แชร์

บทที่ 67 สั่งลง

last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-22 19:07:11

หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • มือปืนกระชากเธอ   บทที่ 68 ถ้าไม่ได้มาทวงหนี้

    ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่

  • มือปืนกระชากเธอ   บทที่ 67 สั่งลง

    หลังจากทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็แยกกันที่โรงอาหาร ในขณะพรีมกับตาต้ากลับมาที่ห้องเรียน คนที่เป็นเพียงศิษย์เก่าอย่างนอร์ธ ก็ขับรถออกจากมหาลัยไป ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับที่พักหรือไปธุระที่อื่นอาทิเช่นโต๊ะสนุ๊ก สถานที่ที่เคยไปมั่วสุมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่เลือกที่จะไปหาคนที่สืบเรื่องราวของคนอื่นเพื่อที่จะนัดรับข้อมูลแทนการลืมของเธอทำให้เขาอยากย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆแล้วครั้งนี้ ต่อให้ผลเสียที่ตามมาหนักหน่วงสักแค่ไหน ก็จะไม่สนใจอีกรถสีดำจอดนิ่งอยู่บนถนนลูกรังที่ทอดผ่านพื้นที่รกร้างนอกชานเมือง รอบด้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระยะ นอร์ธยืนพิงข้างรถอยู่คนเดียว บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่สอง ทั้งที่มวนแรกยังทิ้งกลิ่นควันจางๆเอาไว้บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของเขาชายหนุ่มสูดควันเข้าปอดลึกกว่าปกติ ก่อนจะผ่อนออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังถนนว่างเปล่าตรงหน้า แต่สิ่งที่อยู่ในหัวกลับไม่ใช่ภาพตรงนั้นเลย“สองปี…”คำพูดของนักสืบยังวนกลับมาอยู่ในหัวข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับไม่ได้มากพอจะตอบทุกอย่าง แต่กลับมากพอที่จะทำให้เรื่องที่เขาพยายามฝังมาตลอดสองปีเริ่มตอผุดขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะคำหนึ่งที่อ

  • มือปืนกระชากเธอ   บทที่ 66 ดูแลอย่างกับแฟน

    คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว

  • มือปืนกระชากเธอ   บทที่ 65 มีไว้แก้ขัด

    มหาวิทยาลัยรถหรูคันเดิมที่เธอนั่งขับเข้ามาในรั้วมหาลัย ก่อนจะทำตามกฎระเบียบคือยื่นบัตรตรงป้อมข้างหน้า และขับช้าต่อเนื่องเข้ามาหลังไม้กั้นถูกยกขึ้น หญิงสาวนั่งตัวตรงตั้งแต่ตอนนั้น เพราะการมาเรียนในบริบทนี้ของเธอไม่คุ้นชินเลยสักนิดสายตาของนักศึกษามากมายหันมอง เนื่องจากรถหรูที่เขาขับเป็นจุดสนใจของผู้คนที่พบเห็น มองแบบไม่คลาดสายตา เห็นได้ชัดคงรอจนกว่าพวกเขาจะลง“คนมองเต็มเลย”พรีมพึมพำเบาๆ ก้มหน้าลงมองมือบนตักของตัวเอง จังหวะรถเลี้ยวผ่านวงเวียนเล็กๆ เข้ามายังตึกคณะนิเทศ“แล้ว?” นอร์ธปรายตามอง สีหน้าไม่จริงจังนัก “ยังไง..กลัวใครจะเห็น”ร่างเล็กถึงกับชะงัก เมื่อคำถามของเขาย้อนกลับมาถามหาคำตอบข้างในของตัวเอง ใช่...เธอกลัวอะไรมีอะไรให้ต้องกลัว คนนี้เขาไม่ใช่ชู้...แต่เป็นผัวต่างหาก“เปล่าค่ะ”“นอกจากพรีมและเพื่อน พี่ไม่รู้จักใครที่นี่ สบายใจได้”ไม่ได้โกหก เพราะกับนีน่า ไม่ได้อยากรู้จักตั้งแต่แรก ตอนนั้นมันพลาดท่าเฉยๆ เธอมากับเพื่อนของเขาที่โต๊ะสนุ๊ก คล้ายเป็นเด็กเอ็น แล้วเขาก็โคตรจะเมาเขาเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ได้มองหน้าเธอ เพราะจะต้องหาที่จอด และนั่นก็ทำให้เธองง“พี่จอดหน้าตึกก็ได้นะคะ”“พี่

