LOGINShare
บทที่ 3 เจ้ปานวาด
publish date:
2026-07-09 15:17:01
ประตูห้องทำงานส่วนตัวถูกเปิดออก เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคน ในชุดเดรสสีแดงเพลิงผู้ทรงเสน่ห์ เธออยู่ในท่านั่งไขว่ห้าง ในมือคีบซิการ์กลิ่นวนิลา ที่มีควันมือสองเผื่อมาทางคนเดินผ่านประตู ผู้จัดการร้านผ่ายมือเชิญพรีมให้ก้าวเข้าไปในห้องอย่างสุภาพ ก่อนจะปิดประตูตามหลัง ทิ้งความวุ่นวายของผับเอาไว้ด้านนอก
“เธอเหรอที่บอกจะมาสมัครงาน”
ห้องนี้เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมราคาแพง
“ใช่ค่ะ”
สายตาคมกริบของปานวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกยิ้มอย่างพึงพอใจ
“สวยนะ แน่ใจเหรอว่าจะทำงานที่นี่”
พรีมเอียงคอ เปลือกตาหลุบลง เธอไม่เคยทำงานแบบนี้ นอกจากเรียน งานที่ทำให้เธอมีเงินก็คือรับจ้างทำรายงานให้เพื่อน และโรงเรียนอื่นๆ คล้ายกับเป็นการรับจ้างเงา ทำทุกอย่างแทนเจ้าของงานแต่ใช้สมองเธอ ส่วนงานอื่นไม่เคยได้ทำ เนื่องจากพัชรที่เป็นพี่ชายไม่อนุญาต
พรีมถูกตามตอแยอยู่บ่อยๆ เพราะความสวย ไม่ว่าจะประถม มัธยม หรือแม้แต่ปัจจุบัน...มหาลัย เธอก็ยังคงถูกตามตอแยและระรานอยู่ตลอด ด้วยผู้ชายที่ชอบ แต่เธอไม่เล่นด้วย สิ่งนี้เป็นชนวนเหตุให้พี่ชายของเธอต้องออกจากการเรียนกลางคันเพราะเหตุทะเลาะวิวาท เมื่อออกมาแล้วเขาก็ไม่คิดจะกลับไปอีก จึงเป็นฝ่ายเสียสละทำงานส่งเธอเรียนเอง ทว่างานของเขาค่อนข้างถูกเก็บเงียบ ไม่เคยบอกให้เธอรู้ ทุกครั้งที่ได้เงิน คือทุกครั้งที่เขากลับมาพร้อมกับบาดแผลมากมาย มาแปปๆแล้วก็หายไปอีก และแต่ละครั้งที่ไปมักใช้เวลาสองถึงสามวัน เธอจึงอยู่ห้องเช่าคนเดียวซะส่วนใหญ่ มีหน้าที่ตื่นขึ้นมา ไปเรียน ตั้งใจเรียน เพื่อที่จะจบมาช่วยเขาหาเงินอีกแรง ส่วนเรื่องครอบครัว ทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้า แม่เสียตอนคลอด ส่วนพ่อทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ โตมากับยายที่เพิ่งจะเสียไปเมื่อไม่นาน
มีครั้งนี้แหละ ที่เขาหายไปนาน แถมมีเจ้าหนี้มาวนเวียนด้วย
“ตอนนี้มีว่างอยู่ตำแหน่งเดียว ถ้าเธอโอเค พรุ่งนี้ก็เริ่มงานได้เลย”
“ตำแหน่งอะไรคะ”
“PR คอยเอนเตอร์เทรนลูกค้าที่โต๊ะ เงินดี ทิปหนัก แต่เสี่ยงถูกลวนลาม”
“ลวนลามเหรอคะ?”
