Novels by ฟลัตเตอร์

บทที่ 21จ้าวยืนอยู่หน้าห้องของมาเก๊าเธอลังเลอยู่สักพักหนึ่งแล้วว่าจะเข้าไปหาเขาในตอนนี้เลยดีไหม เพราะเธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้มาเก๊าเป็นอย่างไรหรือรู้สึกอะไรบ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องการเธอหรือเปล่า...แต่กระนั้นเธอก็อยากอยู่ข้างเขาในวันที่โหดร้ายมากที่สุดอยู่ดี ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องเป็นคนปลอบประโลมและดูแลความรู้สึกที่บอบช้ำของเขา"ตี๋ เปิดประตูให้หน่อยได้ไหม" มือเรียวเคาะประตูห้องพร้อมกับเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาเรียก ไม่มีเสียงตอบรับมาจากด้านใน ทว่าประตูกลับเปิดออกเงียบ ๆ ร่างสูงโปร่งยืนอยู่ต่อหน้าเธอ เขาปกติทุกอย่างไร้รอยแปลให้เธอได้เห็น ทว่าแววตาสีหน้าหน้ากลับตรงกันข้ามอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "หายไปไหนมา ทำไมเพิ่งมาตอนนี้" เขาเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง "คะ เค้ายุ่งกับโปรเจกต์ทั้งวันเลย อีกอย่างวันนี้ก็ไปธุระกับพ่อมาด้วย" เธออธิบายไปตามความจริง แต่สีหน้าของอีกฝ่ายก็ยังไม่ดีขึ้น ใบหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ราวกับมีเรื่องอะไรมากมายอยู่ในใจ แต่จ้าวก็รับรู้ถึงเหตุผลที่เขาเป็นอย่างนั้น และเธอเองก็ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย "แล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่" จ้าวนิ่งอึ้งไม่รู้จะต้องตอบคำถามน

บทที่ 20หลังจากวันนั้นมาเก๊าก็กลับมาใช้ชีวิตปกติของเขา โดยที่มีจ้าวมาคอยปั่นป่วนอยู่ใกล้ ๆ แต่นั่นก็เหมือนเป็นกำลังใจเล็ก ๆ ที่เขาไม่กล้าบอกกับเจ้าตัวไปตามตรง เพราะกลัวว่าความเย็นชาที่สะสมมานานมันจะสลายหายไปในตอนที่เขายังไม่พร้อม แต่กระนั้นจ้าวเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากมีเธออยู่ข้าง ๆ เพราะอะไร อีกอย่างตอนนี้มาเก๊าก็ไม่ได้ขับไล่เธอเหมือนเมื่อก่อน ทำให้ความใกล้ชิดมันเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นความสัมพันธ์เล็ก ๆ ที่รู้กันเพียงแค่สองคนจ้าวเข้าออกห้องของมาเก๊าได้ตามอำเภอใจ บางครั้งเธอก็มานอนค้างโดยใช้ข้ออ้างว่าดึกแล้วไม่อยากกลับบ้านคนเดียวมาเก๊าทำเป็นปิดหูปิดตาเชื่อเธอไปอย่างนั้น ทว่าความจริงเขาก็อยากให้เธออยู่ด้วยเหมือนกัน...ทว่าวันนี้กลับเงียบเหงาเป็นพิเศษ จ้าวไม่ส่งข้อความมาหาเขาเหมือนเคย ไม่มานั่งดื่มที่บาร์กับพวกเพื่อน ๆ ของเธอ หัวใจของมาเก๊าเริ่มหวิวขึ้นมาราวกับอะไรบางอย่างมันได้ขาดหายไป ทั้งที่ปกติเขาควรจะโล่งใจเสียด้วยซ้ำที่เธอไม่มาทำตัวให้น่าเป็นห่วงค่ำคืนหลังจากที่มาเก๊าเลิกงาน เขาเดินเข้ามาในซอยเงียบ ๆ เพียงคนเดียวเหมือนเคย บรรยากาศรอบข้างแม้จะแปลกจากวันอื่น ๆ ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำ

