Short
มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด

มีเพียงความคิดถึง...ที่ไม่สิ้นสุด

By:  เฉินเหนียนเหนียนKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
26Mga Kabanata
6.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

“คุณเซี่ย หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พบว่าทะเบียนสมรสของคุณมีข้อมูลไม่เป็นความจริง ตราประทับเหล็กบนเอกสารถูกปลอมแปลง” คำพูดสั้น ๆ เบา ๆ ของเจ้าหน้าที่ ทำให้เซี่ยจือเหยาที่มาขอทำทะเบียนสมรสใหม่ถึงกับงงไปชั่วขณะ “เป็นไปไม่ได้ค่ะ ฉันกับสามีของฉัน ฝู่หยุนถิง จดทะเบียนสมรสกันเมื่อห้าปีก่อน รบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้ฉันอีกครั้งเถอะ...” เจ้าหน้าที่กรอกหมายเลขบัตรประชาชนของทั้งสองคนเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง “ระบบแสดงว่าฝู่หยุนถิงมีสถานะสมรสแล้ว แต่คุณยังคงเป็นโสด” เซี่ยจือเหยาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฝู่หยุนถิงคือใคร?” “ถังหลิน” เซี่ยจือเหยากำแน่นที่พนักเก้าอี้ พยายามทรงตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มลง สมุดเล่มเล็กสีแดงสดถูกยื่นมาให้ ตัวอักษรคำว่า “ใบทะเบียนสมรส” บนหน้าปกพร่าจนทำให้ดวงตาเธอแสบและร้อนผ่าว ถ้าจะบอกว่าในตอนแรกเซี่ยจือเหยายังสงสัยว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ ทันทีที่ได้ยินชื่อ “ถังหลิน” ความคิดนั้นก็สลายไปทันที ภาพฝันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน คู่รักตัวอย่างที่รักใคร่ผูกพันกันตลอดห้าปี และชีวิตแต่งงานที่เธอเคยภาคภูมิใจ ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง เซี่ยจือเหยาถือใบทะเบียนสมรสปลอมที่ไม่มีผลทางกฎหมายไว้ในมือ ก่อนกลับถึงบ้านด้วยหัวใจที่สิ้นหวังและหมดเรี่ยวแรง ทันทีที่กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงดังแว่วออกมาจากข้างใน เป็นทนายความประจำตระกูลฝู่ เขาพูดขึ้นว่า “ประธานฝู่ ผ่านมาห้าปีแล้วนะครับ คุณยังไม่คิดจะให้ภรรยาได้รับการยอมรับตามกฎหมายเหรอครับ?” เซี่ยจือเหยาชะงักเท้า หยุดหายใจนิ่งเงียบทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงทุ้มต่ำของฝู่หยุนถิงก็ดังขึ้น “รออีกหน่อย ตอนนี้หลินหลินยังทำงานอยู่ต่างประเทศ ถ้าไม่มีตำแหน่ง ‘คุณนายฝู่’ เธอจะยืนหยัดอยู่ในวงการธุรกิจที่เต็มไปด้วยบรรดาเจ้าสัวได้อย่างไร?” ทนายประจำตระกูลเตือนขึ้นว่า “ความสัมพันธ์ของคุณกับภรรยาเป็นแค่ในนาม หากวันหนึ่งเธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ก็สามารถจากไปได้ทุกเมื่อครับ”

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Ggege
Ggege
จบดี สมน้ำสมเนื้อ
