บทที่ 5

บทที่ 5

ช่วงบ่ายของวันอังคาร แม้แดดจะร้อนมากแค่ไหนจ้าวก็มายืนดักรอใครบางคนอยู่ที่หน้าตึกคณะ เพราะวันนี้ไม่มีเรียนช่วงเช้าจึงทำให้เธอมีเวลาเตรียมตัว แต่งหน้ามากกว่าปกติ จนเส้นด้ายและผิงผิงถึงกับต้องเบ้ปาก ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายเพียงแค่คนเดียวจะทำให้เพื่อนของพวกเธอเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

สายตาของหญิงสาวกวาดมองไปทั่วไม่ต่างอะไรตาเรดาร์ ทั้งในมือยังกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นเพราะเพิ่งส่งข้อความไปถามมาเก๊าว่าเขาจะเข้าเรียนหรือเปล่า

"แหม ใจเย็น ๆ สิมึงยืนทำอย่างนั้นใคร ๆ ก็คิดว่าเป็นอีบ้า" ผิงผิงเอ่ยขึ้น

"อย่าแสดงตัวว่ามารอเขามากขนาดนั้น เดี๋ยวผู้ชายก็หนีเตลิดกันพอดี" เส้นด้ายเสริมขึ้นอีก

จ้าวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับฟังสิ่งที่เพื่อนพูด เธอจะทำเป็นเหมือนว่าบังเอิญ ไม่ได้ตั้งใจมารอเขาขนาดนั้น ทั้งที่ใจจริงอยากเจอจนแทบคลั่ง

และเพียงไม่นานร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปคณะก็เดินย่างกายเข้ามาพร้อมกับเพื่อนของเขาอีกสองคน เธอไม่ได้สนใจสนรอบข้างเหมือนกับว่าสายตาถูกสั่งให้โฟกัสไปที่ชายหนุ่มหน้าตี๋ที่อยู่ตรงกลางนั้น

"มึง ๆ มาแล้ว" เส้นด้ายเข้ามาสะกิดทันที และนั่นทำให้ความเป็นธรรมชาติที่จ้าวตั้งใจทำหายไปทันที

เพราะเพื่อนของเธอทั้งสองคนดูจะตื่นเต้นมากกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ

มาเก๊าเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ สีหน้าของเขาเรียบเฉยทั้งที่ยังก้มมองโทรศัพท์ ไม่สนใจสิ่งที่อยู่ด้านหน้า

จ้าวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอีกครั้ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดออกไปขวางทางเขา

"เอ่อ..."

มาเก๊าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาก่อนที่เขาจะเห็นว่าเป็นเธอ จึงส่งยิ้มบาง ๆ มาให้แม้จ้าวจะรู้ว่ามันไม่ได้มาจากใจก็ตาม

สายตาทั้งสองสบเข้าหากัน และถึงแม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีมันก็เหมือนทำให้โลกของเธอหยุดหมุนทันที

"ไม่เห็นตอบไอจีเค้าเลย"

เธอยิงคำถามใส่เขาทันที แม้สรรพนามของเธอจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนวันแรก แต่มันก็ยังไม่ทำให้มาเก๊าแปลกใจเท่ากับการที่เธอมาดักรอเขาเพื่อถามคำถามนี้ออกมา

"อ๋อ พอดีเราไม่เห็นข้อความอะ เพิ่งได้จับโทรศัพท์เมื่อกี้เอง" เขาไม่ได้โกหก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเห็นข้อความของเธอตั้งแต่แรกแล้ว ก่อนที่ออกมาขึ้นรถเมล์เสียด้วยซ้ำ

"อ๋อ" จ้าวลากเสียงยาว การยืนบิดตัวไปมาของเธอนั้นทำให้เส้นด้ายและผิงผิงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ ถึงกับต้องกุมขมับ

เพราะมองจากดาวอังคารก็รู้ว่าการทำแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร เขินอย่างออกหน้าออกตาขนาดนี้หากผู้ชายดูไม่ออกก็ไม่รู้ว่าอย่างไรแล้ว...

