ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ

ในบ้านไม้เก่าโทรมที่เต็มไปด้วยกลิ่นชื้นของกาลเวลา มีเพียงเสียงลมหายใจอ่อนแรงของคนสองคนที่ยังคงโอบกอดกันแนบแน่นอยู่กลางห้องราวกับยึดเหนี่ยวกันไว้ไม่ให้หลุดหายไปจากโลกนี้เสวียนหนิงปล่อยหยดน้ำตาไหลลงมาช้าๆความอบอุ่นที่กอดเธอไว้อย่างทะนุถนอมนี้…เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับเลยในชีวิตก่อนนั้น โลกเดิมของเธอมีเพียงความว่างเปล่า มีร่างกายแต่ไร้หัวใจ ถูกใช้งานเหมือนเครื่องมือ และถูกทิ้งอย่างไม่ไยดีแต่ชีวิตใหม่นี้กลับมีชายผู้หนึ่งคนที่พร้อมจะโอบกอดเธอ ไม่ใช่เพราะเธอมีประโยชน์ แต่เพราะเขารักภรรยาของเขาสุดหัวใจความรู้สึกเหล่านั้นทำให้หัวใจที่เคยเย็นเฉียบของเธออุ่นขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนและเพียงเพราะเขาคนนี้…นางยินดีจะทำทุกอย่างนางพยายามตั้งสติ ก่อนเอ่ยเสียงเบาแทบเป็นกระซิบ“ท่านพี่…บางทีข้าอาจจะไม่ใช่เสวียนหนิงที่ท่านเคยรู้จัก”คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความลังเลและความกลัว เพราะนางรู้ว่าความรักทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ม่อหรานเคยมอบให้หญิงเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่นางผู้มาใหม่ในร่างนี้ ม่อหรานชะงักไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนยกมือขึ้นกุมมือนางแน่นขึ้นอย่างอ่อนโยน สายตาของเขานุ่มลึกจนทำให้นางต้องหลุบตาหนี“ในเวลาที่ชีว

หมู่บ้านที่ม่อหรานและเสวียนหนิงใช้เป็นที่เริ่มต้นชีวิตใหม่นั้น เรียกว่า หมู่บ้านชิงเหอ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก แม้จะไม่เจริญรุ่งเรือง แต่ก็ยังพอมีผู้คนสัญจรไปมา ไม่ถึงกับตัดขาดจากโลกภายนอกในความเป็นจริงแล้ว เสวียนหนิงเจ้าของร่างเดิมเคยคิดอยากพาชายคนรักหลีกหนีไปให้ไกลกว่านี้ ไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีเงาของอดีตตามหลอกหลอนแต่ความยากจนกลับเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดพวกเขาไว้แน่นหนาการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แสนห่างไกล จำเป็นต้องใช้เงินมากกว่าที่พวกเขาจะมีได้นางเป็นเพียงหญิงสาวร่างบางต้องดิ้นรนรับจ้างสารพัดอย่างเพื่อประคองชีวิตทั้งของตนและสามีสุดท้ายกลับสิ้นลมลงเพราะความเหนื่อยล้าและความอ่อนแรงที่สั่งสมมานานแต่วันนี้…ทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่วิญญาณจากโลกเดิมของเธอเข้ามาสู่ร่างนี้งานหนักที่เคยเกินกำลังของหญิงสาวบอบบาง กลับกลายเป็นเพียงงานเบาสำหรับนางในชั่วพริบตาเสวียนหนิงยังคงรับจ้างเล็กๆ น้อยๆ ภายในหมู่บ้านไม่ว่าจะเป็นการเพาะปลูกเลี้ยงสัตว์ตัดฟืนหรือช่วยงานชาวบ้านเรือนใกล้เคียงทุกหยาดเหงื่อที่หลั่งออกมาในวันนี้ไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตของใครแต่เพื่อประคองชีวิตของ

อันเหนียง สตรีสูงวัยอายุหกสิบสามปีเจ้าของห้องเช่าเก่าโทรมในหมู่บ้านชิงเหอ แท้จริงแล้วเมื่อสี่สิบกว่าปีก่อน นางเคยเป็นโฉมงามที่ทำให้ทั้งเมืองหลวงต้องสั่นสะเทือน นางคือ หญิงคณิกาอันดับหนึ่งแห่งย่านโคมแดง บุรุษทั้งขุนนางน้อยใหญ่ ผู้หลงใหลในคาวโลกีย์…น้อยคนนักที่จะไม่เคยผ่านเตียงของนางแต่กาลเวลาก็ไม่เคยปรานีผู้ใดวันหนึ่งนางพลาดท่าตั้งครรภ์กับลูกค้าแม้กระทั่งตัวเอง…ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นบิดาของเด็กเด็กชายคนนั้นถือกำเนิดขึ้นมาพร้อม สติปัญญาที่ไม่สมประกอบร่างกายใหญ่โต อ้วนท้วน แต่สมองไม่ต่างจากเด็กเล็กน้ำมูกน้ำลายไหลเยิ้มไม่เคยขาดนางตั้งชื่อเขาว่า อันฉือด้วยความอัปยศและความเบื่อหน่ายอันเหนียงจึงเลือกหลบหนีออกจากเมืองหลวงลงหลักปักฐานอยู่ที่หมู่บ้านชิงเหอแห่งนี้แต่ถึงเวลาจะผ่านไปนานเพียงใดนางก็ไม่เคยวางมือจากเรื่องคาวโลกีย์นางล่อลวงเด็กสาวในหมู่บ้านหลอกพาไปขายให้เหล่าขุนนางชราผู้หิวกระหายราคะแลกกับเงินจำนวนมากแม้สมองยังเฉียบแหลมแต่จิตใจของสตรีผู้นี้ บิดเบี้ยวไม่ต่างจากคนวิกลจริตยามนี้ ภายในบ้านไม้หลังหนึ่งอันเหนียงนั่งรับประทานอาหารกับบุตรชายของตนอันฉือนั่งตักข้าวเข้าปากอย่างเลอะเทอะน้ำลายหยดย