2025-10-24 11:32:48
0
0
26 Kabanata
บทที่ 1
“คุณเซี่ย หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พบว่าทะเบียนสมรสของคุณมีข้อมูลไม่เป็นความจริง ตราประทับเหล็กบนเอกสารถูกปลอมแปลงค่ะ”คำพูดสั้น ๆ เบา ๆ ของเจ้าหน้าที่ ทำให้เซี่ยจือเหยาที่มาขอทำทะเบียนสมรสใหม่ถึงกับงงไปชั่วขณะ“เป็นไปไม่ได้ ฉันกับสามีของฉัน ฝู่หยุนถิง จดทะเบียนสมรสกันเมื่อห้าปีก่อน รบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้ฉันอีกครั้งเถอะ...”เจ้าหน้าที่พิมพ์หมายเลขบัตรประชาชนของทั้งสองคนลงไปตรวจสอบอีกครั้ง“ระบบแสดงว่าฝู่หยุนถิงมีสถานะสมรสแล้ว แต่คุณยังคงเป็นโสดค่ะ”เซี่ยจือเหยาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฝู่หยุนถิงคือใคร?”“ถังหลิน”เซี่ยจือเหยากำพนักเก้าอี้แน่น พยายามทรงตัวไว้ไม่ให้ล้มลงสมุดเล่มเล็กสีแดงสดถูกยื่นมาให้ ตัวอักษรคำว่า “ใบทะเบียนสมรส” บนหน้าปกพร่าจนทำให้ดวงตาเธอแสบและร้อนผ่าวถ้าจะบอกว่าตอนแรกเซี่ยจือเหยายังสงสัยว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ แต่พอได้ยินชื่อ “ถังหลิน” ความคิดนั้นก็พังทลายลงทันทีภาพฝันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตางานแต่งงานอันยิ่งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน คู่รักตัวอย่างที่รักใคร่แนบแน่นตลอดห้าปี และชีวิตแต่งงานที่เธอเคยภาคภูมิใจ ทั้งหมดนั้นล
Magbasa pa
บทที่ 2
คืนนั้น เซี่ยจือเหยาถูกฝันร้ายตามหลอกหลอนตลอดทั้งคืนในความฝัน เสียงด่าทอของพ่อแม่กับคำรักของฝู่หยุนถิงประสานก้องอยู่ข้างหู“ถ้าเธอยืนยันจะแต่งกับฝู่หยุนถิง ก็อย่าหวังจะก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลเซี่ยอีกตลอดชีวิตนี้!”“อาเหยา ฉันจะไม่มีวันทำให้เธอผิดหวัง จากนี้ไปฉันจะเป็นคนที่รักและผูกพันกับเธอที่สุดในโลกใบ”......เมื่อห้าปีก่อน เธอไม่สนเสียงคัดค้านของพ่อแม่ ตัดสินใจยกเลิกหมั้นหมายที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เด็ก และยืนกรานจะแต่งงานกับฝู่หยุนถิงให้ได้เพราะเรื่องนั้น ทำให้พ่อโกรธจนหัวใจวาย ส่วนแม่ก็เอ่ยคำพูดเด็ดขาดออกมา“สักวันเธอจะต้องเสียน้ำตาแน่”เซี่ยจือเหยาเลือกที่จะเชื่อในความรัก หิ้วกระเป๋าเดินทางออกจากเมืองฮู่ มุ่งหน้ามายังเมืองจิงเพียงลำพังตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความรักที่ฝู่หยุนถิงมีต่อเธอไม่เพียงไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเพิ่มพูนขึ้นทุกวันเพื่อนสนิทของฝู่หยุนถิงเคยแซวว่า “ถึงเซี่ยจือเหยาจะชี้ไปบนฟ้าแล้วบอกว่าชอบดวงดาว คุณชายฝู่ก็ยังจะหาบันไดปีนขึ้นไปเด็ดมาให้เธอได้อยู่ดี”พอเซี่ยจือเหยาได้ยินเข้าก็เอามือปิดปากหัวเราะออกมาดังลั่นเพราะฝู่หยุนถิงเคย “เด็ดดาว” มาให้เธอจร
