บทที่ 6

บทที่ 6

สามสาวมารวมตัวกันอยู่ที่คอนโดของเส้นด้าย ซึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนักความจริงก็ไม่ได้มีงานหรือโปรเจกต์สำคัญอะไร เพียงแค่เธอไม่อยากกลับบ้านในตอนนี้ ก็เลยหอบตัวเองมานอนเล่นที่คอนโดของเพื่อนเพื่อฆ่าเวลาเล่น ๆ

หลังจากที่ซื้ออะไรมาทานด้วยกันเสร็จเรียบร้อย แต่ละคนก็นั่งแยกมุมกันอยู่ทำราวกับว่าเป็นโลกส่วนตัวแต่เสียงจากคลิปต่าง ๆ ที่เปิดก็ตีกันอยู่ภายในห้องเหมือนเดิม จ้าวเลื่อนดูอะไรไปพลาง ๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับคลิปที่แนะนำบาร์ใกล้มหาวิทยาลัยของเธอ

"มึง บาร์นี้เปิดใหม่เหรอวะ" เธอหันหน้าจอโทรศัพท์ไปให้เพื่อนอีกสองคนดู

เส้นด้ายและผิงผิงเพ่งดูสักพักก็พยักหน้ารัว ๆ

"เออ ใช่ ๆ กูว่าจะชวนพวกมึงหลายรอบแล้ว" เส้นด้ายเอ่ยขึ้น

"สวยดีนะมึง บรรยากาศออกแนวญี่ปุ่นเลย" จ้าวว่าก่อนจะเอนหลังไปพิงหมอนเหมือนเดิม

"ไปกันไหมล่ะ ยังไงพรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียน" ผิงผิงเสนอขึ้น ทำให้เพื่อน ๆ ต้องกลับมานั่งหลังตรงอย่างไม่ได้นัดหมาย

เพียงเท่านั้นก็รู้อย่างที่ไม่ต้องถามต่อให้มากเรื่อง ยิ่งเป็นบาร์เปิดใหม่ก็ต้องไปเช็กเรตติ้งของตัวเองกันหน่อย เพราะอย่างไรเด็กในมหาวิทยาลัยก็ต้องเยอะอยู่แล้ว

ขวัญใจมหาชนอย่างพวกเธอจะพลาดไปอย่างไรกัน

"งั้นก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวจ้า" เส้นด้ายว่าก่อนที่จะกดเข้าไปสั่งเสื้อผ้าในกลุ่มของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเดียวกันเธอ เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพวกเธอก็มีจะเสื้อผ้าแซ่บ ๆ ใส่ไปตกผู้ชายได้ทีละคนสองคนแล้ว

ขณะที่เพื่อน ๆ กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้ากันอยู่นั้น จ้าวกดเข้าไปดูที่หน้าเพจของบาร์ก็ได้พบกับความจริงที่ว่า มาเก๊าก็ทำงานอยู่ที่นั่นเหมือนกัน หัวใจของเธอเต้นรัวอาการแสดงออกทางสีหน้าได้อย่างชัดเจน จนเพื่อนทั้งสองต้องหันมาจับผิดอย่างเลี่ยงไม่ได้

"นี่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คุยกับผู้เหรอจ๊ะ" เส้นด้ายหรี่ตามอง

"ยิ่งกว่าคุยอีกมึง มาเก๊าก็ทำงานที่นี่เหมือนกัน"

เพื่อนทั้งสองคนตกใจไม่น้อยที่รู้ว่ามาเก๊าทำงานที่บาร์นั้น น้อยครั้งที่เธอจะเห็นเพื่อนคณะเดียวกันทำงานในที่แบบนั้น ส่วนมากก็จะเป็นจากคณะอื่น และไม่ได้มีความน่าตื่นเต้นอะไรมากนักเท่ากับคนที่อยู่ในคณะเดียวกัน

"เหรอวะ เด็กโฮสต์เหรอ" ผิงผิงโพล่งขึ้นมา จนจ้าวต้องหันมามองตาเขียวปั๊ด

"อีบ้า โฮสต์อะไร ตี๋ของกูเป็นเด็กเสิร์ฟต่างหาก" ประโยคสุดท้ายทำเสียงอ่อนเสียงหวานจนน่าหมั่นไส้ เส้นด้ายโยนหมอนใส่เบา ๆ ก่อนจะเบ้ปากเล็กน้อย