บทที่ 19เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังเป็นระยะระหว่างที่จ้าวนอนเล่นอยู่บนเตียงนุ่มของมาเก๊า มาบรรยากาศในห้องจะไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่จนอยากจะกลับบ้านตัวเอง มันดีกว่าเสียด้วยซ้ำที่เธอได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาทั้งที่มาเก๊าก็เป็นคนที่เข้าถึงยากในระดับหนึ่งและมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้เข้ามาอยู่ในห้องของคนที่ตัวเองแอบชอบ หรือนี่อาจจะเป็นบุญวาสนาของจ้าวที่สะสมมาตั้งแต่ชาติก่อนก็ได้ยิ่งคิดก็ยิ่งฟิน เธอทั้งกอดหมอน ทั้งนอนเกลือกกลิ้งไปมาเพราะขวยเขินความคิดของตัวเอง เสียงไม่นานเสียงน้ำก็เงียบลงพร้อมกับประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออก ทันทีที่สายตาของหญิงสาวหันไปมองที่ต้นทางนั้น เธอก็สะดุดนิ่งค้างกับหุ่นล่ำ หน้าท้องเป็นลอนของคนที่เพิ่งเดินออกมา หยดน้ำเล็ก ๆ ยังคงเกาะติดอยู่กับเนื้อหนังของเขา มันยากที่เธอจะละสายตาออกมาจากตรงนั้น จ้าวลอบกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว มาเก๊าใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผมของเขาอย่างลวก ๆ ก่อนที่ร่างหนาจะมาทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวเดิมไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่จ้าวนิ่งค้างอยู่กับเรือนร่างของเขา รู้ตัวอีกทีเธอก็หลุดออกจากภวังค์ด้วยเสียงของเขา"จ้าว!" "อะ อะไร" เธอ

บทที่ 18"ตี๋เข้าบ่อยจนพี่พนักงานจำได้แล้วเหรอเนี่ย" เธอเอ่ยแซวขณะที่มาเก๊ากำลังไขประตูห้องเข้าไป เขาแอบยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อโดนจับได้ว่าสนิทกับพนักงานร้านสะดวกซื้อที่เข้างานกะกลางคืน แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติเขาเลิกงานดึกมากขนาดนี้ ลูกค้าเพียงคนเดียวของที่ร้านก็ไม่มีคนอื่นนอกจากเขาอยู่แล้ว "อืม รู้จักพี่เขาตั้งแต่เริ่มทำงานที่บาร์แรก ๆ "ทั้งสองเดินเข้ามาภายในห้อง จ้าวทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งแม้มันจะไม่ค่อยสบายเหมือนของที่บ้านเธอ ทว่าเพียงแค่ได้อยู่กับคนที่แอบชอบมันก็รู้สึกดีมากแล้ว"ถ้าเค้ามาบ่อย ๆ แบบนี้จะสนิทบ้างหรือเปล่า" จ้าวถามออกไปอย่างหยอกล้อ ไม่ได้จริงจังเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเครียดกับเรื่องที่เพิ่งเจอมาแต่เหมือนว่านั่นจะไปทำให้มาเก๊ายิ่งไม่พอใจหนักไปกว่าเดิม สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปก่อนจะพรูลมหายใจออกมาจนเธอรู้สึกได้ "จะสนิทกับคนอื่นไปทำไม" เขาถามเสียงเข้ม หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความแปลกใจนี่เธอพูดอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ..."แค่พูดเล่นเองน่า ตี๋หึงเค้าเหรอ" เธอทำเสียงอ่อนเสียงหวานถามเขาออกไป มาเก๊าหยุดชะงักทันทีก่อนจะค่อย ๆ หันมามองที่เธอ "สนิทไปทั่ว ไว้ใจได้ท

