จูบแรก

บทที่4

เยี่ยมไข้กลางดึก 2 18+

“กินข้าว กินยาหรือยังคะ” เสียงหวานกระซิบถามเพื่อไม่ให้ดังเล็ดลอดจนห้องข้างๆ ได้ยิน ตอนนี้เสียงกิจกรรมอันเร่าร้อนนั้นเงียบลงไปแล้วเธอจึงหายใจได้ทั่วท้องมากขึ้น จะว่ายังไงดีละ เกิดมาก็พึ่งเคยได้ยินคนรักกันแบบสดๆ

“ผมกินแล้วครับ” ธันวาทรุดตัวนั่งที่เตียงนอน ทว่าไม่กล้าสบตาหญิงสาวที่ทอดมองเขาด้วยความห่วงใยโดยตรง สภาพเขาตอนนี้ไม่เหมาะที่จะสู้หน้าเธอเท่าไหร่ ไม่รู้ขี้หูขี้ตาติดตรงไหนบ้าง ไหนจะน้ำมูกที่ไหลอยู่นี่อีกเล่า น่าอายชะมัด

“แล้วทำไมธันดื้อไม่ยอมไปหาหมอคะ” หญิงสาวเสียงเข้มขึ้นเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมไปหาหมอตามที่เธอบอก พลางส่งสายตาสำรวจห้องไปพลางๆ อืมห้องเป็นระเบียบดีนะ

ให้ตายสิ คำว่า ‘ดื้อ’ มันดีต่อใจเขาเสียจริงๆ ทั้งๆ ที่เธอดุเขาแท้ๆ แต่ทำไมมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

“อาการของผมไม่ถึงขั้นต้องไปหาหมอหรอกครับ แค่พักผ่อนกินยาวันสองวันก็หายแล้ว”

“ดื้อ”

เหมือนเธอรู้ว่าเขาชอบคำนี้ พิชชาอรถึงได้ดุชายหนุ่มอีกครั้ง ทว่าคนถูกดุกลับยิ้มพอใจและเป็นสุขประดุจดั่งได้รับคำอวยพรจากเจ้าหล่อนอย่างไรอย่างนั้น

“ผมเปล่า”

“ไหนดูสิ ตัวยังร้อนอยู่ไหม” ไม่ว่าเปล่าเธอยังขยับลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ๆ เขาแล้วโน้มตัวลงยื่นมือไปอังหน้าผากเขาเพื่อวัดอุณหภูมิ ด้วยความที่ไม่ได้ระวังระยะห่างที่ควรคำนึงทำให้พิชชาอรรู้สึกถึงกระแสลมหายใจอุ่นร้อนของคนป่วยเป่ารดกระทบผิวแก้มเธอในระยะประชิด ร่างบางชะงักค้าง พลันหัวใจก็เต้นเร็วแรงแทบจะทะลุออกมานอกอก มันเสียงดังเสียจนกลัวว่าเขาจะได้ยินมันด้วยซ้ำ เมื่อตั้งสติได้หญิงสาวก็รีบถอยกรูดทันที

ส่วนคนที่แอบเสียดายกับความใกล้ชิดเมื่อคู่ก็คงมีแค่ชายหนุ่มที่เผลอสูดกลิ่นตัวหอมๆ จากตัวเธอเข้าปอดเฮือกใหญ่ เธอจะรู้ไหมหนอ ว่าเจ้าตัวกำลังทำให้เขาท้องไส้ปั่นป่วน สิ่งที่ไม่ควรรู้สึกในเวลานี้มันกำลังเรียกร้องและตื่นตัว บ้าเอ๊ย ฉิบหายแล้วไอ้ธัน

“อะ เอ่อ ยังคงมีไข้ต่ำๆ อยู่นะครับ” คนป่วยตอบไม่เต็มเสียงเท่าไหร่นัก เพราะธันวาเองเสียอาการไม่น้อย ใครจะคิดว่าจู่ๆ เธอจะทำแบบนี้กับเขากันล่ะ พูดแล้วก็ยังเสียดายไม่หาย โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ด้วยสิ เห็นเจ้านายสาวเป็นห่วงเขาแบบนี้แล้วก็ชักอยากจะป่วยไปนานๆ คิดละก็อยากแช่งตัวเองให้ไข้ขึ้นสักสองอาทิตย์

