Short
เมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน

เมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน

โดย:  แมวผู้ไม่กินปลาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
21บท
8.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

วันที่เจียงอีอีกลับถึงประเทศ กู้จื่อโม่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน วันต่อมา ฉันเห็นรูปมือสองข้างจับแน่นกันในไทม์ไลน์ของเจียงอีอี และยังมีรูปกู้จื่อโม่ที่นอนหลับเหมือนกับเด็ก เมื่อเขากลับมาบ้านก็โยนหนังสือหย่าร้างออกมา ให้ฉันสละตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ และพูดว่า: "เดิมทีคุณก็ยึดครองตำแหน่งของอีอีอยู่ ตอนนี้อีอีกลับมาแล้ว คุณก็ควรจะสละตำแหน่งได้แล้ว!" ไม่เป็นไร อย่างไรฉันก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว! ตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ ใครอยากได้ก็เอาไปเลย! ภายหลัง ฉันเสียชีวิตไป กู้จื่อโม่กลับร้องไห้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของฉันและพูดว่าเขาจะไม่จับมือกับคนอื่นอีกแล้ว!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

「柚葉さんが戻ってきたんだって?奥さんはどうするんだよ?」

家の前に着くと、ドアは少しだけ開いていて、夫の谷口智也(たにぐち ともや)と、彼の親友の声がかすかに聞こえてきた。

仕事から帰ってきた谷口凛(たにぐち りん)は、思わずドアを開けようとした手を止めた。

「柚葉さん」って?自分のプロジェクトに2週間前からアドバイザーとして参加している専門家・小林柚葉(こばやし ゆずは)も、同じ名前だったはず。

なんて、偶然なんだろう。

一方で、智也はその問いただしに対して何も答えなかった。

「智也、言わせてもらうけどな。もう何年も柚葉さんのことが忘れられないんだろ?そのくせ、自分は質素な生活をして、毎月6000万円も彼女の研究費につぎ込んできたじゃないか。

向こうは今じゃ立派になって、帰国してからは国家プロジェクトの特別専門家だぜ?彼女にちょっと競合の情報を流してもらえれば、ホシゾラ・テクノロジーでの社長の座も安泰ってわけだ」

それを聞いて、凛はぱっと顔を上げた。その目には信じられないという色が浮かんでいた。

彼女は何かの聞き間違いじゃないかと思った。

6000万円?

智也が毎月くれる生活費はたったの6万円なのに。他の女には、毎月6000万円も渡しているわけ?

でも、家の中から聞こえる会話はあまりにも鮮明だった。その一語一句が耳に突き刺さり、そして、智也もその事実を否定しなかった。

その一瞬、凛はショックで息ができなくなるほどだった。

すると突然、智也が立ち上がり、腕時計に目を落とした。「もうこの話はよそう。柚葉を困らせたくないんだ。俺、今から柚葉を迎えに行かないと。テーブルはそのままでいいよ、どうせ凛が帰ってきたら片づけるだろうし」

「おいおい、智也。奥さんは、すごくいい人じゃないか。家のことちゃんとやってるし、ご両親と妹さんの面倒まで見てくれるんだぞ。それでも何とも思わないのか?」

智也の答えが知りたくて、凛は息を殺して、聞き耳を立てた。

だが智也は冷たく言い放った。「俺が好きなのは、凛みたいな家庭に縛られてる女じゃない。昔からずっと、柚葉みたいに仕事にすべてを懸けて輝く女が、俺のタイプなんだ」

その言葉は、ナイフのように凛の胸に突き刺さった。

彼女の目はみるみる赤くなり、手も震えだした。

「じゃあなんで最初、奥さんにアタックしたんだよ?しかも結婚までして」

「あの頃、柚葉が俺を置いて、どうしても海外に行くって聞かなくて」

「それじゃただ柚葉に当てつけるために結婚したっていうのか?」

それに対して、智也は何も言わず、まるで認めたようだった。

「それで、柚葉さんが帰ってきたから、彼女と離婚するってわけか?」このとき、親友はもう凛を「奥さん」とは呼ばなくなっていた。

そう聞かれ、智也はまた黙り込み、しばらくしてから、彼は口を開いた。「確かにお前の言う通りだ。凛は俺の世話をよく焼いてくれる。ここ数年、持病の胃痛も起きてないし、家族のことも全部よくしてくれてた。おかげで、家のことで困ったことは一度もない」

