CODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส

ติ๊ง!

(เสียงแจ้งเตือน Messenger)

S sean : แพรว

Praew P’zy : คะพี่

S sean : ตอนเย็นว่างป่ะ

Praew P’zy : ว่างดิ พี่มีไรอ่า

S sean : จะชวนไปเขมือบซูชิ

S sean : พี่เลี้ยงเอง

Praew P’zy : ไม่ปฏิเสธ

S sean : โหหหหห

S sean : เสียเวลาคิดบ้างป่ะเนี่ย

Praew P’zy : สำหรับของฟรีไม่จำเป็น

Praew P’zy : 555555

S sean : 555

S sean : 👍🏻

S sean : สรุปไปใช่ป่ะ

Praew P’zy : ค่าาาา

S sean : เคๆ

S sean : เย็นนี้เจอกัน

Praew P’zy : ค่ะ

Praew P’zy : เห้ยพี่

S sean : ไรอีก

Praew P’zy : เอาเพื่อนไปร่วมกันเขมือบด้วยได้ป่ะ

S sean : ไม่มีปัญหา

Praew P’zy : ขอบคุณค่าาา

S sean : ครับ แล้วเจอกัน

S sean sent a sticker.

“มึง ยิ้มไรอ่ะ”

“ห้ะ อ๋อ เปล่า ไม่มีไร คืองี้ พี่ฌอนชวนไปเขมือบซูชิ แล้วบังเอิญว่าฟรี กูเลยมีความสุข ฮ่าๆๆ” ตอนนี้ฉันหัวเราะได้น่ารังเกียจมากฉันรู้ตัว แต่ก็ปกติแหละ เวลาฉันอยู่กับเพื่อนสนิทก็มักจะไม่เก็บอะไรอยู่แล้ว

“เออ! เดียร์ มึงต้องไปกับกูด้วยนะคะ” แปลกๆใช่มั้ยคำชวนของฉัน นั่นเพราะมันไม่ใช่คำชวน แต่เป็นการบังคับ

“ทำไมกูต้องไปอ่ะ” ลิเดียร์มันถามฉัน ทำหน้างงๆ งั้นตอบมันให้หายงงหน่อยละกัน

“เพราะกูสั่งค่ะ”

“ดอก!” มันสวนกลับมา แต่ฉันไม่สะทกสะท้านหรอก เพราะฉันหน้าด้าน เออ จริงดิ ลืมบอกว่าลิเดียร์มันเป็นเพื่อนสนิทฉันเอง ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 คน อีกคนมันเป็นทอม(ที่เริ่มจะกลับมาเป็นสายพันธุ์เดิม) แต่บังเอิญว่าตอนนี้มันยังไม่มา และฉันกับลิเดียร์ก็กำลังนั่งรอมันอยู่ที่ใต้ตึกคณะเหมือนทุกวันนี่แหละ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะถึงมันจะยังไม่มา มันก็ไม่มีทางรอด เพราะฉันจะลากมันไปด้วยให้ได้

...เรื่องบังคับขู่เข็ญ(เพื่อน) คนอย่างแพรวไม่เคยพลาด (😆) เห้ย! จริงด้วย! โม้มาตั้งนาน ดันลืมบอกชื่อ งั้นถือโอกาสบอกเลยนะ ฉันชื่อแพรว เรียนนิเทศปี3 ส่วนระดับความฉลาด ฉันว่าเราอย่าไปพูดถึงมันเลย เอาเรื่องที่ฉันคุยแชทเมื่อกี้ดีกว่า จำได้ว่ายังไม่ได้บอก นั่นพี่ฌอน พี่รหัสฉันเอง รู้มั้ยว่าเขาอ่ะ หล่อสัสรัสเซียขนาดไหน ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังโคตรเฟรนลี่ ไม่แปลกเลยที่นางจะฮอตจนสาวๆทั้งนอกทั้งในคณะต่างพากันหลงนาง และหนึ่งในนั้นคือฉันด้วย ใช่แล้วล่ะ ฉันแอบชอบพี่รหัสตัวเอง

ตกเย็น...

“แพรว กูไม่ไปได้ป่ะ คือกู...”

