ตอนที่ 17 วาสนาพบพาน

ยามที่แสงสุริยาเริ่มสาดทอแรงกล้าเข้าสู่ช่วงสาย บริเวณหน้าจวนแม่ทัพหรงกลับคลาคล่ำไปด้วยคลื่นฝูงชนที่หิวโหย บรรยากาศการแจกจ่ายข้าวสารและอาหารแห้งดำเนินไปอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงพร่ำพรรณนาขอบพระคุณและสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง การสงเคราะห์ราษฎรด้วยเมตตาธรรมเช่นนี้หาใช่สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในยามข้าวยากหมากแพง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันออกมาจากจวนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดิน

ภาพเหล่านั้นตกอยู่ในสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งประดุจขุนเขา ทว่ารอบกายกลับแผ่ซ่านกลิ่นอายสูงศักดิ์และแรงกดดันมหาศาลจนผู้คนมิกล้าเข้าใกล้

"สถานที่แห่งนี้... เป็นของขุนนางผู้ใด" เขาสั่งถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา ทว่าในกระแสเสียงนั้นกลับแฝงความฉงนไว้อย่างปิดไม่มิด

บ่าวรับใช้ข้างกายรีบก้มหน้าจนชิดอก รายงานด้วยความนอบน้อมประหนึ่งยำเกรงอาญาสวรรค์ "เรียนนายท่าน... ที่นี่คือเขตจวนของแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วขอรับ"

คิ้วมณฑาของบุรุษผู้นั้นขมวดมุ่นเข้าหากันทันที มือหนาเปิดสมุดบันทึกรายชื่อที่พกติดตัว ซึ่งรวบรวมวีรกรรมฉาวโฉ่และความโสมมของเหล่าขุนนางไว้ราวกับบัญชีหนังหมา เขาไล่สายตาอ่านข้อความที่ถูกจารึกไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองโรงทานตรงหน้าอีกครั้ง

"เจ้าพูดไม่ผิดแน่หรือ?" เขาถามย้ำ น้ำเสียงเย็นเยียบลงจนคนฟังหนาวสะท้าน       

"ข้าน้อยมิกล้ามุสาขอรับ สตรีนางที่ยืนคุมอยู่นั้น คาดว่าจะเป็นคุณหนูหรงเชียนเสวี่ย นางคือ..." บ่าวรับใช้ตั้งท่าจะสาธยายกิตติศัพท์ร้ายกาจในอดีตตามที่เคยได้ยินมา ทว่าชายหนุ่มกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม สายตาคมกริบประดุจพยัคฆ์ยังคงจับจ้องไปที่ร่างระหงในชุดสีสะอาดตาที่ยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางฝูงชน

"ไม่ต้องพูดต่อแล้ว... ข้าพอได้ยินชื่อเสียงของนางมาบ้าง"

เขาจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหน้ากากครึ่งหน้าขึ้นมาสวมปิดบังตัวตน แม้ราษฎรทั่วไปมิอาจล่วงรู้ว่าเขาคือใคร ทว่าสำหรับเหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจในราชสำนัก ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์หรูหรานี้คือสิ่งที่พวกเขาล้วนจดจำได้ติดตาและครั่นคร้ามยิ่งนัก

ร่างสูงสง่าเดินปะปนไปกับกลุ่มชาวบ้านอย่างกลมกลืน ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง สายตาคมกริบจ้องประสานกับดวงตาเรียบเฉยของหญิงสาวอย่างไม่ลดละ

"แม่นางน้อย... ข้าขอร่วมทำทานกับเจ้าด้วยคนได้หรือไม่"

หรงเชียนเสวี่ยสบตากับบุรุษตรงหน้า รัศมีรอบกายของชายผู้นี้แผ่ความกดดันที่มิอาจปิดมิด อีกทั้งหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าไว้อย่างลับๆ ล่อๆ ทำให้นางอดคิดมิได้ว่าเขาอาจไม่ใช่ปุถุชนคนธรรมดา

"ท่าทางของเจ้านั้นช่างแปลกแยกนัก... เจ้าเป็นอาชญากรที่หนีคดีมาใช่หรือไม่"

ชายหนุ่มหลุดยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้ผู้ใดมาก่อนในชีวิต "เจ้ากล้าใช้คำพูดนี้กับข้า... ทั้งที่ครอบครัวของเจ้าเองก็ขึ้นชื่อเรื่องความโฉดอย่างนั้นรึ?"