“ใช่..” ปานวาดพยักหน้า เว้นจังหวะพ่นควันบุหรี่ “พวกผู้ชายที่เมาได้ที่ มือนิ่งซะที่ไหน ..อีกอย่าง ของมันคู่กัน ผับบาร์ เมา เคล้านารี คนที่มาที่นี่ก็ต้องเป็นคนที่รักสนุกด้วยกันทั้งนั้น เธอจะทำงานนี้เธอจะต้องรู้นะ..การรักนวลสงวนตัวน่ะมันดี แต่ถ้าเธอยืนอยู่ที่นี่ก็ต้องลดลงหน่อย เอาไหม ถ้าไม่..ก็เชิญ”
พรีมยืนตัวแข็งทื่อ ลอบกลืนน้ำลาย เธอไม่ได้ตกใจในเนื้อหาของบทสนทนา แต่อึ้งที่คนตรงหน้าเป็นคนตรงๆ ดูสบายๆ เข้าถึงง่าย แต่ถ้าพุ่งเข้าไปก็ชนกับกำแพง
“....”
“ว่าไง”
“เอ่อ..ทิปหนักที่ว่าประมาณเท่าไหร่คะ พอที่จะจ่ายหนี้ห้าพันได้ไหม”
คำถามที่โพล่งออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักแต่ซื่อตรงทำให้บุหรี่ที่คีบอยู่ในมือของปานวาดชะงัก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มออกมา
“เอาจริงไหม...ถ้าเธอสามารถทำตัวให้เด่นได้ คืนเดียวก็ได้แล้ว เผลอๆเป็นหมื่น”
“ห๊ะ..จากไหนคะ จากทิปที่ว่าหนักๆน่ะเหรอคะ”
“ทำไม? คิดว่าเจ้โกหกรึไง”
“เปล่าๆค่ะ หนูแค่ตกใจ”
“ตกใจว่า?”
“ทำไมคนเราถึงกล้าที่จะเอาเงินให้คนอื่นมากมายขนาดนั้น”
ปานวาดนิ่งไปอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าก่อนหน้าสักหน่อย เพราะต้องพินิจพิเคราะห์เธอ จากที่ตั้งใจมองผ่านๆ ไม่ได้อยากเจาะลึกรายละเอียด สงสัยตอนนี้คงต้องมองอย่างจริงจังแล้ว...เธอคนนี้มีของ ทั้งการพูด ทั้งท่าทาง ชวนมองไปหมด
ไม่ใช่แค่สวย แต่ปานวาดเห็นถึงความไร้เดียงสาภายในนั้นด้วย พลางถอนหายใจพรืด
“จะรอดไหมนี่..” พึมพำกับตัวเอง ปล่อยบุหรี่ที่คีบอยู่วางบนจานรอง จากนั้นทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ “เธอ...ร้อนเงินเหรอ”
พรีมชะงัก เริ่มประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง กังวลว่าจะต้องเล่าเรื่องของพี่ชาย เพราะเธอโกหกไม่เป็น และนั่นคือด้านที่ไม่ดี อีกอย่างมันคือเรื่องส่วนตัว ดังนั้นเธอต้องเลือกที่จะพูด ตอนพูดมีสติให้มากๆ
“ใช่ค่ะ พรีมต้องจ่ายค่าเทอม ค้างจนเลยกำหนดแล้ว”
“อ๋อ..ชื่อพรีมเหรอ”
คิ้วบางขมวดเข้าหากันยุ่ง ดูทรงปานวาดมีเรื่องให้ต้องคิดหนัก หากเธอเลือกตำแหน่งนี้ให้คนตรงหน้าทำงาน มันก็ไม่ต่างกับการผลักกระต่ายน้อยเข้าปากสิงโต นักศึกษาตั้งใจเรียน แถมดูหน่วยก้านแล้วไม่ใช่เด็กสาวใจแตก จึงไม่ควรจะเจอเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่
“ทำไม..ไม่ไปหางานอื่น”
“หาแล้วค่ะ แต่งานอื่นที่อยากจะทำ ไม่รับนักศึกษาฝึกงาน หรือ..แบบพาร์ทไทม์”
“งั้นเหรอ? แล้วที่นี่พาร์ทไทม์ตรงไหน”
“อย่างน้อยก็เป็นเวลาเลิกเรียนค่ะ”
“นั่นสินะ..” ปานวาดพึมพำ พลางหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ค่อนข้างจะคิดหนักจริงๆ “ที่นี่ไม่มีตำแหน่งอื่น จะให้เธอไปทำ แล้วเอาคนที่ทำอยู่ไปตำแหน่งอื่นก็คงไม่ได้”
“หนูทำได้ค่ะ”
ก่อนจะหันขวับกลับมา
“หืม?”