"มีอะไรเหรอ" มาเก๊าถาม

"คือ เอ่อ... เค้าจะถามว่ามาเก๊าอยู่แถวนั้นเหรอ" เธอเลิกคิ้ว

"ใช่ จ้าวอยู่แถวเดียวกับเราเหรอ"

"เปล่าหรอก แต่ก็ดีแล้วเพราะแถวบ้านเราไม่มีร้านสะดวกซื้ออะ เวลาไปดึก ๆ จะได้อุ่นใจว่ามีมาเก๊าอยู่ตรงนั้น"

แม้มาเก๊าจะไม่เข้าใจว่าเธอกำลังจะหมายถึงอะไร ทว่าเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนั้นมากนัก เขาเห็นว่าจ้าวเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่อยากจะเข้ามาสนิทด้วย ทว่าเขาไม่ได้ต้องการแค่ เพียงไนท์และอาชิมันก็เพียงพอมากแล้ว

อีกอย่างการเป็นเพื่อนกับผู้หญิง เขาก็ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ไม่รู้ว่าจะต้องปฏิบัติตัวอย่างไร

"ถ้าจ้าวไม่มีอะไรแล้ว เราไปก่อนนะ"

มาเก๊าเอ่ยบอกกับเธอเบา ๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับเพื่อนอีกสองคน

ทว่าเธอไม่มีทางให้เขาไปได้ง่าย ๆ เพราะกว่าจะเจอกันแต่ละทีมันช่างยากลำบากเหลือเกิน

"ดะ เดี๋ยวสิ" เสียงของเธอทำให้เขาชะงักไป "มาเก๊านี่เป็นลูกครึ่งจีนปะ"

เขาหันมองมาหน้าเธอเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง แม้จะเปิดเผยกับทุกคนได้ก็จริงแต่พอเป็นเธอแล้วเขารู้สึกหนักใจอย่างไรก็ไม่รู้

"อืม ใช่" สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะตอบ แม้จะไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม

"ว่าแล้ว หน้าตี๋ ๆ ขาว ๆ แบบนี้หาที่ไหนไม่ได้นะเนี่ย" คำชมนั้นทำให้สีหน้าของมาเก๊าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้จะรู้สึกรำคาญเธอมากแค่ไหน แต่คนอย่างเขาก็แพ้คำชมอยู่ดี

"จริงเหรอ ในมหาลัยเราก็เห็นมีตั้งหลายคน" มาเก๊าว่าพลางมองไปรอบ ๆ

จ้าวรีบส่ายหน้าทันที "โน ๆ เพิ่งจะเคยเห็นมาเก๊าคนแรกนี่แหละ"

เขายกมือขึ้นมาจับท้ายทอยอย่างไม่รู้ตัว ไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าถ้าเวลาที่ตัวเองเขินจะแสดงอาการอย่างนั้นออกมา

ถ้าได้สนิทกับจ้าวมากขึ้นกว่านี้ เขาจะไม่โดนชมจนลอยได้เลยหรืออย่างไรกัน

"จริง ๆ แล้วเค้าไม่อยากเรียกมาเก๊าซ้ำกับคนอื่นเลยอะ" จ้าวบุ้ยปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว

"ทำไมอะ" มาเก๊าเลิกคิ้ว

"แล้วถ้าจะขอเรียกอะไรให้เหมาะกับหน้าตา จะว่าอะไรไหมล่ะ" เธอไม่ตอบแต่เลือกที่จะยอกย้อนกลับอย่างหน้าตาเฉย รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าของเธอราวกับว่ากำลังจะกดดันเอาคำตอบที่ตัวเองต้องการ

"อะไร?"

"ตี๋" เธอยิ้ม "เป็นไง ชอบไหม"

แม้เขาจะอยู่จีนนานกว่าการอยู่ที่ประเทศไทย แต่ก็รู้ดีว่าความหมายของชื่อใหม่ที่จ้าวตั้งให้ว่าคืออะไร เพราะลูกหลานคนจีนกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็ใช้ชื่อนี้ไปแล้วทั้งนั้น ส่วนอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็เป็นฉายาอย่างที่จ้าวกำลังจะใช้เรียกเขาอยู่ตอนนี้

สำหรับมาเก๊าแล้วไม่ได้ติดอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเรียกอะไรมันก็ยังเป็นเขาคนเดิม หากคนอื่นสะดวกใจเรียกเป็นอะไรเขาก็ไม่อาจจะขัดได้

"แล้วแต่สิ" เขาพยักหน้า "แต่ก็แปลกคนไทยนี่ชอบตั้งฉายาให้คนอื่นไปเรื่อย ชอบความแตกแยกหรือไง"

"เขาเรียกว่าแตกต่าง" จ้าวรีบแก้ให้ทันทีเพราะความหมายมันช่างน่ากลัว จะให้แตกแยกกันตอนนี้เธอคงไม่ยอมง่าย ๆ คนมันชอบไปแล้วจะให้ทำใจอย่างไรไหว...