智也はホシゾラ・テクノロジーの跡継ぎというわけじゃない。社長の座に就けたのは、半分は無理な接待で勝ち取ったようなものだ。だから、若い頃に胃を悪くしていた。

それを心配した凛は、朝は早く起きて、夜は時間通り家に帰り、彼に体を労わる料理を用意してあげていた。

智也が残業の時は、彼の会社まで食事を届け、それから自分の研究所に戻るようにしていた。

結婚して4年間、彼女はそんな毎日を続けたのだ。

そして今日、4年がかりで秘密裏に進めてきた「マイクロチップ開発プロジェクト」が、ついに成功したのだ。

研究所はまもなく、技術の実施企業を公募する予定で、実用化されれば、社会にとっても大きな貢献となるだろう。

そしてプロジェクトの責任者である凛は、巨額の報酬と、国際的な評価が約束されていた。

だから、彼女は一刻も早く家に帰って、この良い知らせを智也と分かち合いたかった。

そして家に帰る途中、ボーナスでどんなプレゼントを買うかまで考え、ホシゾラ・テクノロジーの社長である智也にふさわしい、高価なものを選んであげようとしていたのだ。

そんな凛の耳に、智也の言葉が響く。「でも、柚葉みたいに優秀で輝いている女性を、結婚で縛りつけるなんて、俺にはできないからな」

その瞬間、彼女は愛される者とそうでない者の残酷な差を思い知った。

涙が抑えきれずに頬を伝い、そのしょっぱさが唇に広がった。

家の中から玄関に向かう足音が近づいてくるのが聞こえて、凛はとっさに廊下の角に身を隠した。

さらに足音が遠ざかってから、凛はゆっくりと家の中に入った。すると、リビングのテーブルの上がめちゃくちゃに散らかっているのが目に入った。

どうやら、智也は自分を妻としてではなく、使用人として見ているようだ。

そう思うと、家を片付ける気力もまったくなくなり、凛は全身の力が抜けて、ただ横になりたいと思った。

でも、ベッドに横になっても少しも眠れず、これまでの出来事が次々と頭に浮かんでくるのだった。

智也と初めて会った時、彼は雨に濡れていた。そのとき、自分はたまたま傘を持っていて、傘をさしてあげた。

次に会った時、自分はバスに乗り遅れそうになっていた。すると、智也がたまたま車で通り、乗せてくれた。

それからというもの、二人は頻繁に顔を合わせるようになった。

恩師の二宮史哉(にのみや ふみや)が亡くなった時、智也がそばにいてくれた。

育った児童養護施設を訪ねた時も、一緒に来てくれたのは智也だった。

プロジェクトが中断し、仕事を失った時も、智也は自分を抱きしめて、「大丈夫だよ」と言って、プロポーズしてくれた。

月給わずか18万円の平社員になった時も、智也は、「それだってすごいよ」だと笑って頭を撫でてくれた。

……

夜中になって、凛はようやくうとうとと眠りについた。

そして朝6時。智也の朝食を作る時間になると、彼女の体内時計が、いつものように彼女を目覚めさせた。

疲れきった目をこすりながら、凛は目を開けた。

手をかざしてみるとベッドのもう片側は冷たく、ゲストルームの布団も使われた形跡はなかった。

昨夜、智也は帰ってこなかったのだ。

そう思った瞬間、玄関で電子ロックの開く音が聞こえて、

凛は振り返った。

帰ってきた智也は、当たり前のように上着を彼女に渡し、抱きしめようと一歩近づいたが、何かを思い出したのか、その動きをぴたりと止めた。

「昨日は親友と集まって、タバコと酒の臭いがついちゃったから、洗ってからにするよ」

以前の智也なら、外での付き合いから帰ってくると、いつも凛をぎゅっと抱きしめて、「こうすると、帰ってきたって感じがする」と言っていた。

そうやって凛はぼんやりと思い出した。智也に最後に抱きしめられたのは、もう2週間も前のことだということに気が付いた。

この2週間、同じベッドで寝ていても、お互いに背を向けて眠るだけだった。智也は仕事で疲れているから、簡単なハグさえしてくれなくなったのだなと、彼女は思っていた。

そして、柚葉が帰国したのも、ちょうど2週間前のことだった。

なるほど、予兆はとっくにあったんだ。

そう思って凛は目を伏せ、長いまつげが、その瞳に浮かんだ悲しみをそっと隠す。

一方、ソファにどっかりと腰を下ろした智也は、散らかったテーブルを指さした。「なんで片付けてないんだ?」

「昨日は体調が悪くて、すぐ寝ちゃったの」そう言ったとき、食べ残しのにおいがした。きれい好きな彼女は、やはりテーブルを片付けずにはいられなかった。「片付けてたら朝ごはんを作る時間ないから、自分で何か頼んで食べて」

そう言われ智也は、そこで初めて凛の異変に気づいた。

結婚して4年、彼が出張でない限り、凛は必ず食事を作ってくれた。少なくともおかず数品に汁物がつき、毎週の献立が被ることはなかった。

今朝はどうしたんだ?