Magbasa pa
บทที่ 3
ถังหลินกลับประเทศแล้วเหรอ?“ฮือ ๆ หยุนถิง ฉันไม่อยากให้เถียนเถียนเรียกคนอื่นว่าพ่อกับแม่”ฝู่หยุนถิงก้มลงกระซิบปลอบที่ข้างหูของเธอเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะทำให้เถียนเถียนได้เข้าทะเบียนตระกูลฝู่อย่างถูกต้องตามสิทธิ์”ถังหลินถึงได้หยุดร้องไห้ แล้วเปลี่ยนน้ำตาเป็นรอยยิ้ม“หยุนถิง ว่ากันตามกฎหมายแล้ว คนที่เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ก็คือเราสองคนต่างหาก ส่วนเซี่ยจือเหยานั่น...”ฝู่หยุนถิงขมวดคิ้วแน่น “ตอนนั้นฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องถูกคนรังแกที่ต่างประเทศ ถึงได้จดทะเบียนสมรสกับเธอก่อนงานแต่งเท่านั้นเอง”“นอกจากตำแหน่งคุณนายฝู่แล้ว ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง อาเหยาไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าไปยุ่งกับเธอเลย”สีหน้าของถังหลินแสดงความไม่พอใจออกมา แต่เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือเถียนเถียน จึงข่มอารมณ์ไว้ก่อน“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่แย่งตำแหน่งคุณนายฝู่กับเธอหรอก เพราะฉันเอง... ก็ไม่มีสิทธิ์นั้นอยู่แล้ว”ฝู่หยุนถิงเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดเมื่อครู่รุนแรงเกินไป จึงรีบย่อตัวลงปลอบเธอทันที“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ถ้าเธอไม่มีสิทธิ์แล้วใครจะมีสิทธิ์? เธอคือคนที่ให้กำเนิดเถียนเถียนให้ตระกูลฝู่เชียวนะ แม่ฉันเองก็ยังคิดถึงเ
Magbasa pa
บทที่ 4
เหงื่อเม็ดละเอียดผุดขึ้นเต็มหน้าผากของฝู่หยุนถิง เชี้ไปทางถังหลิน พลางอธิบายว่า…“หลินหลินเป็นผู้ถือหุ้นของสถานสงเคราะห์แห่งนี้ วันนี้ฉันแค่บังเอิญมาเจอเธอเข้าเท่านั้น”เซี่ยจือเหยาถามย้อนกลับไปว่า “แล้วเกี่ยวอะไรกับการรับเถียนเถียนไปเลี้ยงล่ะ?”ใบหน้าของฝู่หยุนถิงมืดลง เขาพูดว่า “เซี่ยจือเหยา ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวใจขนาดนี้? เถียนเถียนน่ารักขนาดนั้น น่าสงสารขนาดนั้น เธอไม่รู้สึกสงสารบ้างเหรอ?”เธอเลือดเย็นเหรอ? เธอไร้หัวใจงั้นเหรอ?เธอเป็นฝ่ายถูกหลอก ถูกทำให้ผิดหวัง แต่กลับกลายเป็นคนเลวเสียเองถังหลินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแย้ม ดึงมือของเซี่ยจือเหยาไปจับไว้อย่างสนิทสนม“อาเหยา ฉันได้ยินหยุนถิงบอกว่าพวกเธอจะรับเถียนเถียนไปเลี้ยง ฉันดีใจแทนจริง ๆ เลยนะ เถียนเถียนน่ะ เป็นเด็กที่เรียบร้อยที่สุดในสถานสงเคราะห์แล้วล่ะ”เซี่ยจือเหยาอดไม่ได้ที่จะถามเธอว่า “ในเมื่อเถียนเถียนดีขนาดนั้น แล้วทำไมเธอถึงไม่รับไปเลี้ยงเองล่ะ?”ถังหลินก็ถึงกับพูดไม่ออกเพราะคำถามนั้น ได้แต่ยิ้มแหย ๆ อย่างเก้อเขินฝู่หยุนถิงก้าวเข้ามาขวางถังหลินไว้ข้างหลัง “เธอพูดเพ้อเจ้ออะไรขอ