บทที่ 17"เอ่อ ขอโทษนะครับ" เสียงทุ้มของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง จ้าวไม่คุ้นเสียงนั้นเลยสักนิดแต่เธอก็หยุดชะงักและหันกลับไปมองเขา"คะ" เธอเลิกคิ้วชายตรงหน้ายิ้มรับ พร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้มากขึ้น จ้าวที่รู้สึกไม่ค่อยดีจึงรีบถอยห่างจากเขาทันที สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยสบอารมณ์เสียเท่าไหร่ เพราะความจริงแล้วเธอก็ไม่อยากทักทายหรือทำความรู้จักกับใครในสถานที่แบบนี้ "เธอชื่ออะไรเหรอ เหมือนเราเคยเห็นหน้าเลย" "ทำไมเหรอ?" เธอไม่ตอบ เพียงแค่ถามกลับไป "เห็นว่ามาเที่ยวคนเดียว ก็เลยอยากชวนไปต่ออะ" คำว่าไปต่อ จ้าวเข้าใจเป็นอย่างดีว่าไม่ใช่แค่การไปดื่มที่อื่นเฉย ๆ แต่นั่นมันคือการไปจบที่ห้องของใครบางคน ซึ่งตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยก็ไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้เลยสักนิด และที่สำคัญก็ไม่เคยมีใครมายื่นข้อเสนอให้เธออย่างนี้เลยสักคน สายตาของชายหนุ่มดูมุ่งมั่นในการคาดหวังว่าจะให้เธอไปด้วย สถานการณ์ที่ไม่ค่อยดีจึงทำให้จ้าวตอบปฏิเสธไปอย่างหนักแน่น"ไม่ เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเรื่องอะไรแบบนั้น ขอตัว" สิ้นคำหญิงสาวก็เดินสะบัดก้นเดินออกไปทันที ทว่าร่างของเธอก็ต้องหยุดชะงักเพราะแรงเหนี่ยวรั

บทที่ 16อาการป่วยของมาเก๊าเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนหนึ่งก็เพราะการดูแลอย่างดีของจ้าว ที่ไม่เคยขาดตกบกพร่องเรื่องใดเลย เธอจัดหาทุกอย่างให้เขาเพื่อหวังว่าจะทำให้มาเก๊ากลับมาเหมือนเดิมเร็วที่สุด และความตั้งใจของเธอนั้นก็ไม่เสียเปล่า มาเก๊ากลับมาทำงานได้ตามปกติ เพื่อนร่วมงานต่างก็ถามไถ่ถึงเรื่องอาการป่วย เพราะมาเก๊าหายเร็วกว่าที่ควร แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะกลับไปทำงานนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่จ้าวกลับไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะต่อให้เขาจะดีขึ้นมากแค่ไหนอาการไข้บางอย่างมันต้องทานยาตามอยู่เสมอ และมันก็ทำให้เธอเลี่ยงอะไรไม่ได้ ถึงพาตัวเองมานั่งสังเกตอาการของมาเก๊าถึงที่คลับ แต่ก็เลือกเป็นมุมเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมานัก ก็เพื่อไม่อยากเป็นการรบกวนลูกค้าคนอื่น หรือแม้กระทั่งพนักงานในร้านเองเธอทำเหมือนว่าอยากได้พื้นที่ส่วนตัว ทั้งที่ความจริงแล้วก็แค่เป็นห่วงมาเก๊าเท่านั้น ซึ่งมาเก๊าก็รับรู้เรื่องนั้นเป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะเตือนเธอแล้วก็ตาม...เขาคอยแวะเวียนมาดูแลเธอในตอนที่ลูกค้าไม่เยอะนัก แต่ไม่ว่าจะมากี่ครั้งจ้าวก็ไม่ได้อยากได้ มีเพียงแค่ความเป็นห่วงที่เขาได้รับกลับมาแทน"นี่ ไม่มีอาการอ