「もしかして、俺が昨夜帰らなかったから怒ってるのか?」智也は急に真剣な声で呼びかけた。「なあ、凛ちゃん」

だが、その呼びかけに、凛の胸はさらに苦しくなった。

智也は優しくて、話し方が上手な男だった。付き合い始めた頃、不意に耳元で、「凛ちゃん?」と囁かれ、彼女はいつも恥ずかしくて耳まで真っ赤になった。そして耳元で囁くのは人前でしないでほしいと彼によく言ったものだった。

あの頃は智也も彼女の気持ちを気遣ってくれたものだった。

それからしばらく二人は仲睦まじい生活を送り、智也も、いつも「凛ちゃん」と優しく呼びかけてくれていたのだった。

「ほら、凛ちゃん、機嫌を直せよ。お前の言うこと、ちゃんと聞いてるだろ?親友との集まりでも、酒は飲まなかったし」智也は手を伸ばし、凛の後頭部を優しく撫でた。「ご飯作らないならそれでも構わないさ。俺はシャワーを浴びてくるから」

凛は小さく、「うん」とだけ答えて、彼の方は見なかった。

それを見て智也は眉をひそめ、心の中の疑問を口にせずにはいられなかった。「凛ちゃん、今日何か変だぞ」

「寝不足なの」凛は無理に笑みを作ると、シャワーに行くように促した。すると、智也は突然シルクのスカーフを取り出した。ロゴを見て、かなり高価なものだと一目で分かった。

「昨日の帰り道にたまたま見つけて、お前に買ったんだ」彼はそう言って渡すと、バスルームに入っていった。

凛は柔らかなスカーフを握りしめてしばらく呆然としていたが、それをバッグに入れ、研究所へ向かった。

一方、「マイクロチップ開発プロジェクト」は史哉の死によって一度中断したが、再開後は凛が責任者となった。機密保持のため、史哉の妻・二宮杏(にのみや あん)が口利きをしてくれて、表向きは竹内グループの事務職員ということになっていた。

だから智也は未だに、凛のことを月給18万円の平社員だと思い込んでいるのだった。

しかし実際のところ、彼女は毎日家から竹内グループへ向かい、東門から入り、広大なテクノロジーパークを通り、西門へと抜けていた。そこには、研究所が手配した専用の運転手が待っているのだ。

その日、凛は研究室にいても一日中上の空だった。夕方近くになって、教授の佐野克哉(さの かつや)が心配そうに尋ねてきた。「今夜、小林さんと食事だから、機嫌が悪いのかい?」

「小林柚葉ですか?」凛は顔を上げた。

克哉はとても驚いた顔をした。

「覚えてたのか!君は旦那さんのこと以外、誰にも興味がないのかと思ってたよ。もうみんなは顔を合わせているんだ。君たちだけだよ、まだ会ってないのは。これ以上会わないと、和を乱してるって思われかねないぞ」

凛は眉をひそめた。

自分は智也に出会った時、彼が失恋の痛みを抱えていることには気づいていた。でも、その相手が誰なのかは知らなかった。

智也の心の傷に触れたくなくて、一度も尋ねたことはなかった。

そして、彼もこの4年間、一度もその女性の話をしなかった。まるで、そんな人はいなかったかのように。

だから、もう過去のことなのだと思っていた。誰にだって、過去の一つや二つはあるものだから。

でも昨日、知ってしまった。智也は忘れるどころか、陰でその女性のためにお金と労力をつぎ込んでいたのだ。

そう思うと、凛は何も言わなかった。

すると克哉は困ったように唇を噛んだ。彼は、凛が柚葉を快く思っていないことを知っていた。このプロジェクトは凛の恩師の、そして今では彼女自身の血と汗の結晶だ。

そこに、赤の他人が足を踏み入れられたら誰だって嫌なはず。そんな成果だけを横取りしにきた人間に、席を一つ譲ってあげるだけでも、十分すぎるほど寛大だと言えるだろう。

それなのに今、その相手と食事に行けと言われれば、それは少し、酷な要求かもしれない。

それでも克哉は、忠告せずにはいられなかった。「今回は断らない方がいい。でないと、松田さんがご機嫌を損ねかねない」

松田英樹(まつだ ひでき)は研究所の最高責任者で、柚葉の母方の祖父でもあった。

この関係は、凛もアシスタントの高木梓(たかぎ あずさ)がこっそり話しているのを聞いて知っていた。

そしてチームのメンバーも皆、柚葉が突然加わったことを快く思っていなかった。彼女の経歴が素晴らしいのは確かだ。しかし、この研究所に入れる人間で、優秀じゃない者などいるだろうか?