“ไม่ได้ค่ะ!” ฉันรีบดักทางทันที ไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าโรสมันจะอะไรนักหนา ชวนตั้งแต่เช้า มันก็หาเรื่องจะไม่ไปมาจนถึงเย็น แต่ฉันไม่ยอมหรอก ยังไงก็ต้องชวนกันไป(ถลุงพี่ฌอน)ให้ครบแก็งค์

“ไฟท์นี้ไฟท์บังคับ โอเค้” ฉันเอียงหน้ายิ้มๆ แล้วยกมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์โอเคให้มันดู (👌🏻) ก็บอกแล้วไง ไฟท์บังคับ(>$<)

“แพรว” ว่าที่เจ้ามือฉันมาโน่นแล้วล่ะ

“ค่าา”

“ไง ไปยัง”

“ค่ะ ไปเลยๆ ไปพวกมึง” ฉันหันไปชวนลิเดียร์กับโรส คือตั้งใจจะเดินนำพวกมันไปที่รถฉัน

“เห้ย แพรว เดี๋ยว” ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ฌอนจะเรียกไว้ทำไม

“คะ?”

“พี่ว่าไปรถพี่ดีกว่า โรสกับเดียร์ด้วยนะ”

“อ้าว ทำไมอ่ะ แล้วรถแพรว...”

“เอาน่า กินซูชิไม่นานหรอก เดี๋ยวพี่กลับมาส่งที่ ม. ปะ” แล้วพี่ฌอนก็เดินนำ ส่วนฉันก็ได้แต่เดินตามไปพร้อมกับไอ้พวกนี้ ยังงงๆอยู่เหมือนกันนะว่าเขาจะทำให้ยุ่งยากทำไม ทั้งๆที่ต่างคนต่างไปมันง่ายกว่า กินเสร็จแล้วก็แยกกันกลับ แค่นั้นก็จบ(?...?)

@Sushi REs’

“อยู่ๆพี่นึกยังไงถึงเลี้ยงซูชิพวกเราอ่ะ” ฉันถามพี่ฌอนเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเลย เอาตรงๆก็คือว่า ตั้งแต่มาถึง ฉันก็เอาแต่เปิบพิศดารลูกเดียว ส่วนนังเพื่อนสองตัวของฉันมันกินนับชิ้นได้ ไม่เข้าใจเลย ทั้งโรสทั้งลิเดียร์ เป็นอะไรกันไปหมด แต่ลิเดียร์ฉันพอจะรู้แหละ ก็ปัญหาเรื่องหัวใจแหละ แต่โรสนี่สิ ฉันไม่ค่อยแน่ใจ ยิ่งกับพี่ฌอน ฉันยิ่งงงใหญ่เลย เพราะเขาไม่กินเลยสักนิด นี่ก็รอเขาตอบคำถามแรกอยู่ เสร็จแล้วฉันค่อยจัดคำถามที่สอง

“นานๆที พี่ก็อยากเลี้ยงน้องพี่บ้างไง”

“อ๋อ อือๆ” ฉันพยักหน้าหงึกๆ แต่บอกแล้วไงว่ามีอีกคำถาม

“แล้วทำไมพี่ไม่กินอ่ะ” รู้มั้ยคำตอบของเขาคือไร เขายิ้ม ???

“คือยังไง งง” ฉันหยุดกินแล้วมองหน้าพี่ฌอนชั่วขณะ

“ก็เปล่า ที่ไม่กินก็เพราะเห็นแพรวกินพี่ก็อิ่ม” พูดแบบนี้ใช่หลอกด่าว่าฉันกินเยอะจนเขาไม่ต้องกินก็อิ่มแทนรึเปล่านะ?

“นี่ พี่รินน้ำให้ดีกว่า” แล้วเขาก็ทำอย่างที่พูด จะว่าไป มุมนี้ก็หล่อดีเหมือนกันนะ แอบถ่ายเก็บไว้ดูเล่นหน่อยดีกว่า

แชะ!📸

ได้มาละ :)

(รูปณอน)

“จะถ่ายก็ขอกันดีๆ” ระหว่างที่ฉันกำลังมองรูปถ่ายแล้วอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆเงยมองฉันแล้วเลื่อนแก้วน้ำมาให้

แล้วเขา ...เห็นจริงดิ!?