“พรีมทำได้ค่ะ ถ้าไม่ใช่การขายบริการ..พรีม”
“ที่นี่ไม่มีการขายบริการ และไม่สนับสนุนให้ขาย ใครฝ่าฝืนเจ้ไม่เอาไว้ ไม่ต้องห่วง..อย่างมากก็แค่..ลูบคลำ ถ้าเธอโอเค ก็ตกลง”
ต่อให้ลูบคลำเธอก็ไม่โอเคอยู่ดี แต่ถ้าเจ้าของผับการันตีว่า คืนเดียวสามารถได้ทิปหนักถึงห้าพัน หรือมากกว่านั้น แค่ลูบคลำก็ได้ละมั้ง ดีกว่าต้องคอยระแวงกับการโดนตามทวงหนี้วันเว้นวัน มีหวังประสาทได้แดกไม่เป็นอันเรียนกันพอดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ยังไม่ทันที่พรีมจะได้เอ่ยปากตอบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ ก่อนผลักเข้ามาโดยผู้ชายคนเดิม
“ว่าไงเค”
“เฮียนอร์ธมาถึงแล้วครับ เห็นว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย เลยให้ผมมาถามว่าเจ้สัมภาษณ์เด็กเสร็จหรือยัง”
“เหรอ? แล้วทำไมมันไม่โทรมาล่ะ”
ร่างสูงยิ้มแกมขำ จังหวะนั้นชำเลืองมองพรีมไปด้วย เนื่องจากเธอสวยจนต้องมอง
“เออ เดี๋ยวออกไป บอกมันให้รอก่อน อย่าไปไหนซะล่ะ เดี๋ยวพอเห็นกูช้า หายหัวไปอีก”
“ได้ครับ”
ปานวาดส่ายศีรษะไปมา ราวกับกำลังเอือมระอา ไม่รู้ว่ากับพนักงานที่เดินเข้ามา หรือบุคคลที่สามที่พูดถึง แต่ไม่ว่าจะใคร สถานการณ์ในตอนนี้น่าอึดอัดชะมัด
“ไง? ตัดสินใจได้หรือยัง”
“อ๋อ..ได้ค่ะ ได้แล้ว”
“สรุปว่า?”
“ทำค่ะ พรีมทำ”
“อืม ตามนั้น ถ้างั้นระหว่างรอเจ้ ก็นั่งเขียนใบสมัครที่นี่ไปก่อนละกัน...เดี๋ยวมา”
เธออยากจะถามให้มากกว่านี้ แต่พอมาคิดดูแล้วโอกาสแบบนี้ย่อมดีที่สุด การได้อยู่คนเดียวในช่วงเวลาที่กำลังอึดอัด เป็นเรื่องที่ดีทีเดียว อย่างน้อยจะได้ขยายหลอดลม ด้วยการสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
“เอ่อ เจ้คะ”
“ว่าไง?”
“พรีมขอชาร์จโทรศัพท์ได้ไหมคะ”
“ได้สิ..” ปานวาดพยักหน้า โดยไม่ได้มองเธอ เพราะวุ่นอยู่กับการหยิบของใส่กระเป๋า พอเงยหน้าขึ้นมาเกิดชะงัก “มีอะไรอีก”
“เอ่อ..สายชาร์จ พรีมขอยืม..”