みんなが4年間、必死で頑張ってきて、あと数ヶ月で成果を発表できるという、まさにそのタイミングだった。

そこへ柚葉が、外部専門家という肩書きで割り込んできた。開発プロセスには一切参加していないくせに、成果だけは横取りしようというのだ。それはまるで、論文を提出する直前に、全く貢献していない第二著者の名前を加えろと言われるよりも、不快なことだ。

だからこそ、凛はずっと、外部専門家がプロジェクトの中枢エリアに入ることを許可していなかった。そして彼女は研究所での仕事が終わればすぐに家に帰っていたので、柚葉はまだ彼女に会ったことすらなかった。

凛はマジックミラー越しに、外の様子を眺めた。

すると柚葉が白衣を脱ぎ、ブラウンの本革のコートを羽織るのが見えた。彼女は栗色の髪をかきあげ、高そうな白いクロコダイルのバッグを肩にかけた。

今朝、智也がくれたスカーフと、同じブランドのものだ。

それに気が付いた凛は、思わずバッグからスカーフを取り出した。そして何かがおかしい、という不安が胸をよぎった。

ちょうどその時、アシスタントの梓がノックして部屋に入ってきた。彼女は凛が手にしているスカーフを見て、驚いたように言った。「先輩、ボーナスでそこのバッグ、買ったんですか?」