"ระวังเหอะ ตี๋ของมึงจะโดนคาบไปแดก ผู้หญิงมหาลัยเรายิ่งมีแต่สวย ๆ แซ่บ ๆ ไอ้ตี๋ใจแตกพอดี"

"เออ กูก็ว่างั้น ถ้ามัวแต่นอนเล่นโทรศัพท์ไม่ยอมเลือกเสื้อผ้าสักที กว่าจะไปถึงตี๋มันคงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"

ว่าแล้วทั้งสองก็หันไปหัวเราะคิกคักกันอย่างรู้งาน เพราะนั่นคือการเร่งคนเชื่องช้าอย่างจ้าว และมันก็ได้ผลเป็นอย่างดีโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเส้นด้าย โดนแย่งไปเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าในทันที

กระนั้นก็ใช่ว่าเธอจะเลือกอย่างส่ง ๆ ให้มันจบไปเท่านั้น การที่จะได้ไปเจอกับมาเก๊าในที่แบบนั้น เธอก็ต้องสวยและดูดเด่นที่สุดไว้ก่อนเพื่อที่จะได้อยู่ในสายตาของเขา ถึงแม้ว่ามาเก๊าจะมัวทำแต่งานจนไม่มีเวลาสนใจเธอเลยก็ตาม

อย่างไรแล้ววันนี้เธอก็ต้องดูเป็นประกายสำหรับมาเก๊าอยู่ดี ไม่ว่าเธอจะนั่งอยู่ตรงไหนก็ต้องเรียกสายตาของเขาให้สนใจเสียจนได้

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงทั้งสามสาวก็เตรียมตัวกันเสร็จสรรพเรียบร้อย โดยครั้งนี้เส้นด้ายและผิงผิงต้องยอมให้กับจ้าวจริง ๆ เพราะเสื้อผ้าแหวกหน้าแหวกหลังของเธอมันช่างเกินหน้าเกินตาเหลือเกิน อีกทั้งเจ้าตัวเองก็ยังภูมิใจที่แต่งตัวออกมาได้สวยขนาดนี้

มาเก๊าไม่มองก็ให้มันรู้ไปสิ!

"นี่แน่ใจนะว่าจะไปแดกเหล้า" เส้นด้ายถาม

"ทำไม กูแต่งเบาไปเหรอ" จ้าวว่าพร้อมกับหมุนรอบตัวให้เพื่อนดู ก่อนจะก้มดูเสื้อผ้าของตัวเอง

"ถ้าหนักกว่านี้พ่อจะหัวใจวายเอานะจ๊ะ" เส้นด้ายพูดต่อ แต่นั่นก็เป็นเพียงการประชด เพราะแค่นี้ถ้าพ่อของจ้าวรู้ก็คงหัวใจวายไม่ต่างกัน

"มึงสองคนไม่บอก พ่อกูก็ไม่รู้ไหมล่ะ" จ้าวคลี่ยิ้มออกมา

"เออ ๆ งั้นเรียกรถเลยนะ" ผิงผิงว่าจบก็กดเรียกรถไปยังบาร์หลังมหาวิทยาลัยทันที

จ้าวตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้ไปเจอกับผู้ชายที่เธอกำลังหมายตา แม้จะเพิ่งเจอกันที่มหาวิทยาลัยก็ตาม แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการเจอกับเขาทุกครั้งมันทำให้หัวใจของเธอทำงานหนักอยู่ตลอด ครั้งนี้ก็คงไม่แพ้กันอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ...

