All Chapters of มือปืนกระชากเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 นาทีจนตรอกอาทิตย์ก่อนเสียงประตูห้องเช่าขนาดกลางถูกเคาะดังระงม ร่างบางรู้แล้วฝีมือใครจึงได้แต่เงียบ สิ่งที่กำลังทำอยู่หยุดชะงักกลางคัน ความกลัวจะถูกได้ยินทำให้เธอวางตะหลิวลงอย่างเบามือ ไม่พอยังปิดสวิตซ์ของหม้อทอดไฟฟ้าด้วย พลางเช็ดมือที่เปียกชื้นไม่รู้เพราะเหงื่อหรือเครื่องปรุงเลอะเทอะ แต่ไม่กล้าเปิดก๊อกน้ำ“มีใครอยู่.. พรีม ไอ้พัชร ใครอยู่ในนั้นออกมาสิ”เป็นเจ้าหนี้ของพี่ชาย ที่ช่วงนี้มักจะวนเวียนบ่อย เนื่องจากพี่ชายเธอไม่จ่าย ริมฝีปากกลีบสวยถูกฟันคมกัดจนห้อเลือด จากที่ต้องการเพียงเช็ดคราบกลับขยุ้มชายผ้าจนรู้สึกเจ็บ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกจ้องไปที่ประตู ลมหายใจหอบกระชั้นในตอนนี้บ่งบอกถึงความกลัวนั่นเพราะเธออยู่คนเดียว ช่วงค่ำใกล้จะดึกขนาดนี้ก็ยังไม่เว้น หากจะถามว่ามันกล้ามาเคาะได้ยังไง ทั้งที่เป็นห้องเช่าส่วนบุคคล บอกเลยห้องของเธออยู่ชั้นพื้นดินที่ไม่มีอะไรกั้น แม้แต่ผู้รักษาความปลอดภัยที่เจ้าของตึกจ้างไว้ก็มาสำรวจบ้างเป็นบางครั้ง ส่วนใหญ่นั่งอยู่ในป้อม ดื่มกาแฟตอนเช้า และเลื่อนโทรศัพท์ชิลล์ๆ จะออกมาสักครั้งก็ค

ประตูห้องทำงานส่วนตัวถูกเปิดออก เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคน ในชุดเดรสสีแดงเพลิงผู้ทรงเสน่ห์ เธออยู่ในท่านั่งไขว่ห้าง ในมือคีบซิการ์กลิ่นวนิลา ที่มีควันมือสองเผื่อมาทางคนเดินผ่านประตู ผู้จัดการร้านผ่ายมือเชิญพรีมให้ก้าวเข้าไปในห้องอย่างสุภาพ ก่อนจะปิดประตูตามหลัง ทิ้งความวุ่นวายของผับเอาไว้ด้านนอก“เธอเหรอที่บอกจะมาสมัครงาน”ห้องนี้เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมราคาแพง “ใช่ค่ะ”สายตาคมกริบของปานวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกยิ้มอย่างพึงพอใจ “สวยนะ แน่ใจเหรอว่าจะทำงานที่นี่”พรีมเอียงคอ เปลือกตาหลุบลง เธอไม่เคยทำงานแบบนี้ นอกจากเรียน งานที่ทำให้เธอมีเงินก็คือรับจ้างทำรายงานให้เพื่อน และโรงเรียนอื่นๆ คล้ายกับเป็นการรับจ้างเงา ทำทุกอย่างแทนเจ้าของงานแต่ใช้สมองเธอ ส่วนงานอื่นไม่เคยได้ทำ เนื่องจากพัชรที่เป็นพี่ชายไม่อนุญาต พรีมถูกตามตอแยอยู่บ่อยๆ เพราะความสวย ไม่ว่าจะประถม มัธยม หรือแม้แต่ปัจจุบัน...มหาลัย เธอก็ยังคงถูกตามตอแยและระรานอยู่ตลอด ด้วยผู้ชายที่ชอบ แต่เธอไม่เล่นด้วย สิ่งนี้เป็นชนวนเหตุให้พี่ชายของเธอต้องออกจากการเรียนกลางคันเพราะเหตุทะเลาะวิวาท เมื่อออกมาแล้วเขาก็ไม่คิดจะกลั

“พูดมาเถอะ อย่าได้โกหกเชียว”กลีบปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น คิ้วบางขมวดกันเล็กน้อย ขณะดวงตาหรี่ต่ำลง ปานวาดรู้ว่าคนตรงหน้าต้องการเวลาคิดทบทวนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่จะเล่า จึงให้เวลาสาวเจ้าคิดสักหน่อย หากแต่ยังคงจ้องหน้ากันอยู่เพื่อบอกให้รู้หล่อนยังรอคำตอบ พร้อมมากที่จะรับฟัง ส่วนพรีมเธอกำลังคิดว่า สถานการณ์กำลังตกที่นั่งลำบากแบบนี้ ถ้าไม่ได้ที่นี่ฉุดดึงไว้ คืนนี้ก็คงไม่มีที่ใด จึงตัดสินใจเล่าสิ่งที่เธอเผชิญอยู่ทั้งหมด และเมื่อเล่าจบปานวาดก็เงียบกริบ พลางพยักหน้าให้“โอเค เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาสมัครงานตั้งแต่แรก แต่จำใจสินะ”“ค่ะ ทำนองนั้น แต่..แต่ว่าพรีมจะตั้งใจทำงานนะคะ ไม่ได้มองว่างาน..”“อย่าลนลาน เจ้ไม่ได้จะหาเรื่องเธอ”ร่างเล็กถึงกับเงียบ ก้มหน้างุด“....ค่ะ”ปานวาดสูดลมหายใจเข้าปอด หลังกระดกไวน์ในมือพรวดเดียวหมดแล้ววางลงบนโต๊ะ จ้องเข้าไปในตาลึก“จริงๆแล้วอารมณ์ของเจ้ตอนนี้ควรจะไปพักมากกว่ามานั่งคุยกับเธอนะ เพราะลำพังปัญหาที่เจ้เจอก็หนักพอตัว แต่ของเจ้สามารถรอได้ ส่วนของเธอ คงไม่..”พรีมถึงกับอ้าปากค้าง เงยหน้าขึ้นมาทันทีชะงักในประโยคนี้ คำพูดของหล่อนทำให้ทัศนคติของเธอเปลี่ยนไป มองปานวา