Magbasa pa
บทที่ 5
“อ๊า!”ถังหลินกรีดร้องเสียงแหลมออกมาเซี่ยจือเหยายื่นมือออกไปโดยสัญชาตญาณพยายามคว้าตัวเธอไว้ แต่ปลายนิ้วกลับแตะได้แค่ชายเสื้อ ดึงเอากระดุมหลุดมาหนึ่งเม็ดฝู่หยุนถิงเพิ่งเดินเลี้ยวออกมาจากมุมนั้น พอได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามาทันทีภาพที่เห็นตรงหน้าคือถังหลินที่กำลังกลิ้งตกลงไปตามบันได และเซี่ยจือเหยาที่ยังยื่นมือค้างอยู่ในท่านั้นฝู่หยุนถิงผลักเซี่ยจือเหยาออกไป แล้วรีบวิ่งลงไปอุ้มถังหลินขึ้นมา“หลินหลิน ตื่นสิ! หลินหลิน!”ถังหลินจับแขนของฝู่หยุนถิงไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “หยุนถิง อย่าว่าอาเหยาเลยนะ… เธอแค่ไม่ค่อยชอบเถียนเถียนเท่านั้นเอง ฉันก็แค่พูดเกลี้ยกล่อมไปสองสามคำ เธอเลยโมโหขึ้นมา”พูดจบก็หมดสติล้มลงในอ้อมแขนของเขาฝู่หยุนถิงหันขวับกลับมา จ้องมองเซี่ยจือเหยาที่ถูกเขาผลักล้มลงกับพื้นด้วยสายตาโกรธจัด“เซี่ยจือเหยา เธอรู้ไหมว่าฉันเกลียดที่สุดก็คือพวกคนที่ต่อหน้าอย่างหนึ่ง ลับหลังเป็นอีกอย่าง!”ฝู่หยุนถิงอุ้มถังหลินขึ้นแล้วรีบพาไปโรงพยาบาล “เธอภาวนาไว้ให้ดีเถอะว่าหลินหลินจะไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความหลัง”เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์สตาร์ตจากชั้
Magbasa pa
บทที่ 6
คืนนั้นหลังมื้อเย็น เซี่ยจือเหยากำลังจะกลับเข้าห้องนอนไปพักผ่อน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางประตูถังหลินคล้องแขนฝู่หยุนถิงเดินเข้ามา ข้างหลังยังมีคนรับใช้หลายคนตามมาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ฝู่หยุนถิงสั่งให้คนรับใช้ขนกระเป๋าไปไว้ที่ห้องพักแขก จากนั้นจึงหันมามองเซี่ยจือเหยา“หลินหลินเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ยังหาเช่าบ้านไม่ได้ ฉันเลยให้เธอมาพักที่นี่สักสองสามวันก่อน”ถังหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ฉันมาพักแค่ไม่กี่วัน คุณนายฝู่ไม่ถือสาใช่ไหมคะ?”สีหน้าของเซี่ยจือเหยายังคงเรียบเฉย “ไม่ถือหรอกค่ะ คุณถังอยากอยู่กี่วันก็อยู่ได้ตามสบายเลย”ยังไงอีกสามวันเธอก็จะไปจากที่นี่แล้วอยู่ดีฝู่หยุนถิงดูแปลกใจเล็กน้อย “เธอไม่โกรธเหรอ?”เซี่ยจือเหยาส่ายหน้า “ยังไงฉันก็จะย้ายออกอยู่แล้ว”ฝู่หยุนถิงชะงักไป “หมายความว่ายังไง?”เซี่ยจือเหยาโบกมือเบา ๆ “พูดเล่นน่ะ”ฝู่หยุนถิงรู้สึกว่าเซี่ยจือเหยาดูผิดปกติ จึงอยากจะถามต่อแต่ถังหลินพูดแทรกขึ้นก่อน “หยุนถิง คุณบอกจะพาเถียนเถียนไปสวนสนุกไม่ใช่เหรอ?”ทั้งท่าทางและน้ำเสียงของเธอนั้น ราวกับเห็นตัวเองเป็นคุณนายของบ้านนี้อย่างเต็มตัวฝู่หยุนถิงเหมือนถูกเธอสะก
Magbasa pa
บทที่ 7
