ตอนที่ 11 บ้านที่ไม่ใช่ตระกูล

เสวียนหนิงเป็นผู้ลงมือจัดการทุกอย่างด้วยตนเองคราบเลือดถูกชำระล้างจนหมดจดร่องรอยการต่อสู้ถูกกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียนไม่เหลือสิ่งใดให้ผู้คนภายหลังต้องตั้งข้อสงสัยม่อหรานนั่งอยู่บนรถเข็นมองการกระทำของนางอย่างเงียบงันหัวใจของเขาสะท้านแล้วสะท้านอีกไม่ใช่เพราะความโหดเหี้ยมหากเป็นเพราะความแนบเนียนราวกับ…นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางจัดการเรื่องเช่นนี้เมื่อซากร่างทั้งหมดถูกจัดการจนเรียบร้อยเสวียนหนิงก็เริ่มรื้อค้นทรัพย์สินติดตัวของพวกมันถุงเงินใบแล้วใบเล่าถูกนำออกมาก่อนที่ร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นจะถูกกำจัดอย่างหมดจดไม่เหลือแม้แต่เงาให้ย้อนกลับมาเสวียนหนิงปัดมือเบา ๆ ราวกับเพิ่งเสร็จจากงานเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน

“ท่านพี่” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ดูเหมือนพวกเราจะไม่ได้ร้อนเงินไปอีกสักพักใหญ่เลยนะเจ้าค่ะ”

นางยกถุงเงินขึ้นเล็กน้อยแววตาเป็นประกายสดใสม่อหรานมองภาพตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ดูเหมือนว่า…”“เจ้าจะชำนาญเป็นพิเศษเลยนะ เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้”

คำพูดนั้นมาพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ ครึ่งหนึ่งเป็นความอึ้งอีกครึ่งหนึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาเองก็ยังไม่อาจอธิบายได้ เสวียนหนิงเพียงยิ้มไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธสายลมอ่อนพัดผ่านพาเอาความเงียบสงบกลับคืนสู่หมู่บ้านอีกครั้ง

และม่อหรานก็เริ่มเข้าใจทีละน้อยสตรีที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงผู้คอยพยุงเขาในยามตกต่ำหากแต่เป็นผู้ที่สามารถกวาดล้างอุปสรรคทั้งหมดโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้เบื้องหลังเลย

“พี่คิดว่า…อีกไม่นานร่างกายของพี่ก็คงจะฟื้นตัวจนหายดี”

ม่อหรานเอ่ยเสียงแผ่วแต่แฝงด้วยความหนักแน่นเขาหันมามองเสวียนหนิงแววตานั้นเต็มไปด้วยความสำนึกและความตั้งใจจริง

“ช่วงนี้…เจ้าคงต้องลำบากเพราะพี่อีกสักหน่อย” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ“แต่เมื่อใดที่พี่ฟื้นตัวเต็มที่แล้วพี่จะเป็นผู้ชดเชยให้เจ้าเอง”

คำว่า ชดเชย ของเขาไม่ได้หมายถึงเพียงเงินทองหรือฐานะหากหมายถึงทุกสิ่งที่นางสมควรได้รับความรักที่มั่นคงการปกป้องและชีวิตที่สุขสบายเขาต้องการมอบโลกทั้งใบให้สตรีผู้นี้ให้สมกับที่นางเลือกยืนอยู่เคียงข้างเขา

เสวียนหนิงเพียงยิ้มบางให้ชายคนรักที่เต็มไปด้วยความเข้าใจราวกับทุกคำที่เขาเอ่ยนางได้ยินและจดจำไว้ในใจมานานแล้ว

“น้องรู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่” นางกล่าวเสียงแผ่ว “เรื่องนี้…ท่านพี่เคยพูดกับน้องมาหลายครั้งแล้ว”

ม่อหรานมองนางอยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือบางของนางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือนางจะหายไปจากชีวิตเขา

“ที่ข้าต้องพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ใช่เพราะข้าลืม”

ดวงตาของเขาสบกับนางโดยไม่หลบเลี่ยง “แต่เพราะข้าไม่เคยลืมคำสัญญาระหว่างเราเลยแม้แต่น้อย”

ในห้วงเวลานั้นบรรยากาศกลับอบอุ่นอย่างประหลาดแม้เส้นทางเบื้องหน้าจะยังไม่ราบรื่นแม้ร่างกายของเขายังไม่ฟื้นคืนสมบูรณ์แต่หัวใจของม่อหรานกลับเต็มเปี่ยมด้วยความสุขเพราะอย่างน้อยเขายังมีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้ได้ปกป้องสตรีที่เขารักและได้รักษาคำสัญญาที่ผูกพันหัวใจของพวกเขาไว้ด้วยกัน

