โต๊ะเหล้าถูกลูกค้ามอมเหล้าจนอ้วกอาการป่วยของกระเพาะของฉันเกิดจากความพยายามซ้ำๆ ทุกวันพ่อสามีพูดว่า 'จิงจิง หนูเป็นผู้หญิง ไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น กู้ซื่อกรุ๊ปไม่จำเป็นต้องให้หนูพยายาม ตระกูลของพวกเราให้หนูแต่งงานเข้ามาไม่ใช่เพื่อให้หนูมาทุ่มเทชีวิต'แม่สามีจับมือขอ
Read More
บทที่ 7
ฉันกับเจียงอีอีเป็นพี่น้องฝาแฝด เป็นเพราะเกิดเร็วกว่าเธอสองนาที จึงรับชื่อเป็นพี่สาวฝาแฝดของครอบครัวอื่นต่างรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่งตัวเหมือนกัน มัดผมเหมือนกัน สะพายกระเป๋าเหมือนกันแต่เมื่อมาถึงพวกเรา ตั้งแต่ที่เจียงอีอีรู้ความขึ้นมา เธอก็โวยวายไม่ให้พ่อแม่จับเธอแต่งตัวเหมือนกับฉันอีกเธอบอกว่าเธอคือเจียงอีอีที่มีเพียงหนึ่งเดียวบนโลกนี้ ในเมื่อสามารถเลือกใบหน้าได้ เช่นนั้นเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า สิ่งของพวกนี้สามารถเลือกได้ เธอก็จะเลือกที่แตกต่างกันอย่างแน่นอนอาจเป็นเพราะเด็กที่ร้องไห้ก็จะมีนมกินจริงๆ เทียบกับฉันที่เชื่อฟังว่านอนสอนง่าย เจียงอีอีที่เฉลียวฉลาด และซุกซนจึงกลายเป็นที่รักใคร่ของตระกูลเจียงตั้งแต่คุณปู่คุณย่า ไปจนถึงลูกพี่ลูกน้อง เหมือนกับไม่มีสักคนที่ไม่ชอบเธอสำหรับฉันคนที่หลงใหลอยู่กับการเรียนทั้งวัน จึงได้รับคำพูดจากพวกเขาประโยคหนึ่งว่า 'เชื่อฟังว่านอนสอนง่าย'ฉันปลอบใจตัวเองว่า ก็ยังดีกว่าถูกคนรังเกียจ!ก่อนมัธยมต้น ฉันกับกู้จื่อโม่แทบจะไม่มีการติดต่อใดๆ กันเลย ภายหลัง ฉันสอบเข้าห้องนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนมัธยมต้นเมืองเจียงตูลำดับที่หนึ่ง กู้จื่อโม่ก็เข้า
Read More
บทที่ 8
ในตอนที่ฉันฝันถึงกู้จื่อโม่สามวันติดๆ ฉันก็พูดกับตัวเองในใจ 'ยอมรับซะเถอะ! เทียบกับการหลีกเลี่ยงเด็กเรียนแย่ ไม่สู้เปลี่ยนแปลงเขาดีกว่า!ดังนั้น ในตอนที่กู้จื่อโม่นอนหลับในขณะเรียน ฉันเริ่มหยิกแขนของเขาเพื่อจะให้เขาตั้งใจเรียนหลังเลิกเรียนก็ดึงเขาให้อยู่เขียนการบ้านที่ห้องเรียน และสอนพิเศษให้เขาหนึ่งชั่วโมงสุดสัปดาห์วิดีโอคอลควบคุมเขาให้เขียนการบ้านที่คุณครูสั่งให้เรียบร้อยด้านกู้จื่อโม่ยื่นข้อต่อรองมาให้ฉันต่อฉัน อีกด้านหนึ่งกลับหัวเราะคิกคัก: 'ฉันชอบคำพูดของเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน!' ท่าทางแบบนั้นดูสะดีดสะดิ้งเล็กน้อยแต่ประสิทธิผลเห็นได้ชัดเจน ตอนที่สอบกลางภาค คะแนนของกู้จื่อโม่แต่ละวิชาอยู่ที่ 60 คะแนนขึ้นไปเขากระโดดขึ้นสูง จากนั้นโอบกอดฉันไว้ 'อ้าก นางฟ้าเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน นี่เป็นครั้งแรกที่สอบผ่านทุกวิชาตั้งแต่ที่ฉันเรียนหนังสือมา!''เธออยากได้ของขวัญอะไร? หรือไม่ ฉันไปเลี้ยงข้างเธอที่ร้านอาหารสู่อวิ้นจายแล้วกัน อาหารของที่นั่นอร่อยมากเลย''รอให้ฉันนำใบคะแนนไปตรงหน้าพวกเหล่ากู้ จะต้องสาดส่องจนดวงตาของพวกเขาบอดแน่ๆ ฮ่าฮ่า'……กู้จื่อโม่ยังแสดงความดีใจของตัวเองออกมาไม่ห