“หน้ากูเหมือนคนรู้จักผู้หญิงทั้งโลกรึไง?”นอร์ธตอบเสียงเรียบ พยายามคุมสีหน้าให้เป็นปกติ “อ่าว กูเห็นปกติมีแต่สาวเข้ามาทัก นี่มันในผับ ถิ่นมึงรึไม่ใช่?”“ก็ใช่ แต่เด็กนั่น กู...ไม่รู้”ประโยคนี้ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อเธอคนนั้นหันกลับมาพอดี แสงไฟสาดกระทบใบหน้าหวานจนเขาเห็นชัดเจน และมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด ความเป็นห่วงและความสับสนตีรวนตรงกลางอก จนเขาต้องรีบหาคำตอบ“ไอ้เค”นอร์ธกวักมือเรียก ผู้จัดการของผับ ที่เดินมาทางนี้พอดี“ครับพี่”“นั่นใคร เด็กใหม่?”“ใช่พี่ น้องเพิ่งมาเมื่อวานนี่เอง เห็นว่าร้อนเงินสุดๆเลยมาของานพาร์ทไทม์ทำ”“ใครรับวะ เจ้หรือเฮีย?”“น่าจะเจ้นะพี่ เพราะเมื่อวานน้องเข้าไปคุยกับเจ้”“อย่าบอกนะว่า ตอนนั้นที่มึงบอกเจ้กำลังสัมภาษณ์เด็ก”“ใช่ครับ”“อ่า..ว่าแต่เอามาทำอะไร?”“โห่พี่ สวยอย่างกับนางฟ้าตกสวรรค์ขนาดนั้น มาล้างจานละมั้ง เจ้คงไม่ให้มาช่วยงานในครัวหรอก หน้าตาระดับน้องมันต้องชงเหล้านั่งดริงก์”เคตอบปนขำ“กวนตีน กูถามแค่นิดเดียว ตอบซะยาว”นอร์ธดุเสียงเข้ม แววตากร้าวขึ้นเมื่อได้ยินคำว่านั่งดริงก์“ว่าแต่พี่สนใจเหรอ”นอร์ธเงียบไปอึดใจ... ไม่ใช่แค่สนใจ แต่หัวใจเขาเต้นรั

ด้านของพรีมหลังเสียขวัญจากการถูกลวนลามจนผู้จัดการผับต้องเข้ามาช่วย เรื่องนี้ก็ไปถึงหูของปานวาด ขณะนี้เธอนั่งห่อไหล่อยู่ตรงหน้า ตัวสั่นหงิกเหมือนลูกแมวเปียกฝน “เอายังไงดี ยังไหวอยู่ไหม” เสียงถามที่ดูสบายๆแกมเป็นห่วงของปานวาดทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดเผือดยิ่งก้มลง เธอมองมือบนตักของตัวเอง ระบายความเครียดด้วยการบีบปล่อย พลางเงยหน้าดวงตาละห้อยสบเข้ากับสายตาของหล่อนเพราะคำถาม “ไหวค่ะ..”“จริงเหรอ?”การถามย้ำคล้ายเป็นการให้เธอคิดทบทวน ย้อนกลับมาถามตัวเองว่าหากเจอแบบนี้อีกในทุกๆวัน จะรับมือไหวไหม เมื่อไม่ได้คำตอบหน้ากลับชาวาบ ริมฝีปากสั่นระริก “มะ มีตำแหน่งอื่นไหมคะ”ปานวาดเงียบ ลุกจากที่นั่งของตัวเอง เปลี่ยนมานั่งบนโต๊ะกอดอกตัวเองแน่น เพื่อจะได้มองหน้าของคู่สนทนาอย่างถนัด ทว่ากำลังอ้าปากพูดจังหวะนั้นเหลือบไปเห็นเงาของร่างสูงที่เดินผ่านประตู เลยพับประโยคนั้นไว้ซะก่อน“นอร์ธ”เธอเดินเร็วไปกระชากประตูเปิด ยื่นหน้าออกไปเรียก เจ้าของชื่อที่เดินผ่านไปถึงกับชะงัก เหลียวหลังกลับมา “ครับ”แน่นอนว่าพรีมที่หันไปมองตามด้วยสัญชาตญาณอยากรู้ไม่มีทางเห็น ประตูที่แง้มค้างโดยปานวาด ทำให้เห็นแค่ขาท่อนล่า