「ううん」凛は目の前の梓を見て、少し不思議そうに付け加えた。「バッグは買ってないわ」

梓は言った。「あ、スカーフが見えたから、てっきりバッグを買ったのかと思いました。普通、このブランドのスカーフって、バッグ買った人にしか出してないんですよ」

「バッグを買った人限定?」そう聞き返しながら、凛の胸がぎゅっと締め付けられた。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Call me Beauty
Call me Beauty
คือผู้ชายเฮงซวยสุดๆ อืมสมควรละ
2025-09-29 15:00:44
0
0
21
บทที่ 1
ฉันนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหาร มองดูอาหารที่เย็นชืดลงเรื่อยๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้นพิมพ์คำว่า "ตกลง" ในโทรศัพท์ และส่งออกไปครึ่งชั่วโมงก่อน กู้จื่อโม่ส่งข้อความมา บอกว่าเขาออกจากประตูบริษัทแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงบ้านแล้วรอให้เธอจัดแจงอาหารที่เขาชอบไว้บนโต๊ะด้วยความตื่นเต้นดีใจ ในโทรศัพท์กลับมีข้อความส่งมาว่า "มีงานสมาคมด่วน คุณทานคนเดียวเถอะ"หัวใจของเธอก็ผิดหวังอย่างมากไม่มีงานสมาคมเร่งด่วนอะไรด้วยซ้ำ ก็แค่เจียงอีอี น้องสาวคนดีของฉัน คนรักที่อยู่ในใจของเขา พาลูกที่เป็นลูกครึ่งของเธอกลับประเทศแล้ว กู้จื่อโม่พาพวกเพื่อนสนิทไปต้อนรับเธอทำไมฉันถึงรู้น่ะเหรอ?แน่นอนว่าเป็นเพราะน้องสาวคนดีของเธอโพสต์ไทม์ไลน์ที่ให้เธอเห็นได้เพียงคนเดียว ในรูป กู้จื่อโม่ด้วยความลึกซึ้ง และยิ้มโง่ๆ เป็นไซบีเรียนที่เหมือนยิ่งกว่าไซบีเรียนถ้าหากว่าไม่รักษาศักดิ์ศรี ฉันเดาว่าเธอคงอยากเรียกฉันไปที่เกิดเหตุ แสดงให้ฉันดูต่อหน้าในเมื่อตอนที่ฉันกับกู้จื่อโม่แต่งงานกัน เจียงอีอีที่อยู่ไกลถึงประเทศอเมริกาตั้งใจโทรมาเตือนฉันโดยเฉพาะ "พี่สาวคนดีของฉัน ต่อให้พี่หน้าตาเหมือนกับฉัน คนที่จื่อโม่รักก็คือฉันตลอดไป"ขณะเดี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ฉันคีบอาหารเย็นชืดที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา ยัดใส่ปากคำโต ต่อให้ลำคอรู้สึกจุกจนทรมาน แต่ก็ไม่ได้หยุดกระทำลงหมอบอกว่าอาการป่วยของฉันเป็นเพราะทานอาหารน้อยในระยะยาว อดมื้ออิ่มมื้อ จึงทำให้ยืดเยื้อจนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ช่วงเวลาต่อจากนี้ ฉันจำเป็นต้องทานข้าวให้ตรงเวลา และทานให้มากๆเพื่อกู้จื่อโม่แล้ว ในอดีตฉันสามารถยุ่งวุ่นวายตลอดทั้งวันจนถึงกลางดึกถึงจะได้ทานอาหารสักมื้อวันนี้ เพื่อที่จะรอเขา ฉันก็อดทนอดกลั้นกว่าหนึ่งชั่วโมงต่อไป ฉันจะไม่ทนหิวเพื่อเขาสักนาทีเดียวแล้ว!เมื่อทานข้าวเสร็จ เก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็ขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนนอน ฉันคิดในใจว่า ไม่รู้ว่าคืนนี้กู้จื่อโม่จะเที่ยวสนุกจนถึงกี่โมงจึงจะกลับบ้านแต่ตื่นมาในวันถัดไป ผ้าห่มที่เย็นเฉียบและเป็นระเบียบบอกกับฉันว่า เจ้าของของมันไม่ได้กลับมาตลอดทั้งคืนฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ จากนั้นเปิดไทม์ไลน์ของเจียงอีอีเป็นอย่างที่คิด โพสต์ที่ให้ฉันเห็นเพียงคนเดียวนั้น มีรูปที่เธอกับกู้จื่อโม่จับมือกันแน่น คู่กับข้อความว่า "ระยะเวลาห่างกันแปดปี ได้จับมืออีกครั้ง ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม!"กระเพาะของฉันเหมือนถ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ในห้องรับแขก กู้จื่อโม่ตะโกนเรียกฉันอยู่สองสามครั้ง ฉันเอามือปิดปากน้ำตาไหลเต็มใบหน้า ไม่กล้าที่จะตอบกลับรอให้ฉันเช็ดน้ำตาจนแห้ง จัดการอารมณ์แล้วเดินออกมา กลับเห็นว่าพวกเขานั่งอยู่ที่ตรงโต๊ะอาหาร ทานข้าวต้มที่ฉันต้มเสร็จ และพูดคุยกันสนุกสถานเป็น 'ครอบครัวสามคน' ที่มีความสุขจริงๆ เลยนะ!