มาเก๊าที่รู้ตัวพูดผิดก็รีบแก้ตัวทันที "เออ ๆ นั่นแหละ"

เขาได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของอาชิและไนท์ จึงรู้ตัวว่าเสียเวลากับตรงนี้มานานมากแล้ว จึงหันไปบอกกับเพื่อน ๆ ให้รีบเข้าคลาสเรียนเป็นการแก้เขิน

"ไปเหอะพวกมึง" เขากันหลังมาทางจ้าวอีกครั้ง "เธอก็รีบเข้าคลาสได้แล้ว"

ทั้งสองกลุ่มเดินขึ้นตึกเรียนไปพร้อมกัน โดยมีเสียงของกลุ่มจ้าวดังกว่าคนอื่น ๆ พวกเธอไม่เข้าใจคำว่ากระซิบด้วยซ้ำ แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่จ้าวเพิ่งคุยกับมาเก๊าเมื่อครู่ก็ตาม นั่นก็ยิ่งทำให้จ้าวเขินหนักจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่

"ไม่คิดเลยนะยะว่าจะใจกล้าขนาดนี้" เส้นด้ายแซว

"ทีกับพูดชายพูดเค้า กับพวกกูนะอย่างกับจะแดกหัว" ผิงผิงเข้ามาเสริม

"ทำไงได้วะอีผิง ก็เราไม่ใช่ผู้ที่มันชอบนี่หว่า" เส้นด้ายลากเสียงยาว

จ้าวรีบหันมาดุเพื่อนของเธอทางสายตา เพราะการเสียงดังนั้นอาจจะทำให้มาเก๊ารู้แล้วว่าจุดประสงค์ที่เธอเข้าไปคุยคืออะไร

"พวกมึงนี่" เธอจิ๊ปากใส่เพื่อน

"เอ้า กูพูดความจริง" เส้นด้ายหันไปพึมพำกับผิงผิงและหัวเราะคิกคักกันอยู่สองคน

กลุ่มของพวกเธอเดินเข้าห้องไปก่อน เหลือเพียงชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับมองตามพวกเธอเข้า ก่อนที่ไนท์จะส่ายหน้าเบา ๆ

"ผู้หญิงหนอผู้หญิง"

"ทำไมวะ" อาชิเอ่ยถาม

"จะหาอย่างที่เรียบร้อย ๆ นี่ยากเหลือเกิน" ไนท์ถอนหายใจ

"มันก็มี แค่ไม่ใช่ผู้หญิงในคณะเรา นี่วิดวะนะโว๊ย จะให้เรียบร้อยเหมือนคณะอื่นได้ไง" อาชิพูดความจริง ตั้งแต่ที่เขาเรียนมาเพื่อนผู้หญิงก็ไม่ต่างอะไรจากม้าดีดกะโหลกนัก

"เออ แต่มึงไปรู้จักไอ้จ้าวได้ไงวะ" คราวนี้ไนท์หันมาถามมาเก๊า

"อ๋อ กูเจอเขาที่ร้านสะดวกซื้อหน้าซอยว่ะ เห็นทำกระเป๋าตังหายเลยช่วยจ่ายให้ก่อน" มาเก๊าไม่ปฏิเสธ

"คนดีจริง ๆ แต่อย่าถือสามันเลย มันก็บ้า ๆ บ๊อง ๆ ของมันแบบนี้แหละ"

ไนท์ว่าพร้อมกับดันมาเก๊าเข้าไปในห้อง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ในกลุ่มของเขาทำให้ลืมเรื่องที่เพิ่งคุยกับจ้าวไปได้ในทันที ราวกับเรื่องของเธอไม่ได้อยู่ในสมองของเขาสักนิด และไม่คิดที่จะรื้อฟื้นเพราะอย่างไรมันก็ไม่ได้สำคัญ แม้ว่าอีกฝ่ายจะแสดงความอยากเป็นเพื่อนมากแค่ไหนก็ตาม

เขาไม่ได้เป็นคนที่มีกำแพงความสัมพันธ์ ทว่าก็เลือกคนที่จะเข้ามาในชีวิต การที่จะให้เขาไว้ใจคนที่นี่คงเป็นเรื่องยาก และต้องทำใจอยู่อีกสักพักใหญ่ หากไม่ใช่ไนท์และอาชิเขาก็ไม่อยากคุยกับใครมั่วซั่ว เพราะกลัวว่าความลับที่ปกปิดไว้มันจะหลุดออกไป...