เป็นอมตะ เพราะกินเด็ก

บทที่5

กินเด็กเป็นอมตะ 18+

เสียงหอบหายใจดังหนักหน่วงขึ้นยามที่ธันวาบดเบียดริมฝีปากแห้งผากเข้าหาความชุ่มฉ่ำจากคนตัวเล็ก แทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ดูดดุนไล่ต้อนลิ้นอุ่น แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเจอรสจูบที่ไม่ประสีประสาจากเจ้านายสาว เหมือนกับนี่คือจูบแรกของเจ้าหล่อน แล้วมันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเธอผ่านการแต่งงานและมีสามีมาแล้ว เขาคิดอย่างสงสัยขณะที่พยายามดุนลิ้นชื้นเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานในโพรงปากอวบอิ่ม

พิชชาอรที่ตอนนี้พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวกับปลากำลังขาดออกซิเจน นี่คือจูบแรกของเธอ จูบที่ไม่ได้ตั้งใจกับคนขับรถตัวเอง แต่ตอนนี้ในสมองเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องความผิดถูกหรือเหมาะสมแต่อย่างใด สนใจแค่ว่าคนตรงหน้านี้เป็นเขา ผู้ชายที่เข้ามาทำให้โลกของเธอสดใส และในเวลานี้หล่อนก็มั่นใจแล้วว่าเธอกำลังหลงรักเขา รักลูกน้องตัวเองที่อายุห่างเธอถึงสี่ปี

ไม่เป็นไร ก็เขาว่ากินเด็กเป็นอมตะนี่นา จะผิดอะไรถ้าเธออยากจะเป็นอมตะ

จากจูบที่อ่อนโยนค่อยเป็นค่อยไปเพราะชายหนุ่มกำลังสอนคนในอ้อมกอดไปอย่างช้าๆ จนเริ่มดูดดื่มและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดไปมาอย่างหยอกเย้า มันอ่อนโยนและร้อนแรงพร้อมๆ กันด้วยท่วงท่าที่เร่าร้อนจากฝ่ามือหนาที่สอดเข้าใต้สาบเสื้อหญิงสาวจนสัมผัสแผ่นหลังเนียนนุ่ม เขาลูบไล้อย่างสำรวจตรวจตราจนหญิงสาวสะท้านขนกายลุกชัน ขณะเดียวกันรสจูบของเขาก็เริ่มดุดันขึ้นเรื่อยๆ ยามเขาดูดลิ้นเธออย่างเอาแต่ใจจนหญิงสาวแทบจะหมดแรงขาดใจอยู่เร่าๆ กระทั่งชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกไปด้วยความแสนเสียดายเมื่อนึกว่ามันไม่เหมาะไม่ควรที่จะล่วงเกินเธอไปมากกว่านี้ เพราะแค่จูบมันก็มากพอแล้วสำหรับเขา

เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังขึ้นถี่พร้อมกับหยาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้ารูปไข่ แม้จะถอนริมฝีปากไปแล้วแต่ใบหน้าทั้งเขายังอยู่ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซนฯ ธันวาสอดฝ่ามือเข้าที่ท้ายทอยเจ้านายสาวแล้วรั้งเข้าหาตัวจนหน้าผากทั้งคู่แนบสนิท นัยน์ตาสีสนิมเป็นประกายวาววามและเร่าร้อนประดุจเปลวไฟจ้องมองคนตรงหน้าราวกับจะกลืนกินทั้งตัว

ส่วนพิชชาอรตอนนี้เธอรู้สึกขัดเขินขึ้นมาจนทำไรไม่ถูก แก้มใสแดงระเรื่อ ก้มหน้างุดไม่ยอมสบตาจึงได้มีโอกาสสำรวจตัวเองที่ตอนนี้ยังคงนั่งอยู่บนตักแกร่ง ชุดนอนหลุดลุ่ย ผมที่รวบตึงหลวมๆ ตอนนี้ถูกปล่อยสยายเต็มกลางหลังด้วยฝีมือของคนป่วย

“เมื่อครู่ผมไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน เขาเชยคางเธอขึ้นให้สบกับนัยน์ตาที่ฉายแววถึงความปรารถนาอันลึกซึ้งไม่ปกปิด “และไม่ได้ทำไปเพราะพิษไข้” มาถึงขั้นนี้แล้วธันวาจึงเลือกที่สารภาพออกไป

เขายังคงพูดต่อเรื่อยๆ พิชชาอรจึงได้แต่นั่งใจเต้นแรงอยู่เงียบๆ มือที่จับไหล่ชายหนุ่มทั้งสองข้างเพื่อทรงตัวถูกเขาแกะมันออกแล้วจับไปโอบรอบคอแทน ตอนแรกหญิงสาวขัดขืนแต่เธอก็ไม่อาจต้านทานแรงผู้ชายตรงหน้าได้

“แต่เพราะว่าผมรักคุณ ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์เพราะว่าเราคนละชั้น คุณอยู่สูงเสียดฟ้า ส่วนผมก็ต่ำต้อยไม่อาจเอื้อม” ธันวาบอกความในใจที่กักเก็บมานานให้เจ้าตัวรับรู้ เธอเลิกคิ้วแปลกใจในตอนแรกและถ้าเขามองไม่ผิดธันวาเห็นแววตาของความดีใจอยู่ในนั้นด้วย

“ถ้ารักฉัน แล้วทำไมไม่ทำต่อล่ะ” ท้าทายทั้งๆ รู้ว่าเขาเอาจริงแม้จะรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจลึกๆ มาขนาดนี้แล้วจะถอยก็ใช่เรื่อง ยอมให้เขาจูบให้เขาจับลูบคลำจนตัวแทบจะสึกหรอ แล้วมันจะเป็นไรไปถ้าเธอจะยอมนอนกับผู้ชายที่เธอมีใจให้ อย่างน้อยพวกเธอก็ใจตรงกัน ถึงสถานะจะแตกต่าง แต่ตอนนี้…..ช่างมันก่อนเถอะ พิชชาอรแคร์เรื่องนี้เมื่อไหร่กัน เธอโยนเรื่องความถูกผิดออกไปปล่อยให้ความปรารถนาเข้าครอบงำ

“มะ หมายความว่ายังไงครับ” ชายหนุ่มตะลึงไม่คิดว่าเจ้านายสาวจะง่ายกับเขา