ฉันมุ่งหน้าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร จ้องมองพวกเขาตามเป็นมันเขาเงยหน้าขึ้น และถามด้วยใบหน้าสงสัย 'คุณไปไหนมา? เมื่อครู่ผมเรียกคุณตั้งนานไม่มีคนขานรับ'เจียงอีอีเรียกฉันด้วยรอยยิ้มหวานสวยแต่ดวงตากลับแฝงไปด้วยความยั่วยุ 'พี่ นั่งลงทานอาหารเช้าด้วยกันสิ!' น้ำเสียงนั้น เหมือนว่าเธอเป็นนายหญิงของที่นี่ ส่วนฉันเป็นคนที่มาขอข้าวกินสีหน้าของฉันต้องดุดันมากแน่นอน เพราะว่าฉันรู้สึกได้ว่าหน้าอกจะระเบิดออกเพราะความโมโหแล้วอาหารที่ฉันทำ ตัวเองยังไม่ได้ทานสักคำ ทำไมต้องเอามาให้ชายหญิงสารเลวคู่นี้กินด้วย!ฉันแย่งถ้วยที่อยู่ในมือของทั้งสองคนมา จากนั้นโยนลงถังขยะที่อยู่ข้างโต๊ะอาหาร 'นี่เป็นข้าวต้มที่ฉันต้มไว้ ไม่ได้เอาไว้ให้พวกคุณทาน!'กู้จื่อโม่หลบไม่ทัน จึงถูกการกระทำหยาบคายของฉั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ฉันจ้องมองกู้จื่อโม่ตาไม่กระพริบ 'กู้จื่อโม่ จะต้องให้ฉันเอาใบรังรองอสังหาริมทรัพย์มาให้คุณดูไหมว่าที่นี่เป็นบ้านของใครกันแน่?'ได้ยินแบบนี้ เขาก็นึกถึงเรื่องที่โอนกรรมสิทธิ์บ้านในตอนนั้นขึ้นมาได้ สีหน้าจึงไม่เป็นธรรมชาติในทันที'แล้วจะยังไง? ผมเป็นสามีของคุณ ของของคุณก็เป็นของผมอยู่แล้ว!'ฉันหัวเราะเยาะออกมา 'คุณยังจำได้อีกเหรอว่าคุณเป็นสามีของฉัน?''ฉันถามคุณหน่อย เมื่อคืนคุณมีงานสมาคมกับใครเหรอ? ไม่กลับบ้านมาทั้งคืนเพราะไปนอนบนเตียงใครมา?''จะให้ฉันเอารูปภาพให้คุณดูไหม?'กู้จื่อโม่มองดูฉันด้วยความงุนงง 'ผมก็แค่ดื่มจนเมาและนอนหลับที่โรงแรมไม่ใช่เหรอ รูปภาพอะไร?'ฉันกำลังจะเอ่ยปาก เจียงอีอีกลับรีบขัดจังหวะฉัน 'พี่ ในเมื่อพี่ไม่อยากเห็นฉัน ฉันพาเจสันกลับไปก็ได้'พูดจบ เธอก็มองกู้จื่อโม่ด้วยท่าทางน่าสงสาร จากนั้นจับมือของลูกชาย เดินออกไปอย่างรวดเร็วกู้จื่อโม่ยกเท้าจะเดินตามออกไป แต่กลับถูกฉันจับชายเสื้อเอาไว้มือข้างหนึ่งของฉันกุมกระเพาะเอาไว้แน่น และพูดเสียงสั่น: 'จื่อโม่ ฉันปวดกระเพาะจนทนไม่ไหวแล้ว คุณช่วยรินน้ำอุ่นให้ฉันหน่อยได้ไหม?'แต่กลับถูกเขาสะบัดออกอย่างแรง ศีรษะชนเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
หมอประจำเคสของฉันเกลี้ยกล่อมให้ฉันยอมรับการใช้เคมีรักษาโรคมะเร็งมาโดยตลอด เขาพูดว่า 'คุณยังอายุน้อยขนาดนี้ ทำไมถึงได้สละชีวิตของตัวเองง่ายๆ แบบนี้?'แต่เขาไม่รู้ว่า ไม่ว่าจะเป็นกระเพาะของฉัน หรือว่าหัวใจของฉัน ต่างก็บาดเจ็บสาหัสไปนานแล้ว ไม่อยากรับความทรมานแม้แต่นิดเดียวแล้วสามเดือนสุดท้าย ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่อยากให้ถึงตอนสุดท้ายผมร่วงหมดหัว ก็ยังทำได้แค่นอนรอความตายอยู่บนเตียงผู้ป่วยตั้งแต่วันที่วิ่งตามออกไป กู้จื่อโม่ไม่ได้มาเหยียบที่บ้านหลังนี้สี่วันแล้วแต่ละวันเจียงอีอีจะโพสต์ไทม์ไลน์เพื่อรายงานให้ฉันดูเพียงผู้เดียว'วันนี้ไปสถานที่ที่พวกเราตกลงเป็นแฟนกันในปีนั้น ดีมากจริงๆ ต้นไม้ต้นเล็กๆ ของที่นี่เติบโตกันหมดแล้ว' ควบคู่กับภาพป่าไม้ขนาดเล็กกลางเมืองเจียงเฉิง ปีนั้น ฉันก็แอบอยู่ที่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งมองดูกู้จื่อโม่คุกเข่าข้างเดียวเพื่อสารภาพรักต่อเจียงอีอี'วันนี้มาดูภาพยนตร์เรื่องแฟนเก่าภาค 3 กับเขา ฉันที่เป็นแฟนเก่าอยู่ในใจของเขายังคงมีน้ำหนักขนาดนั้นเหมือนในอดีตไหมนะ?' ควบคู่ภาพตั๋วหนังสองใบกับมือเล็กมือใหญ่ที่จับประสานกันแน่น'เขาบอกว่าดูฉันทาน เป็นความส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