  • มือปืนกระชากเธอ   บทที่ 64 กลัวล่วงหน้า

    “ครับ รถทุกคันที่เป็นของพี่หนูเคยนั่งหมดแล้ว” นอร์ธพยักหน้าตอบตามความจริง “พี่ไม่ได้มีรถแค่สองคันนี้เหรอคะ” “มีสามคัน อีกคันพาไปชนตอนแข่ง ตอนนี้นอนตายอยู่ที่บ้าน คาดเข็มขัดด้วยครับ” หญิงสาวที่กำลังครุ่นคิดตามในคำบอกเล่าของเขา เผื่อว่ามันจะจำขึ้นมาได้บ้าง จำต้องพยักหน้าโอเค พับเก็บการกระทำนั้นไป ก้มลงไปสนใจสิ่งที่เขาบอก ทันทีที่เส้นเข็มขัดพาดอยู่บนตัว รถคันหรูที่ว่าก็ออกตัวไปอย่างเงียบๆทันที ใช่สิ..พอมีเธอนั่งอยู่ด้วย เจ้าของรถจึงเลือกที่จะไม่กดปุ่มเปิดท่อไอเสียฟังก์ชันที่ทำให้มันมีเสียง ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ตื่นตระหนกไปมากกว่านี้เพราะเสียงคำรามของมันแน่ ใช้เวลาไม่นานรถคันดังกล่าวที่เธอนั่งอยู่ก็เลี้ยวเข้าซอยบ้านเก่าของเธอ เนื่องจากว่ามันไม่ได้ไกลกัน พรีมนั่งตัวแข็งทื่อไม่ทันได้ผ่อนคลายก็ต้องหันไปมองเขาอีกแล้ว “จะ จะลงด้วยกันไหมคะ” ร่างสูงที่หันมามองเธอพอดี ถึงกับเลิกคิ้ว “จะชวนผู้ชายขึ้นห้องเหรอครับ” นอร์ธได้ทีแซว ยิ้มมุมปาก “ชวนทั้งทีต้องมั่นใจหน่อยสิ” “ถ้าอย่างนั้น

  • มือปืนกระชากเธอ   บทที่ 63 เริ่มน้อยใจ

    หลังวางสายจากพี่ชาย ร่างสูงนั้นก็ยืนทำใจอยู่พักนึงก่อน ราวกับเรียกสมาธิของตัวเอง เมื่อดีขึ้นแล้วถึงจะเดินกลับเข้ามา ทว่าระหว่างเดินใกล้จะถึงเตียงที่เธอนอน จู่ๆนึกอะไรบางอย่างออก นั่นคือในห้องนั่งเล่นบนโต๊ะโซฟาที่เขานั่งอยู่เมื่อคืน ก่อนจะผละออกอย่างกะทันหัน เนื่องจากมีเหตุสุดวิสัยจากพี่ชายเต็มไปด้วยข้อมูลของเธอ ซึ่งได้รับมาจากนักสืบเอกชนที่เขาไปว่าจ้างอีกที ให้สืบหาที่มาเกี่ยวกับชีวิตช่วงสองปีก่อนที่เขาไม่รู้ จึงไม่ทันได้เก็บ ถึงได้ชะงักและเปลี่ยนทิศทางก้าวเท้าฉีกออกไปอีกทาง โดยที่เธอไม่ทันเห็น เนื่องจากนั่งกดโทรศัพท์อยู่ เมื่อไปถึงทุกอย่างที่เกลื่อนอยู่บนโต๊ะก็ถูกมือหนากวาดเรียบภายในพริบตา ก่อนจะนำซองสีน้ำตาลที่ว่า มีข้อมูลสำคัญอยู่ในนั้นไปแอบไว้ในที่ลับ จากนั้นก็เดินกลับมาหาเธอ “พรีมว่าพรีมจะกลับ” เธอเอ่ยทันทีที่เห็นเขา ด้วยสีหน้าปกติ ร่างสูงที่เพิ่งจะเดินเข้าไปเลิกคิ้วสูง ปีนขึ้นเตียงแล้วคลานเชื่องช้าเข้าไปนั่งใกล้ ก่อนจะยกแขนแกร่งเสมือนกางปีกให้หัวทุยได้พิง “ทำไมรีบ?” “มีเรียนตอนบ่ายค่ะ” “ให้พี่ไปส่งไหม”

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status