“อ้อ เอ่อ จริงสิ ในถุงกระดาษนั่นมีแผ่นเจลลดไข้อยู่ เดี๋ยวฉันแกะให้ค่ะ” ความที่ทำตัวไม่ถูกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้พิชชาอรลนลานไปคว้าถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยยาหลากหลายชนิด ซึ่งหลักๆ เป็นยารักษาอาการไข้หวัด

มือเรียวขาวแกะกล่องผิดๆ ถูกๆ แต่แล้วก็ได้แผ่นเจลสีขาวสะอาดมาอยู่บนมือ จากนั้นก็ค่อยๆ เดินมาวางแหมะที่หน้าผากเขาเบาๆ

คนไข้ร่างสูงนั่งนิ่งๆ ยอมให้เจ้านายสาวจัดการกับร่างกายตนโดยไม่ขัดขืนแถมยังยอมร่วมมือเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นไปเพื่อให้หญิงสาวติดแผ่นเจลได้สะดวก ธันวารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนขับรถที่โชคดีที่สุดเลยก็ว่าได้ มีเจ้านายที่ไหนมาปรนนิบัติลูกน้องแบบเขาบ้างถ้าไม่ใช้เธอคนนี้

“อ๊า เสียวว อื้อออ แรงอีก”

“แรงพอหรือยังจ๊ะ โอ้ ซี้ดดด ร่องเธอนี่เอามันจริงๆ แม่แต๋น”

เสียงกีฬาในร่มจากห้องข้างๆ ก็ลอยเข้ามาแทรกโสตประสาทพวกเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่เธอที่หน้าแดง แต่คนป่วยที่นั่งอยู่ริมเตียงก็แดงไม่แพ้เธอเช่นกัน แล้วสายตาทั้งคู่ก็สานสบกันโดยอัตโนมัติ ต่างคนต่างเงียบ ภายในห้องจึงตกอยู่ในความสงบ มีเพียงเสียงห้องข้างๆ ที่ดังมาให้ได้ยิน แต่เสียงนั้นมันกับสร้างความรู้สึกบางอย่างให้ค่อยๆ ก่อตัวแล้วเข้าครอบงำระหว่างเขาและเธอ ราวกับมันกำลังปลุกปั่นไฟปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ภายในจิตใจอันลึกล้ำของทั้งคู่ เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างประดุจแม่เหล็กที่ทำให้คนทั้งสองค่อยๆ ขยับตัวเข้าหากันช้าๆ

แสงไฟจากหลอดนีออนบนเพดานสว่างไสว แต่คงไม่เจิดจ้าเท่ากับไฟปรารถนาที่อยู่บนนัยน์ตาสีน้ำตาลมากเสน่ห์ของเขายามที่จ้องมองหญิงสาวตาไม่กะพริบจนพิชชาอรยังรู้สึกสะเทิ้นอาย หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว กำมือทั้งสองข้างแน่นด้วยใจที่เต้นรัวเร็วแทบกระเด็นออกจากอก

ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากคนทั้งสอง มีเพียงความปรารถนาเดียวกันที่นำทั้งคู่เคลื่อนริมฝีปากเข้าหากันอย่างช้าๆ อัตโนมัติ สองมือหนาโอบกอดรั้งร่างเล็กเข้ามาแนบอกจนตัวเธอนั่งเกยอยู่บนตัก เจ้านายสาวหันหน้าเข้าหาชายหนุ่มในท่าที่หวาดเสียว

sds

อุ๊ยยยยยยพวกเขากำลังงงงงงงงงจะ................

ขอเมนต์กดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ  ไหว้ย่อออ  กะพริบตาออดอ้อนรี๊ดทุกท่าน

เรื่องนี้เราใ้ชเวลาเขียนนานกว่าที่คาดไว้มาก ประมาณห้า หกเดือน  เพราะอยากๆ ได้ภาษาที่ดี  ไม่หยาบเหมือนเรื่องก่อนๆ ยังไงช่วยส่งเมนท์ให้ กลจ  นักหัดเขียนตัวโน๊ยๆๆ  คนนี้ด้วยน๊าาาา