หลังจากแต่งงาน คุณพ่อกู้ส่งให้ฉันเข้าไปดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ของกู้ซื่อกรุ๊ปสำหรับกู้จื่อโม่ ยังคงกินเที่ยวดื่มเล่นอยู่กับพวกเพื่อนที่ไม่เอาไหนกลุ่มนั้นของเขา เขาพูดว่าอย่างไรซะก็แต่งงานกับฉันที่เป็นคนที่มีคุณธรรมและสติปัญญาแทนกู้ซื่อกรุ๊ปแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องไปทำงานที่กู้ซื่อกรุ๊ปอีกแล้วคุณพ่อกู้นำหุ้นส่วนที่เตรียมไว้ให้เจียงอีอีในตอนนั้นโอนให้เป็นชื่อของฉัน ฉันกลับมีความรู้สึกเหมือนขโมยของของคนอื่นอยู่เป็นประจำ จึงพยายามสร้างผลประโยชน์ให้กับกู้ซื่อกรุ๊ปอย่างเต็มที่ในตอนที่กู้จื่อโม่แข่งรถกับคนอื่นอยู่ที่บนเขา ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาทำโอทีอยู่ที่ห้องทำงานในตอนที่กู้จื่อโม่ยกแก้วเหล้าดื่มเหล้ากับเพื่อนๆ ฉันยุ่งอยู่กับการบินไปบินมาคุยธุรกิจทั่วประเทศในตอนที่กู้จื่อโม่ดูรูปภาพของเจียงอีอีแล้วตาแดง ฉันอยู่ที่โต๊ะเหล้าถูกลูกค้ามอมเหล้าจนอ้วกอาการป่วยของกระเพาะของฉันเกิดจากความพยายามซ้ำๆ ทุกวันพ่อสามีพูดว่า 'จิงจิง หนูเป็นผู้หญิง ไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น กู้ซื่อกรุ๊ปไม่จำเป็นต้องให้หนูพยายาม ตระกูลของพวกเราให้หนูแต่งงานเข้ามาไม่ใช่เพื่อให้หนูมาทุ่มเทชีวิต'แม่สามีจับมือขอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
ฉันกับเจียงอีอีเป็นพี่น้องฝาแฝด เป็นเพราะเกิดเร็วกว่าเธอสองนาที จึงรับชื่อเป็นพี่สาวฝาแฝดของครอบครัวอื่นต่างรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่งตัวเหมือนกัน มัดผมเหมือนกัน สะพายกระเป๋าเหมือนกันแต่เมื่อมาถึงพวกเรา ตั้งแต่ที่เจียงอีอีรู้ความขึ้นมา เธอก็โวยวายไม่ให้พ่อแม่จับเธอแต่งตัวเหมือนกับฉันอีกเธอบอกว่าเธอคือเจียงอีอีที่มีเพียงหนึ่งเดียวบนโลกนี้ ในเมื่อสามารถเลือกใบหน้าได้ เช่นนั้นเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า สิ่งของพวกนี้สามารถเลือกได้ เธอก็จะเลือกที่แตกต่างกันอย่างแน่นอนอาจเป็นเพราะเด็กที่ร้องไห้ก็จะมีนมกินจริงๆ เทียบกับฉันที่เชื่อฟังว่านอนสอนง่าย เจียงอีอีที่เฉลียวฉลาด และซุกซนจึงกลายเป็นที่รักใคร่ของตระกูลเจียงตั้งแต่คุณปู่คุณย่า ไปจนถึงลูกพี่ลูกน้อง เหมือนกับไม่มีสักคนที่ไม่ชอบเธอสำหรับฉันคนที่หลงใหลอยู่กับการเรียนทั้งวัน จึงได้รับคำพูดจากพวกเขาประโยคหนึ่งว่า 'เชื่อฟังว่านอนสอนง่าย'ฉันปลอบใจตัวเองว่า ก็ยังดีกว่าถูกคนรังเกียจ!ก่อนมัธยมต้น ฉันกับกู้จื่อโม่แทบจะไม่มีการติดต่อใดๆ กันเลย ภายหลัง ฉันสอบเข้าห้องนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนมัธยมต้นเมืองเจียงตูลำดับที่หนึ่ง กู้จื่อโม่ก็เข้า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ในตอนที่ฉันฝันถึงกู้จื่อโม่สามวันติดๆ ฉันก็พูดกับตัวเองในใจ 'ยอมรับซะเถอะ! เทียบกับการหลีกเลี่ยงเด็กเรียนแย่ ไม่สู้เปลี่ยนแปลงเขาดีกว่า!