“อะ เอาไปเลือกดู เธอใช้ของอะไร”
ก่อนจะหยิบสายชาร์จแบบ Multi ให้ หญิงสาวรับมาอย่างเบามือด้วยความรู้สึกเกรงใจ พร้อมกับชื่นชมหล่อนในใจว่า...ใจดีจัง
“รอก่อนนะ เดี๋ยวเจ้มา ขอไปจัดการน้องผัวก่อน”
“ค่ะ”
Latest chapter
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 71 ไปอยู่กับพี่ไหม
“ของสะสมค่ะ”เขาเปิดฝากล่องออกดูเพียงครู่เดียว ก่อนปิดลงเหมือนเดิม“เอาไป”“ยังไม่ได้ดูเลยว่ามีอะไร”“ของหนู ก็ต้องสำคัญกับหนูสิ”ประโยคนั้นทำให้มือของพรีมหยุดลง เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังถือกล่องออกไป ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ อุ่นขึ้นในอก ไม่นานนัก ห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของของเธอก็ค่อย ๆ ว่างลง ตู้เสื้อผ้าเหลือเพียงไม่กี่ชุด ชั้นหนังสือโล่งขึ้น โต๊ะเครื่องแป้งเหลือเพียงของจำเป็นพรีมยืนมองห้องนั้นอยู่ตรงกลางสถานที่แห่งนี้เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นที่หลบซ่อน และเป็นความทรงจำที่เธอไม่อยากย้อนกลับไปหาแต่วันนี้...เธอกำลังเดินออกจากมันด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป นอร์ธเดินกลับมาหยุดข้างเธอ“พร้อมหรือยัง”พรีมมองไปรอบห้องอีกครั้ง“ค่ะ”เธอปิดไฟ ก่อนเดินออกมา แต่เมื่อถึงหน้าประตู เธอกลับหยุดแล้วหันกลับไปมองอีกครั้งนอร์ธไม่ได้เร่ง เขายืนรออยู่ตรงนั้น...พัชร พรีมช่วยพัชรได้แค่นี้นะ ไม่ว่าพัชรกำลังทำอะไรอยู่ พรีมจะไม่เป็นตัวถ่วงพรีมยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดประตูลง เสียงกลอนประตูดัง กึก เหมือนเป็นการปิดฉากชีวิตช่วงหนึ่งของเธอไว้ และเปิดประตูให้กับอีกช่วงหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างแต่ครั้ง
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 70 ของสะสม
และในที่สุดก็กลายเป็นความโกรธอย่างชัดเจน นี่เขาพลาดไปตอนไหน ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน“เคยเป็นผู้หญิงของมันงั้นหรือ..”เขาลุกขึ้นยืน คำนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากราวกับเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก เขาเดินไปยังหน้าต่างบานสูง มองออกไปยังสวนมืดด้านนอก ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามา พัชร...พี่ชายของพรีม ชายที่เขาจับเอาไว้บนเรือ และบีบให้ยอมทำตามเงื่อนไขของเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพรีม เขาต้องการให้พัชรยอมยกน้องสาวให้เขา แต่สุดท้าย...ปาร์คหลับตาลงชั่วครู่ และกรามขบแน่นยาก..ยากกว่าเดิมจู่ๆก็รู้สึกแค้นใจที่ถูกปิดบัง พัชรพี่ชายของพรีมไม่เคยพูดเรื่องนี้“ไอ้พัชรมันรู้ไหมว่าผัวน้องมันเป็นมือปืน”“ไม่แน่ใจครับ” เพล้ง!แก้วคริสตัลในมือถูกขว้างกระแทกกำแพง เศษแก้วแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังสนั่นลูกน้องทุกคนสะดุ้ง แต่ไม่มีใครกล้าขยับ ปาร์คหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนใช้มือปาดริมฝีปากตัวเอง“น่าขำชะมัด”เขาหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหึงหวงจนแทบปิดไม่มิด“เธอจำฉันไม่ได้ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันกันแน่”ไม่มีคำตอบ เพราะไม่มีใครกล้าเสี่ยงตอบผิด ปาร์คเดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทลงแก้วใหม่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 69 ไม่พอใจ