Read More
บทที่ 9
หลังจากตั้งสติกลับจากความทรงจำ ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง คุณแม่กู้มีลูกสะใภ้อย่างฉันตามที่หวังไว้ น่าเสียดายที่คนที่หน้าแดงคนนั้นกลับรังเกียจฉันแล้วแต่คนที่ทอดทิ้งเขาก็คือเจียงอีอี คนที่บีบบังคับให้แต่เขาแต่งงานก็คือพ่อแม่ของเขา ฉันทำผิดอะไรกัน?ถ้าหากฉันมีความผิด งั้นก็น่าจะเป็นเพราะฉันไม่ควรแอบรักเขาข้างเดียวมาสิบกว่าปีสินะ!วันแรกๆ ที่เพิ่งแต่งงานกับกู้จื่อโม่ ฉันคิดว่าฉันสามารถใช้ความจริงใจทำให้เขาซาบซึ้งได้ จากนั้นแทนที่เจียงอีอีที่อยู่ในใจของเขาคุณแม่กู้บอกฉันว่าเขาชอบทานอาหารที่ป้าหลิวคนรับใช้ทำ ฉันจึงเดินทางกลับไปที่คฤหาสน์เก่าหลังเลิกงานทุกวัน และหมกมุ่นเรียนรู้การทำอาหารอยู่ที่ห้องครัวไม่รู้ว่ามีดบาดนิ้วกี่ครั้ง สิ้นเปลืองวัตถุดิบจำนวนมากเท่าไหร่ และมีหลายครั้งที่ เกือบจะเผาห้องครัวของตระกูลกู้ สุดท้ายถึงได้ทำอาหารสองสามเมนูที่เขาชอบมากที่สุดออกมาได้เขากลับถึงบ้านบ่นโอดครวญว่าปวดคอ ฉันก็ไปสมัครเรียนนวดครึ่งเดือนกว่าๆ เพื่อที่จะได้นวดให้เขาด้วยเมื่อตัวเอง ในตอนที่เขากลับมาบ้านแค่สองสามครั้งในหนึ่งเดือนเขาพูดว่าแฟนของคุณชายตระกูลหวังทำเค้กในตอนวันเกิดให้เขา ฉันก็โง่เขลาว
Read More
บทที่ 10
เจียงอีอีโพสต์รูปบนเตียงของเธอกับกู้จื่อโม่ให้ฉันเห็นเพียงคนเดียวอีกครั้งแล้ว ฉันคลื่นไส้จนพุ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำสามนาทีมองดูดวงตาที่สงบเหมือนน้ำนิ่งกับใบหน้าที่ไม่ได้อ่อนวัยอีกแล้ว ฉันรับรู้ได้ว่าหลายปีมานี้ฉันใช้กำลังวังชาที่บนตัวกู้ซื่อกรุ๊ปกับกู้จื่อโม่จนมากเกินไปแล้ว มีเพียงหนึ่งเดียวคือไม่เคยให้ความสำคัญกับตัวเองเลยสักนิดเดิมทีฉันคิดว่าเพียงแค่กู้จื่อโม่ไม่ประกาศกับภายนอกว่าจะอยู่ด้วยกันกับเจียงอีอี ไม่เป็นฝ่ายเอ่ยปากหย่าร้างกับฉัน งั้นพวกเราก็ใช้ชีวิตสองสามเดือนที่เหลือแบบนี้แหละแต่ในตอนที่เห็นพวกเขาสองคนนอนอยู่ด้วยกัน ฉันกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างมาก ไม่อยากมีความสัมพันธ์ใดๆ กับเขาอีก!สุดท้ายแม้แต่คนก็สกปรกแล้ว ฉันควรจะปล่อยมือได้แล้วในตอนที่ฉันร่างหนังสือหย่าร้างขึ้นมา เตรียมจะส่งให้กู้จื่อโม่ เขากลับพาเจียงอีอีกลับมาอีกแล้วเมื่อเข้ามา เห็นฉันที่นั่งทานข้าวอยู่ตรงโต๊ะอาหาร เขาก็นั่งลงตรงข้ามฉันและใช้งานฉันเป็นไปโดยธรรมชาติ 'พอดีเลยพวกเราก็ยังไม่ได้ทานข้าว เจียงจิงจิง คุณไปตักข้าวมาให้ผมกับอีอีหน่อย ทานข้าวเสร็จ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ'ได้ยินคำพูดของเขา ฉันนิ่งอ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status