ฝู่หยุนถิงหน้าถมึงทึง “เซี่ยจือเหยา! ในฐานะเจ้าของบ้านคนนี้ ฉันสั่งให้เธอดื่มซุปซะ!”ถังหลินขนกระเป๋าลงมาชั้นล่างแล้ว ทำท่าจะเดินไปทางประตูฝู่หยุนถิงตกใจ รีบก้าวพรวดไปยืนข้างเซี่ยจือเหยาในพริบตาเขายกถ้วยซุปขึ้นมา บีบปากเซี่ยจือเหยาแล้วกรอกซุปใส่ปากเธอ“ฉันไม่เชื่อหรอกว่ากินซุปแค่ชามเดียวจะถึงตายได้”เซี่ยจือเหยากำลังหมดแรงจะต่อต้าน ถูกกรอกซุปเกาลัดหวานเข้าไปเต็มชามอย่างฝืนใจฝู่หยุนถิงถึงได้ยอมปล่อยมือขาอ่อนแรง เซี่ยจือเหยาล้มทรุดนั่งลงบนเก้าอี้เธอสำลักจนทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ไอไม่หยุดฝู่หยุนถิงไม่แม้แต่จะเหลียวมอง ก่อนหันหลังไปไล่ตามถังหลินฝู่หยุนถิงปลอบถังหลินจนหายงอน ถังหลินตาแดงซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาขณะเดินผ่านเซี่ยจือเหยา ฝู่หยุนถิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่ไง ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ต้องแกล้งทำตัวบอบบางไปทำไม”ลำคอของเซี่ยจือเหยาบวมจนเปล่งเสียงแทบไม่ออก เอ่ยอย่างพร่าเบา “เรียกรถพยาบาลฉุกเฉิน... ช่วยฉันด้วย”ฝู่หยุนถิงขมวดคิ้วพูดว่า “เธอกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว ก็น่าจะรู้จักวางตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อย”“รีบไปขอโทษหลินหลินซะ”สมองของเซี่ยจือเหยามืดมัวไปหมด และสุดท้ายก
Magbasa pa
บทที่ 8
แม่บ้านรับคำแล้วเริ่มเก็บรวบรวม เอาอัลบั้มและกรอบรูปทุกขนาดมากองไว้บนสนามหญ้าในสวนเซี่ยจือเหยาเปิดไวน์แดงชั้นดีที่ฝู่หยุนถิงสะสมไว้หลายขวด แล้วเทราดลงบนรูปทั้งหมดเธอรินไวน์ใส่แก้วให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วส่งอีกแก้วให้แม่บ้าน“กริ๊ง!” แก้วไวน์กระทบกัน เสียงนั้นดังก้องราวกับเสียงของความรักห้าปีที่พังทลายเซี่ยจือเหยาจุดไฟแช็ก แล้วขว้างมันลงไปในกองขยะที่กองสูงเป็นภูเขาท่ามกลางเปลวไฟ เธอแหงนหน้าดื่มไวน์ในแก้วจนหมด น้ำตาไหลจากหางตาซึมลงสู่คอเสื้อของที่เหลือล้วนเป็นของขวัญที่ฝู่หยุนถิงให้เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า ชุดราตรี หรือเครื่องประดับเซี่ยจือเหยาเก็บของทั้งหมดใส่กล่องแล้วนำไปขายบนแพลตฟอร์มมือสอง โดยเปลี่ยนบัญชีรับเงินเป็นของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าฝู่หยุนถิงได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วย “คุณนายเอาของทุกชิ้นที่คุณเคยให้เธอไปลงขายในอินเทอร์เน็ตหมดแล้ว”สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที แล้วรีบคว้าเสื้อมาใส่อย่างลนลานระหว่างทางฝู่หยุนถิงโทรหาเซี่ยจือเหยาตลอด แต่เธอกลับไม่รับสายเลยความร้อนรนและความไม่สบายใจทำให้เขาเหยียบคันเร่งแรงจนเหมือนมีลมใต้เท้า ฝ่าไฟแดงไปหลายจุดติด
Magbasa pa
