ตอนที่ 12 บทใหม่ใต้แสงตะวัน

ในที่สุดร่างกายของม่อหรานก็กลับมาสมบูรณ์พร้อมอีกครั้งเขาสามารถเดินเหินได้อย่างเป็นปกติไม่ต้องพึ่งไม้เท้าไม่ต้องฝืนร่างกายทีละก้าวอีกต่อไปพลังที่เคยหลับใหลบัดนี้ได้หวนคืนมาอย่างครบถ้วนราวกับไม่เคยสูญหายไปไหน

ม่อหรานยืนอยู่กลางลานเล็ก ๆกำมือแน่นรับรู้ถึงพลังที่ไหลเวียนในร่างกายอย่างชัดเจนหัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความยินดี

“เสวียนหนิง” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นได้ “พี่รู้สึกว่า…ร่างกายของพี่หายเป็นปกติแล้วจริง ๆ”

คำพูดนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุขไม่ใช่เพียงเพราะเขากลับมาแข็งแรงแต่เพราะเขาได้ผ่านช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดมาได้โดยมีนางอยู่เคียงข้างเสมอเสวียนหนิงมองเขาก่อนจะยิ้มบางรอยยิ้มนั้นอบอุ่นและอ่อนโยน

“น้องดีใจกับท่านพี่ด้วยนะเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงนุ่มไม่มีสิ่งจะทำให้นางมีความสุขได้มากไปกว่าการได้เห็นชายคนรักยืนยิ้มอย่างมีชีวิตชีวาเช่นนี้สำหรับเสวียนหนิงชีวิตของเขาก็เปรียบเสมือนการคงอยู่ของนางเองนางไม่อาจบอกได้ว่าตนเองหลงลืมความเย็นชาที่เคยมีไปตั้งแต่เมื่อใดหรือแท้จริงแล้วนางอาจไม่เคยอบอุ่นกับผู้ใดมาก่อน

ม่อหรานยื่นมือไปกุมมือของเสวียนหนิงไว้แน่นราวกับไม่ต้องการปล่อยให้ความตั้งใจนี้หลุดลอยไปไหนเขามองนางด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงใจ

“เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว…พวกเรากลับไปที่เมืองหลวงกันเถอะ” เขาหยุดเล็กน้อยนิ้วมือกระชับแน่นขึ้นอีกนิด

“พวกเราจะกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันอีกครั้ง” ด้วยฝีมือที่เขามีม่อหรานมั่นใจว่าการทำงานหาเงินเลี้ยงดูเสวียนหนิงไม่ใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใดเขาไม่ต้องการตำแหน่งไม่ต้องการชื่อเสียงใด ๆ อีกแล้ว

ไม่เพียงแต่เขาจะไม่กลับไปที่ตระกูลสถานที่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและความระแวงแต่รวมไปถึงราชสำนักด้วยสถานที่ที่เคยผูกมัดชีวิตของเขาไว้กับความวุ่นวายการเมืองและเลือดที่ไม่อาจล้างออกเขา…เบื่อมันเต็มทีแล้วสิ่งที่ม่อหรานต้องการในตอนนี้มีเพียงชีวิตที่เรียบง่ายมีงานสุจริตมีเรือนเล็ก ๆ สักหลัง

ก่อนที่ม่อหรานและเสวียนหนิงจะออกเดินทางกลับสู่เมืองหลวงด้วยกันทั้งสองได้ใช้เวลาในหมู่บ้านชิงเหอให้คุ้มค่าที่สุด

พวกเขาทำกิจกรรมเล็ก ๆ ร่วมกันกิจกรรมที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความหมายเดินเคียงกันไปตามทุ่งหญ้าชื่นชมความงดงามของธรรมชาติรับลมอ่อนที่พัดผ่านผืนดินฟังเสียงนกร้องยามเช้าและแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า

บางวันก็ลงมือปลูกพืชด้วยกันขุดดิน หว่านเมล็ดมือเปื้อนดินแต่หัวใจกลับเบาสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

บางครั้งก็ช่วยกันเลี้ยงสัตว์ให้อาหารทำความสะอาดคอกหัวเราะกับความซุกซนของพวกมันรอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังแทรกอยู่ในทุกช่วงเวลาทั้งสองหยอกล้อกันอย่างเป็นธรรมชาติไม่มีฐานะไม่มีตำแหน่งไม่มีภาระใดถ่วงใจ

สิ่งเหล่านี้คือความสุขที่ไม่มีวันหาได้ในเมืองหลวงเมืองที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบการแก่งแย่งและหน้ากากที่ผู้คนสวมใส่

เมื่อได้ผ่านความยากลำบากในหมู่บ้านแห่งนี้มาด้วยกันม่อหรานก็ยิ่งรู้สึกผูกพันเขาไม่ได้เพียงได้รับการเยียวยาที่นี่แต่ยังได้เรียนรู้ความหมายของการมีชีวิตที่ไม่ต้องแลกด้วยเลือดหรืออำนาจ