สำหรับอันเหนียงแล้วสาวน้อยตรงหน้า ไม่ต่างอะไรไปจาก ลูกแกะไร้เดียงสา ที่เดินเข้ามาในถ้ำหมาป่าด้วยตนเองนางมั่นใจในชั้นเชิงความชั่วร้ายของตนยิ่งนักบนโต๊ะคืออาหารคาวหวานมากมายทุกจานล้วนเจือปนด้วย ผงบุปผาแห่งนิทรายาอันร้ายกาจที่ทำให้ผู้ดื่มกินเข้าสู่ห้วงฝันลึกล้ำหมดสติ ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงกรีดร้องของตัวเองอันเหนียงและลูกชายของนางกินยาแก้ไปล่วงหน้าแล้วต่อให้กินอาหารตรงหน้าสักเพียงใด ก็ไม่มีวันได้รับผลกระทบคืนนี้…สาวน้อยตรงหน้านางจะกลายเป็นเหยื่อและนางจะช่วยทำให้ ความฝันของบุตรชายกลายเป็นจริงเสวียนหนิงยกตะเกียบขึ้น ตักอาหารเข้าปากอย่างสงบแล้วกล่าวชมด้วยน้ำเสียงนุ่มเรียบ“ท่านป้า ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า…ฝีมือทำอาหารของท่านจะดีถึงเพียงนี้”อันเหนียงเพียงยกยิ้มบางๆก่อนจะตักอาหารเข้าปากเล็กน้อยอย่างเป็นพิธีข้างกายนางอันฉือ กลับยิ้มกว้างตาเป็นมันด้วยความตื่นเต้นและพูดออกมาอย่างไร้การยับยั้ง“เจ้ากินเยอะๆ นะ…ฮิๆ…เจ้าจะได้เป็นของฉือไวๆ!”คำพูดนั้นทำเอาอันเหนียงแทบอยากตีมือบุตรชายแต่ก็เก็บอาการไว้อย่างไรเสีย หากหญิงสาวกินอาหารเข้าไปแล้วไม่นานก็จะดิ้นไม่หลุดอยู่ดีเสวียนหนิงยังคงสงบค่อยๆ วางตะเกียบลงแล้วท

ม่อหรานหันมองไปตามเสียงเพียงปรายสายตา เขาก็เห็นแขกผู้มาเยือนที่ยืนจ้องมองตนด้วยสายตาอันเสียมารยาทจ้าวเฮยถูชายผู้นั้นยืนอยู่ท่ามกลางลูกน้อง ม่อหรานไม่มีวันลืมใบหน้านี้ได้พ่อค้าชั้นเลว ผู้ทำการค้าสกปรกใต้เงามืดของเมืองหลวงผู้เคยพยายามใช้เงินทองติดสินบนเขาและแน่นอน…เขาปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้าสายตาของอดีตแม่ทัพนิ่งขรึมแม้จะนั่งอยู่บนรถเข็นแต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากดวงตาคู่นั้นยังคงทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบงันลงโดยไม่รู้ตัว“เสวียนหนิง…” เขาเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะหันไปมองสตรีที่ยืนอยู่ข้างกาย“เจ้าหลบเข้าไปในบ้านก่อนที่นี่…อันตราย”น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยมิใช่คำสั่งของแม่ทัพแต่เป็นคำพูดของบุรุษผู้ไม่ต้องการให้สตรีอันเป็นที่รักต้องตกอยู่ในอันตรายเสวียนหนิงมองเขาดวงตาอ่อนโยนราวสายน้ำนางเพียงยื่นมือออกไปจับบ่าของชายผู้เป็นสามีอย่างแผ่วเบาในเสี้ยววินาทีนั้นพลังปราณอันบริสุทธิ์ของนางก็ไหลซึมเข้าสู่ร่างของเขาอย่างเงียบงันไม่รุนแรง ไม่เร่งเร้าแต่มั่นคงและแนบเนียนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ“ท่านพี่…” นางเอ่ยเสียงเบา “ท่านจงมั่นใจในตัวเองเข้าไว้เจ้าค่ะ”ม่อหรานถึงกับสั่นสะท้านความรู้สึกอุ่นร้อนแล่นผ่านเส