ก่อนที่นางจะทันได้โต้ตอบ เขาก็หันหลังเดินจากไป พร้อมกับโยนถุงเงินหนักอึ้งให้นางราวกับเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่า "ตัวข้านั้นมีนามว่า... หานเทียน"

เขาเอ่ยนามตนเองอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทว่าในวินาทีนั้นหรงเชียนเสวี่ยกลับมิได้ใส่ใจกับชื่อเสียงเรียงนามของบุรุษประหลาดนางเท่าใดนัก สายตาของนางจดจ้องเพียงถุงเงินในมือที่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักมหาศาลของทองคำภายใน

"เจ้าเป็นคนกระเป๋าหนักไม่เลว... ข้าจะใช้เงินพวกนี้อย่างคุ้มค่าที่สุด" นางพึมพำกับตนเองพลางมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปในฝูงชน

ภายใต้หน้ากากครึ่งหน้าที่ดูลึกลับ แท้จริงคือ หานเทียน หรือ ชินอ๋อง ผู้กุมอำนาจเหนือคุกหลวงและกรมราชทัณฑ์ในวัย 36 ชันษา พระองค์คือเชื้อพระวงศ์ที่คนทั้งแผ่นดินขนานนามว่า อำมหิตที่สุด ด้วยหัตถ์ที่เปื้อนเลือดจากการพิพากษาเหล่านักโทษกบฏและขุนนางกังฉิน ทั้งยังเป็นบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่ใกล้ชิดราชบัลลังก์มากที่สุดในยามที่บ้านเมืองสั่นคลอน

โชคชะตาของหานเทียนนั้นเต็มไปด้วยหยดเลือดและน้ำตา พระองค์เป็นพระเชษฐาต่างมารดาของอดีตจักรพรรดิ ทว่าถือกำเนิดจากสตรีชั้นต่ำที่เป็นเพียงนางกำนัลในวังหลัง ท่ามกลางศึกชิงบัลลังก์ที่ร้อนระอุประดุจเตาหลอม เนื่องจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระชนมายุเพียง 12 พรรษา ขาดที่พึ่งพิงจนเหล่าขุนนางโฉดเริ่มเผยสันดานโลภหวังจะขึ้นเป็นใหญ่

หานเทียนจึงจำต้องรับบทบาท พยัคฆ์ผู้พิทักษ์ แบกรับภาระปกป้องหลานชายตัวน้อยและกวาดล้างรากเน่าของแผ่นดิน ไม่ว่าจะเป็นขุนนางมักใหญ่หรือพระญาติที่คิดทรยศ ล้วนถูกพระองค์ฉุดกระชากจากวิมานสู่ลานประหารมานับไม่ถ้วน

ยามที่ชินอ๋องหานเสด็จกลับถึงตำหนัก แสงสุริยาก็เริ่มอับแสงลงจนผืนฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีขุ่นมัว ตำหนักอันกว้างขวางแห่งนี้มีเพียงบ่าวรับใช้ดูแลเพียงหยิบมือ จนดูเงียบเหงาวังเวงผิดกับฐานันดรศักดิ์ที่เป็นถึงผู้กุมอำนาจล้นแผ่นดิน ทว่านั่นเป็นความตั้งใจของเจ้าของตำหนักผู้ชื่นชอบความสันโดษและไม่ปรารถนาให้ผู้ใดมาล่วงรู้ความเคลื่อนไหว

ทว่าทันทีที่พระบาทเหยียบลงบนลานหินกว้าง เสียงขานเรียกที่เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นของเด็กหนุ่มก็ทำลายความเงียบงันลงในทันที

"เสด็จลุง!"

เจ้าของเสียงนั้นคือ หานจวิน จักรพรรดิเยาว์วัยผู้ครองบัลลังก์มังกร แม้พระชนมายุจะยังไม่พ้นวัยดรุณ ทว่าเครื่องหน้ากลับฉายแววสง่างามและเปี่ยมด้วยราศีแห่งผู้มีบุญญาธิการสมเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขผู้ปกครองแผ่นดิน

"ฝ่าบาท... เหตุใดจึงเสด็จมาอยู่ที่นี่"

ชินอ๋องตรัสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความแปลกใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่ควรจะประทับอยู่ในวังหลวงล้อมรอบด้วยเหล่าข้าราชบริพาร แท้จริงแล้วหานเทียนมีปณิธานส่วนตนที่พยายามจะหักใจมิให้ใกล้ชิดกับหลานชายผู้นี้เกินควร เพื่อป้องกันมิให้ความผูกพันกลายเป็นจุดอ่อนในวันที่เขาต้องลงดาบประหารเหล่ากังฉินอย่างเหี้ยมโหด

"ข้าเพียงแต่คิดถึงท่าน..."                           

ฮ่องเต้น้อยตรัสตอบสั้นๆ ทว่าแววตาที่ทอดมองมากลับเต็มไปด้วยความโหยหาและไว้วางใจ ราวกับว่าท่ามกลางวังหลวงที่เต็มไปด้วยหน้ากากและคำลวง มีเพียงแผ่นหลังของเสด็จลุงผู้นี้เท่านั้นที่เป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายที่พระองค์จะสามารถวางหัวใจลงได้อย่างแท้จริง