เพียงแค่มาถึงหน้าร้านหัวใจของจ้าวก็เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา ทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับมาเก๊าที่กำลังรับออเดอร์ลูกค้าอยู่

"ไปมึง ได้โต๊ะละ" เส้นด้ายบอกกับเพื่อน ๆ ก่อนที่จะเดินนำเข้าไปภายในร้าน

บรรยากาศภายในไม่ต่างจากรูปที่เธอเห็นเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำหอมคุณภาพดีทั้งยังเปิดเพลงคลอ ๆ ตามกระแสนิยม คนที่มาที่นี่ต้องการความผ่อนคลายมากกว่าความสนุกสนานเหมือนในคลับ แต่กระนั้นลูกค้าก็ยังแน่นร้านอยู่ดี ครึ่งหนึ่งก็เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแล้ว

ทั้งสามคนได้โต๊ะที่อยู่ด้านหน้าบาร์ และนั่นก็เป็นเรื่องดีสำหรับจ้าวที่ได้เห็นหน้ามาเก๊าชัด ๆ จะว่าเหมือนพรหมลิขิตก็ไม่อาจปฏิเสธได้

"บังเอิญจังเลยนะ ได้โต๊ะดีซะด้วย" ผิงผิงเอ่ยแซว

"มันเป็นโชคชะตาที่จับคู่ให้กูกับมาเก๊ามากกว่า" จ้าวไม่ได้อยากจะเข้าข้างตัวเอง แต่ก็อดคิดอย่างนั้นไม่ได้จริง ๆ

"แต่โชคชะตาของมึงให้มาแข่งกับผู้หญิงอีกเป็นร้อย กูบอกเลย" เส้นด้ายว่าพลางบุ้ยหน้าไปทางโต๊ะของผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ที่พยายามพูดคุยอะไรบางอย่างกับมาเก๊าด้วยรอยยิ้มที่ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องหลง

จ้าวถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เธอยังจ้องมองอยู่อย่างนั้นไม่คิดจะหลบสายตา จนอีกกลุ่มต้องเป็นฝ่ายหันมองมาแล้วซุบซิบบางอย่างกัน

"อีจ้าว ที่แบบนี้มันก็อย่างนี้แหละ ไม่มีใครแย่งของมึงไปหรอกน่า" ผิงผิงช่วยแก้สถานการณ์ จึงทำให้จ้าวหันกลับมาที่เดิม เป็นขณะเดียวกันกับที่มาเก๊าเดินออกมาพอดี

"รับโปรไหนดีครับ..." มาเก๊าเดินเข้ามารับออเดอร์ที่โต๊ะของพวกเธอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองและได้รู้ว่าเป็นเพื่อนในคณะ

"อ้าว จ้าว" เขาทักทาย

"อุ๊ย ตี๋ทำงานที่นี่เหรอ บังเอิญจังเลย" จ้าวทำเหมือนว่าไม่รู้มาก่อนว่าเขาทำงานที่นี่ เพื่อนของเธอก็รู้งานเป็นอย่างดีจึงพยักหน้าตาม

"เราก็เพิ่งมาทำได้ไม่นานหรอก ที่นี่เพิ่งเปิดใหม่" เขาอธิบาย

"เหรอ อืม... แล้วแบบนี้มีอะไรแนะนำไหม" เธอพยายามหาเรื่องคุยเพื่อให้มาเก๊าอยู่ตรงนี้นาน ๆ

"เราว่าไวน์แดงก็เหมาะกับกลุ่มของจ้าวดีนะ มันจะได้..."

"โอเค เค้าเอาอันนั่นแหละ"

ยังไม่ทันที่มาเก๊าจะได้อธิบายให้จบ จ้าวก็ตอบรับทันทีราวกับไม่ต้องขายอะไรมากเธอก็ซื้ออยู่ดี

"โอเค จะรับอะไรเพิ่มหรือเปล่า"

"ไม่แล้วล่ะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวเราเรียก" คราวนี้เส้นด้ายออกตัวแทน เพราะหากสั่งไปครั้งเดียวมันจะไม่มีเรื่องให้มาเก๊าเดินมาหาเพื่อนเธอที่นี่

มาเก๊าพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินไปจัดออเดอร์ให้กับพวกเธอ ทว่าเพราะอะไรก็ไม่ทราบได้ถึงทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดปกติ เมื่อได้สบตากับจ้าว ทั้งยังรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับการแต่งตัวของเธอที่ดูไม่ปกป้องตัวเองเอาเสียเลย

เขารู้ว่าคนที่มาที่นี่ก็ล้วนอยากแต่งตัวสวยกันทั้งนั้น แต่แค่ไม่เข้าใจว่าจ้าวจะต้องทำเหมือนคนอื่นก็เท่านั้นเอง...