เวลาล่วงผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์การเปลี่ยนแปลงของม่อหรานก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนบัดนี้เขาสามารถลุกขึ้นยืนได้ด้วยตนเองและเริ่มเดินเหินได้ทีละก้าวแม้ยังต้องพึ่งไม้เท้าช่วยพยุงอยู่บ้างแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าร่างกายที่เคยไร้เรี่ยวแรงกำลังฟื้นคืนอย่างมั่นคง

ยิ่งเขาฝืนใช้งานร่างกายมากเท่าใดเส้นลมปราณก็ยิ่งไหลเวียนดีขึ้นกล้ามเนื้อที่เคยฝ่อลีบค่อย ๆ แข็งแรงทุกก้าวที่เดินล้วนเป็นก้าวที่พาเขาเข้าใกล้ชีวิตเดิมของตนเองอีกครั้ง

ม่อหรานไม่ยอมอยู่นิ่งเขาเริ่มช่วยเสวียนหนิงทำงานบ้านกวาดเรือน ตักน้ำ ผ่าฟืนแม้จะเชื่องช้าแม้บางครั้งต้องหยุดพักเพราะความเมื่อยล้างานเหล่านี้ไม่ใช่งานของบุรุษในสายตาผู้คนยิ่งไม่ใช่งานของอดีตแม่ทัพผู้เคยบัญชาการทหารนับหมื่น

แต่สำหรับม่อหรานศักดิ์ศรีไม่ได้อยู่ที่ว่าเขาทำอะไรหากอยู่ที่ว่าเขา ไม่ยอมเป็นภาระ

เขาไม่ต้องการให้นางแบกรับทุกสิ่งเพียงลำพังไม่ต้องการให้นางเหนื่อยล้าในขณะที่เขานั่งมองอยู่เฉย ๆแม้สิ่งที่เขาช่วยได้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยแต่เขาก็อยากทำเพราะเขาต้องการให้ชีวิตของเสวียนหนิงสุขสบายขึ้นกว่าวันก่อนหน้าแม้เพียงเล็กน้อย…ก็ยังดีสำหรับเขา

“ข้า…ยังสามารถเรียกสถานที่แห่งนั้นว่า บ้าน ได้อีกหรือไม่กันนะ”

ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจของม่อหรานอย่างแผ่วเบาราวกับเป็นคำถามที่ไม่มีผู้ใดตอบได้แม้เขาจะตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำให้ชีวิตของเสวียนหนิงสุขสบายจะมอบทุกสิ่งที่นางสมควรได้รับแต่มีอยู่สิ่งหนึ่งสิ่งเดียวที่เขาจะไม่ทำเป็นอันขาด

นั่นคือการ กลับไปที่ตระกูล

หากเขาคิดจะเริ่มต้นชีวิตใหม่เขาขอเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่กับนางเพียงแค่สองคนก็เพียงพอแล้วเพราะในสายตาของเขาผู้คนในตระกูลนั้นหาใช่ที่พึ่งพิงไม่หากแต่เป็น อันตราย อันตรายที่แฝงตัวอยู่หลังคำว่าครอบครัว

ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาอย่างชัดเจนอยู่ ๆ ร่างกายของเขาก็อ่อนแรงลงโดยไร้สาเหตุตอนแรกเขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงโรคร้ายหรือผลพวงจากการศึกสงครามที่สะสมมาเนิ่นนาน

แต่บัดนี้ในเมื่อร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดความคิดหนึ่งก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

หรือแท้จริงแล้ว…ข้าไม่ได้ป่วยหากแต่ถูกวางยา ความคิดนั้นทำให้หัวใจของเขาเย็นเฉียบ ท่านพ่อ…พี่ชาย…น้องชาย…

ไม่ว่าใครก็ตามล้วนมีเหตุผลมากพอจะเป็นผู้ต้องสงสัยวันที่เขาล้มลงผู้ที่ขับไล่เขาออกจากตระกูลเป็นคนแรกไม่ใช่ศัตรูหากเป็น บิดาผู้ให้กำเนิด

คำกล่าวหานั้นเย็นชาและโหดร้ายอ้างว่าเขาทำให้ชื่อเสียงของตระกูลมัวหมองหรือจะเป็นเหล่าพี่น้องที่ชิงดีชิงเด่นกันมาตั้งแต่ยังเยาว์ความอิจฉา ความริษยาสะสมจนกลายเป็นคมมีดที่พร้อมปักลงกลางหลังได้ทุกเมื่อ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ม่อหรานก็ยิ่งแน่ใจตระกูลนั้นไม่ใช่ บ้าน ของเขาอีกต่อไปบ้านที่แท้จริงของเขาอาจเป็นเพียงเรือนเล็ก ๆ หลังหนึ่งมีสตรีผู้หนึ่งรออยู่สำหรับเขาเพียงเท่านี้…ก็เพียงพอแล้ว