ดังนั้น ในตอนที่กู้จื่อโม่นอนหลับในขณะเรียน ฉันเริ่มหยิกแขนของเขาเพื่อจะให้เขาตั้งใจเรียนหลังเลิกเรียนก็ดึงเขาให้อยู่เขียนการบ้านที่ห้องเรียน และสอนพิเศษให้เขาหนึ่งชั่วโมงสุดสัปดาห์วิดีโอคอลควบคุมเขาให้เขียนการบ้านที่คุณครูสั่งให้เรียบร้อยด้านกู้จื่อโม่ยื่นข้อต่อรองมาให้ฉันต่อฉัน อีกด้านหนึ่งกลับหัวเราะคิกคัก: 'ฉันชอบคำพูดของเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน!' ท่าทางแบบนั้นดูสะดีดสะดิ้งเล็กน้อยแต่ประสิทธิผลเห็นได้ชัดเจน ตอนที่สอบกลางภาค คะแนนของกู้จื่อโม่แต่ละวิชาอยู่ที่ 60 คะแนนขึ้นไปเขากระโดดขึ้นสูง จากนั้นโอบกอดฉันไว้ 'อ้าก นางฟ้าเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน นี่เป็นครั้งแรกที่สอบผ่านทุกวิชาตั้งแต่ที่ฉันเรียนหนังสือมา!''เธออยากได้ของขวัญอะไร? หรือไม่ ฉันไปเลี้ยงข้างเธอที่ร้านอาหารสู่อวิ้นจายแล้วกัน อาหารของที่นั่นอร่อยมากเลย''รอให้ฉันนำใบคะแนนไปตรงหน้าพวกเหล่ากู้ จะต้องสาดส่องจนดวงตาของพวกเขาบอดแน่ๆ ฮ่าฮ่า'……กู้จื่อโม่ยังแสดงความดีใจของตัวเองออกมาไม่ห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
หลังจากตั้งสติกลับจากความทรงจำ ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง คุณแม่กู้มีลูกสะใภ้อย่างฉันตามที่หวังไว้ น่าเสียดายที่คนที่หน้าแดงคนนั้นกลับรังเกียจฉันแล้วแต่คนที่ทอดทิ้งเขาก็คือเจียงอีอี คนที่บีบบังคับให้แต่เขาแต่งงานก็คือพ่อแม่ของเขา ฉันทำผิดอะไรกัน?ถ้าหากฉันมีความผิด งั้นก็น่าจะเป็นเพราะฉันไม่ควรแอบรักเขาข้างเดียวมาสิบกว่าปีสินะ!วันแรกๆ ที่เพิ่งแต่งงานกับกู้จื่อโม่ ฉันคิดว่าฉันสามารถใช้ความจริงใจทำให้เขาซาบซึ้งได้ จากนั้นแทนที่เจียงอีอีที่อยู่ในใจของเขาคุณแม่กู้บอกฉันว่าเขาชอบทานอาหารที่ป้าหลิวคนรับใช้ทำ ฉันจึงเดินทางกลับไปที่คฤหาสน์เก่าหลังเลิกงานทุกวัน และหมกมุ่นเรียนรู้การทำอาหารอยู่ที่ห้องครัวไม่รู้ว่ามีดบาดนิ้วกี่ครั้ง สิ้นเปลืองวัตถุดิบจำนวนมากเท่าไหร่ และมีหลายครั้งที่ เกือบจะเผาห้องครัวของตระกูลกู้ สุดท้ายถึงได้ทำอาหารสองสามเมนูที่เขาชอบมากที่สุดออกมาได้เขากลับถึงบ้านบ่นโอดครวญว่าปวดคอ ฉันก็ไปสมัครเรียนนวดครึ่งเดือนกว่าๆ เพื่อที่จะได้นวดให้เขาด้วยเมื่อตัวเอง ในตอนที่เขากลับมาบ้านแค่สองสามครั้งในหนึ่งเดือนเขาพูดว่าแฟนของคุณชายตระกูลหวังทำเค้กในตอนวันเกิดให้เขา ฉันก็โง่เขลาว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
เจียงอีอีโพสต์รูปบนเตียงของเธอกับกู้จื่อโม่ให้ฉันเห็นเพียงคนเดียวอีกครั้งแล้ว ฉันคลื่นไส้จนพุ่งเข้าไปอ้วกในห้องน้ำสามนาทีมองดูดวงตาที่สงบเหมือนน้ำนิ่งกับใบหน้าที่ไม่ได้อ่อนวัยอีกแล้ว ฉันรับรู้ได้ว่าหลายปีมานี้ฉันใช้กำลังวังชาที่บนตัวกู้ซื่อกรุ๊ปกับกู้จื่อโม่จนมากเกินไปแล้ว มีเพียงหนึ่งเดียวคือไม่เคยให้ความสำคัญกับตัวเองเลยสักนิดเดิมทีฉันคิดว่าเพียงแค่กู้จื่อโม่ไม่ประกาศกับภายนอกว่าจะอยู่ด้วยกันกับเจียงอีอี ไม่เป็นฝ่ายเอ่ยปากหย่าร้างกับฉัน งั้นพวกเราก็ใช้ชีวิตสองสามเดือนที่เหลือแบบนี้แหละแต่ในตอนที่เห็นพวกเขาสองคนนอนอยู่ด้วยกัน ฉันกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างมาก ไม่อยากมีความสัมพันธ์ใดๆ กับเขาอีก!สุดท้ายแม้แต่คนก็สกปรกแล้ว ฉันควรจะปล่อยมือได้แล้วในตอนที่ฉันร่างหนังสือหย่าร้างขึ้นมา เตรียมจะส่งให้กู้จื่อโม่ เขากลับพาเจียงอีอีกลับมาอีกแล้วเมื่อเข้ามา เห็นฉันที่นั่งทานข้าวอยู่ตรงโต๊ะอาหาร เขาก็นั่งลงตรงข้ามฉันและใช้งานฉันเป็นไปโดยธรรมชาติ 'พอดีเลยพวกเราก็ยังไม่ได้ทานข้าว เจียงจิงจิง คุณไปตักข้าวมาให้ผมกับอีอีหน่อย ทานข้าวเสร็จ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ'ได้ยินคำพูดของเขา ฉันนิ่งอ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status