บทที่ 9
ฝู่หยุนถิงอ้างว่าต้องยุ่งกับการจัดการเอกสารรับอุปการะเถียนเถียน ทำให้ตลอดสุดสัปดาห์สองวันนั้นเขาไม่ได้กลับบ้านเลยซึ่งนั่นก็พอดี ทำให้เซี่ยจือเหยามีเวลามากพอสำหรับการเตรียมการตลอดสองวันนี้ ถังหลินส่งข้อความมาหาเธอตลอดบางครั้งเป็นภาพเบลอ ๆ ของชายหญิงที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน บางครั้งก็เป็นวิดีโอเรทแรงที่ดูไม่สมควรจะเปิดดูบางครั้งก็เป็นข้อความเสียงที่ถังหลินส่งมาอวด“เซี่ยจือเหยา ถึงฝู่หยุนถิงจะพูดว่ารักเธอแล้วไงล่ะ? แค่ฉันขยับนิ้วเรียก เขาก็ยอมสยบอยู่ใต้กระโปรงฉันแล้ว”“ได้ยินว่าฝู่หยุนถิงบอกว่าเธอจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เถียนเถียนสินะ? ไม่รู้ว่าฉันจะไปร่วมได้ไหม? ยังไงซะ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเถียนเถียน... ก็ไม่ธรรมดาเลยนะ”......สำหรับการยั่วเย้าอย่างเปิดเผยแบบนั้น เซี่ยจือเหยาไม่สนใจตอบโต้แม้แต่น้อย เพียงแค่เก็บทุกอย่างไว้เป็นหลักฐานทีละชิ้นฝู่หยุนถิงตั้งใจจะมอบเซอร์ไพรส์ให้เธอ เช่นนั้นในฐานะการตอบแทน เธอก็ควรเตรียมของขวัญให้เขาเหมือนกันในเมื่อจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฝู่เถียนเถียน ก็ต้องจัดให้ยิ่งใหญ่อลังการเซี่ยจือเหยาส่งบัตรเชิญไปให้เพื่อนสนิทของฝู่หยุนถิง ลู
Magbasa pa
บทที่ 10
ฝู่หยุนถิงรีบกลับไปที่วิลล่า คว้าแขนแม่บ้านไว้แล้วถามถึงร่องรอยของเซี่ยจือเหยา“คุณนายออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ บอกว่าจะไปซื้อช่อดอกไม้สด”ฝู่หยุนถิงถึงได้โล่งใจลงเล็กน้อยงานเลี้ยงต้อนรับจัดขึ้นอย่างหรูหราโอ่อ่า กลางงานมีกรอบรูปขนาดเท่าคนแขวนอยู่เด่นเป็นสง่าฝู่หยุนถิงกำลังจะยกผ้าคลุมออก แต่ถูกแม่บ้านขวางไว้“คุณนายกำชับไว้ว่า ให้รอจนแขกมาครบก่อนถึงจะเปิดได้”ฝู่หยุนถิงชักมือกลับแขกทยอยมาถึงกันเรื่อย ๆ ฝู่หยุนถิงมัวแต่ยุ่งกับการต้อนรับแขก จนไม่ทันสังเกตว่าเซี่ยจือเหยายังไม่กลับมางานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้น เถียนเถียนสวมชุดเจ้าหญิง เดินลงมาจากบันไดชั้นสองอย่างช้า ๆฝู่หยุนถิงยิ้มอย่างอ่อนโยนด้วยสีหน้าของพ่อที่แสนอบอุ่น“ปัง!” ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงถังหลินในชุดราตรีสั่งตัดสุดหรูปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูสายตาทุกคู่หันไปจับจ้องที่เธอซึ่งแต่งตัวหรูหรามาร่วมงานพร้อมกันทั้งหมดสีหน้าของฝู่หยุนถิงเปลี่ยนไปทันที รีบก้าวไปยืนข้างถังหลินเขากดเสียงให้ต่ำลง “บอกให้เธออย่าทำตัวโดดเด่นนักไม่ใช่เหรอ?”ถังหลินทำหน้าตาไร้เดียงสา ยกมือขึ้นเล็กน้อย “ก็ชุดนี้คุณเป็นคนให้ผู้ช่วยเอามาให้ฉั
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status