นอร์ธไม่ได้หันกลับไปมองชายกลุ่มนั้นอีกเขาเพียงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาทางพรีมที่ยังยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“เข้าไปข้างในเถอะ”น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พรีมพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้านของตัวเอง นอร์ธตามหลังเธอเข้ามา ก่อนจะเป็นคนปิดประตู เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ตัดโลกภายนอกออกไปในทันที แต่คำถามในหัวของเขากลับไม่ได้เงียบลงไปทั้งหมดถ้าต้องการเงินจริง ทำไมยังยืนมองเธออยู่แบบนั้น?เขาจำแววตาของพวกมันได้ มันไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้ที่เพิ่งได้รับเงินครบแล้วกำลังจะกลับ มันเหมือนคนที่กำลังตรวจสอบอะไรบางอย่างหรือบางที...กำลังรอให้แน่ใจว่า พรีมยังอยู่ที่นี่ และอยู่คนเดียว“พี่นอร์ธ?”เสียงเรียกของเธอดึงเขากลับมาชายหนุ่มกะพริบตาช้า ๆ ก่อนมองไปรอบๆบ้าน บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เฟอร์นิเจอร์เก่าบางชิ้นถูกใช้งานจนเห็นร่องรอยของเวลา บนโต๊ะมีของใช้ไม่กี่อย่าง ทุกอย่างเรียบง่ายจนแทบไม่มีสิ่งไหนบอกได้ว่าเจ้าของบ้านเคยมีชีวิตเป็นอย่างไรเขาไม่เคยเห็นมันไม่เคยรู้ว่าเธออยู่ที่นี่อย่างไรและตลอดสองปีที่ผ่านมา...เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตแบบไ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 68 ถ้าไม่ได้มาทวงหนี้
ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 67 สั่งลง
หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิษย์เก่าอย่างนอร์ธ ก็ขับรถออกจากมหาลัยไป ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับที่พักหรือไปธุระที่อื่นอาทิเช่นโต๊ะสนุ๊ก สถานที่ที่เคยไปมั่วสุมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่เลือกที่จะไปหาคนที่สืบเรื่องราวของคนอื่นเพื่อที่จะนัดรับข้อมูลแทนการลืมของเธอทำให้เขาอยากย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆแล้วครั้งนี้ ต่อให้ผลเสียที่ตามมาหนักหน่วงสักแค่ไหน ก็จะไม่สนใจอีกรถสีดำจอดนิ่งอยู่บนถนนลูกรังที่ทอดผ่านพื้นที่รกร้างนอกชานเมือง รอบด้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระยะ นอร์ธยืนพิงข้างรถอยู่คนเดียว บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่สอง ทั้งที่มวนแรกยังทิ้งกลิ่นควันจางๆเอาไว้บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเขาชายหนุ่มสูดควันเข้าปอดลึกกว่าปกติ ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังถนนว่างเปล่าตรงหน้า แต่สิ่งที่อยู่ในหัวกลับไม่ใช่ภาพตรงนั้นเลย“สองปี…”คำพูดของนักสืบยังวนกลับมาอยู่ในหัวข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับไม่ได้มากพอจะตอบทุกอย่าง แต่กลับมากพอที่จะทำให้เรื่องที่เขาพยายามฝังมาตลอดสองปีเริ่มตอผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะคำหนึ่งที่อ
มือปืนกระชากเธอ บทที่ 66 ดูแลอย่างกับแฟน
คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว
You May Also Like
รักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa18.9K viewsกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar13.1K viewsพลั้งรักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar11.0K viewsมาเฟียเถื่อนเมียเด็ก
หนูแดงอินดี้38.5K viewsรูมเมทคนดีของพี่วิศวะ
ผีเสื้อกลืนหาง167 viewsCEO x Mafia แค้นรักในเกมอำนาจ
DJArtsyStory 146 viewsขบถรัก อดีตแค้น
Deal666223 viewsอย่าดื้อกับพี่นะธาร l 18+
25 เมษา165 views