ดังนั้นก่อนจากลาเขาจึงอยากสร้างความสุขไว้ในหมู่บ้านแห่งนี้บ้างอยากให้ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดในอดีตแต่เป็นรอยยิ้มและช่วงเวลาที่เขาและนางเคยใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเคียงข้างกันที่หมู่บ้านชิงเหอแห่งนี้

“พี่รู้สึกมีความสุขยิ่งนักที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้”

ม่อหรานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบสายตาของเขากวาดมองทิวทัศน์ของหมู่บ้านชิงเหอเป็นครั้งสุดท้ายบ้านเรือนเรียบง่ายทุ่งนาทางดินสายเล็กทุกสิ่งดูธรรมดาแต่กลับเต็มไปด้วยความหมายในหัวใจของเขาเสวียนหนิงยืนอยู่เคียงข้างนางสูดลมหายใจแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยตอบด้วยเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อยราวกับต้องกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้

“น้องก็เช่นกันเจ้าค่ะ”

คำพูดสั้น ๆแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมายสำหรับเสวียนหนิงจิตวิญญาณผู้มาใหม่ในร่างนี้อดีตของนางเป็นเพียงนักฆ่าที่ไร้หัวใจมีเพียงภารกิจมีเพียงความตายไม่มีคำว่าบ้านไม่มีคำว่าความอบอุ่นแต่ที่หมู่บ้านแห่งนี้นางได้เรียนรู้การใช้ชีวิตและได้รู้จักคำว่า ผูกพัน

นางอยากขอบคุณเจ้าของร่างเดิมสตรีผู้มอบโอกาสให้ชีวิตที่สองนี้ได้เริ่มต้นและนางก็อยากขอบคุณหมู่บ้านชิงเหอแห่งนี้เช่นกันที่โอบรับนางไว้โดยไม่ตั้งคำถามที่มอบความสงบและกลายเป็นภาพความทรงจำอันอบอุ่น“พวกเราไปกันเถอะ”

ม่อหรานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของเสวียนหนิงอย่างอ่อนโยนราวกับเป็นคำเชื้อเชิญสู่บทใหม่ของชีวิต

สิ่งที่พวกเขาพกติดตัวไปมีเพียงทรัพย์สินเงินทองจำนวนหนึ่งและห่อผ้าเล็ก ๆที่บรรจุของใช้จำเป็นไม่กี่ชิ้นเส้นทางกลับเมืองหลวงนั้นไกลไม่น้อยพวกเขาอาจต้องค้างแรมกลางป่าอย่างน้อยหนึ่งคืนต้องเผชิญความมืดความหนาวและความไม่แน่นอนระหว่างทาง

“อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว” ม่อหรานเอ่ยขึ้นขณะหยุดฝีเท้า “พวกเรานอนค้างคืนกันที่นี่เถอะ”

เขามองเสวียนหนิงด้วยแววตาเป็นห่วงแม้นางจะไม่ปริปากบ่นแต่การเดินทางแทบไม่หยุดพักตลอดทั้งวันย่อมทำให้ร่างกายอ่อนล้าได้ไม่มากก็น้อยเขาไม่อยากให้นางต้องฝืนเกินไปสถานที่ที่พวกเขาเลือกพักนั้นเหมาะสมอย่างยิ่งรอบด้านถูกโอบล้อมด้วยภูเขามีลำธารใสไหลผ่านไม่ไกลทั้งปลอดภัยและสะดวกต่อการก่อไฟและประกอบอาหาร

ม่อหรานวางสัมภาระลงก่อนจะม้วนแขนเสื้อขึ้นแสดงฝีมือที่เคยใช้เอาตัวรอดในสนามรบเขาลงไปที่ลำธารใช้เวลาไม่นานก็จับปลาได้หลายตัวการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและมั่นคงราวกับร่างกายที่เคยบาดเจ็บไม่เคยมีอยู่จริง

ส่วนเสวียนหนิงนางจัดเตรียมเครื่องปรุงอย่างเรียบร้อยก่อไฟอย่างชำนาญมือบางเคลื่อนไหวคล่องแคล่วแสดงฝีมือในการทำอาหารโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

กลิ่นอาหารค่อย ๆ ลอยขึ้นผสมกับกลิ่นไม้และสายน้ำบรรยากาศยามเย็นสงบและอบอุ่นอย่างประหลาดม่อหรานมองภาพตรงหน้าหัวใจสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนการเดินทางอาจยังอีกยาวไกลแต่ค่ำคืนนี้ท่ามกลางภูเขาและลำธารมีเพียงไฟกองเล็กอาหารอุ่น ๆ และสตรีที่เขารักอยู่เคียงข้าง