“อุตส่าห์แอบถ่ายแล้วยังอุตส่าห์เห็นอีกนะพี่อ่ะ”

“ช่วยไม่ได้ พี่เป็นคนหูตาไว ไหนดูหน่อย” เขายื่นมือมาจะเอาโทรศัพท์ ฉันเลยให้ไป เสร็จแล้วฉันก็กินของฉันต่อ เขาก็ดูๆของเขาไป

“เออ แล้วสองคน อิ่มแล้วเหรอ พี่เห็นแพรวกินอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” พี่ฌอนถามโรสกับลิเดียร์หลังจากส่งโทรศัพท์คืนให้ฉัน

“เอ่อ ค่ะ เดียร์ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

“ฉันก็ด้วยพี่” โรสตอบแล้วอยู่ๆมันก็หันมาทางฉันกับลิเดียร์

“ขอไปห้องน้ำหน่อยนะมึง”

“เอาดิ ไป กูไปเป็นเพื่อน” ฉันบอกมันแล้วทำท่าจะลุกขึ้น

“เห้ย ไม่เป็นไร ห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง กูไม่หลงชัวร์”

“งั้นก็ตามใจค่ะ” ฉันไม่เซ้าซี้ละกัน ก็อย่างที่มันว่า ไปห้องน้ำแค่นี้ ไม่น่าจะหลง

“อืม” แล้วมันก็ลุกไป ส่วนฉันก็กินของฉันต่อ

Rrrrrrrr...!!!

เสียงโทรศัพท์ฉันเองแหละ มันดังหลังจากที่โรสไปห้องน้ำแป๊บนึง

...Rose ???

เดี๋ยวนะ คือมันโทรมาทำไม

“เออ ว่าไงมึง ห้ะ ธุระ!? ด่วนเลยเหรอ อ๋อ เออๆ ได้ อืม ไว้เจอกัน เคๆ” ทั้งหมดก็ตามนั้นแหละนะ ไม่ต้องอธิบายแล้วใช่ป่ะ

“มึง โรสมันติดธุระเหรอ”

“อืม เห็นบอกธุระด่วน พี่ฌอน โรสมันฝากขอโทษมาด้วย”

“เคๆ ไม่เป็นไร” พี่ฌอนยิ้ม ส่วนฉันก็รู้สึกว่าเริ่มจะอิ่มแล้วล่ะ ก็ก่อนหน้านี้ฉันตั้งหน้าตั้งตายัดซะขนาดนั้น

“งั้นเรากลับกันเลยก็ได้พี่ แพรวอิ่มแล้ว”

“เอางั้นเหรอ”

“ค่ะ”

“เค งั้นเช็คบิล” พี่ฌอนบอกยิ้มๆแล้วเรียกพนักงานมา จากนั้นเราก็เดินกลับมาขึ้นรถ

“เดียร์ เดี๋ยวพี่ไปส่งเดียร์ก่อนละกันนะ เสร็จแล้วค่อยวนไปเอารถแพรว”

“เอ่อ พี่ ความจริงแพรวไปส่งเดียร์เองก็...”

“เอาตามนี้แหละ” เอาอีกแล้ว ถามเองตอบเองเหมือนตอนบอกให้ฉันจอดรถไว้มหาลัยไม่มีผิด อะไรของเขา วันนี้ทำเรื่องแปลกๆหลายเรื่องแล้วนะ

.

..

...

หลังจากส่งลิเดียร์

“แพรว” อยู่ๆพี่ฌอนก็เรียกฉัน แต่ตาไม่ได้มองฉันหรอก เพราะเขาขับรถอยู่

“คะ?”

“พี่แวะไปหาเพื่อนแป๊บนึงได้มั้ย พอดีนึกขึ้นได้ว่านัดกับมันไว้ คุยแป๊บเดียว พี่แค่จะเข้าไปบอกมันว่าเดี๋ยวพี่ไปส่งแพรวที่ ม. ก่อน คืองี้ โทรศัพท์พี่แบตหมดอ่ะ ถ้าไม่บอกมันก่อน เดี๋ยวมันวีนใส่พี่อีก”

“งั้นแพรวลง...”

“ไม่ได้” เขาแทรกขึ้นมาทันที ฉันตกใจหมด

“เอ่อ คืองี้ ถ้าพี่ให้แพรวลงตรงนี้ก็เหมือนไม่รับผิดชอบเลยไง เพราะงั้นไม่ได้หรอก สรุปว่าแพรวไปหาเพื่อนกับพี่แป๊บนะ เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่พาไปเอารถ”

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ” ที่ฉันตกลงเพราะคิดว่าถึงยังไงก็คงขัดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว