บทที่ 4

บทที่ 4

เช้าวันวันต่อมา จ้าวเดินเข้าตึกคณะด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากทุกวัน นั่นก็เพราะว่าเธอกำลังมองหาใครบางคนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วทางเดิน รวมถึงที่นั่งต่าง ๆ ภายใต้ตึกอาคารเพื่อหวังจะเจอกับคนที่เธอกำลังมองหาทว่าก็ไร้วี่แววของเขา

ตั้งแต่ที่ได้เจอกับเขาเมื่อคืนก็ทำเอาเธอลืมสายตานั้นไม่ลง มันแทบจะฝังอยู่ในสมองของเธอเลยด้วยซ้ำ การอยากเจอกับเขาอีกครั้งเธอไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย เพียงแค่ขอเห็นใบหน้าหล่อ ๆ เป็นกำลังใจในการเรียนก็ยังดี...

เธอหวังว่าการเดินเข้ามาในคลาสเรียนนั้นจะได้เจอกับเขา ทว่าก็ต้องผิดหวังเพราะที่นั่งแถวหลังห้องมีแต่ความว่างเปล่า

"มึงมองหาไรวะ" ผิงผิงเอ่ยถาม

"เปล่า ไม่มีไรว่ะ" เธอสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับตอบปฏิเสธเพื่อนไป

ผิงผิงทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อาจารย์ประจำรายวิชาเดินเข้ามาพอดี ทุกคนกลับมาอยู่ในความสงบก่อนที่คลาสเรียนจะเริ่มขึ้น ระหว่างนั้นจ้าวก็แอบเหลือบไปมองทางแถวหลังเป็นระยะแม้ว่าจะไร้ซึ่งเงาของมาเก๊าก็ตาม

หลังจากเลิกคลาสจ้าวลงมานั่งกับเพื่อน ๆ ที่ม้านั่งหินอ่อนตัวเดิมเพื่อหวังว่าครั้งนี้ได้จะเจอกับเขา แต่มันก็เป็นแค่ความคิดลม ๆ แล้ง ๆ ของเธอเท่านั้นเพราะก็ไม่ได้มีอะไรต่างไปจากเดิมสักนิด ความเหม่อลอยของเธอนั้นแม้เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยกันของเพื่อน ก็ไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของเธอ

แต่หัวใจกลับมีคำถามมากมายวนเวียนไปมา ทั้งที่อยากเจอหน้าแท้ ๆ แต่กลับหายไปเสียอย่างนั้น

หรือความจริงแล้วเขาจะไม่ได้มาเรียน และอาจจะมากกว่านั้นคือการที่เขาเข้าใจผิดว่าอยู่คณะเดียวกับเธอ...

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตในอินสตาแกรมที่ค้างไว้เมื่อคืน เห็นการขึ้นใช้งานของเขาเมื่อสิบชั่วโมงที่แล้ว เธอพิมพ์ข้อความไปแล้วก็ลบ ลบแล้วก็พิมพ์ใหม่อยู่อย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งกดอะไรไปหาเขาเลยสักอย่าง...

"เฮ้อ..." จ้าวพรูลมหายใจออกมา

เส้นด้ายและผิงผิงสังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนรัก จึงหันมามองเธอเป็นสายตาเดียวกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย

"แหม เป็นอะไรจ๊ะ แล้ววันนี้เงียบผิดปกติเลยเนอะ" เส้นด้ายพูดจายียวน

"คือ... กูกำลังมองหาผู้คนหนึ่ง" จ้าวกระซิบเบา ๆ เพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้

"ห๊า ใครวะ" ผิงผิงไม่อยากเชื่อหูตัวเองที่ได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของเพื่อน ยิ่งเป็นจ้าวแล้วยิ่งไม่น่าเชื่อเข้าไปใหญ่ที่พูดเกี่ยวกับเรื่องผู้ชาย

"เออ คนในสาขาเราเหรอ คลาสเดียวกันด้วยไหม" เส้นด้ายถามอย่างตื่นเต้น

"มาเก๊า" เธอตอบอย่างไม่ลังเล และไม่คิดที่จะปิดบังเพื่อนอยู่แล้ว

"คนที่เพิ่งเข้าใหม่เมื่อวานปะ กูเห็นอยู่กับพวกไอ้อาชิ หน้าตาอยู่นะมึง" ผิงผิงทำท่าทางเขินอาย

"อีผิง เบาหน่อย อีจ้าวมันจองแล้ว" เส้นด้ายตีเพื่อนเบา ๆ "แล้วเป็นไงมาไงถึงเข้าตามึงได้วะ ปกติเดือนมหาลัยหล่อ ๆ มาจีบยังไม่เอาเขาเลย"

จ้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เพื่อนของเธอฟัง

"เมื่อคืนกูเจอมาเก๊าที่ร้านสะดวกซื้อ แล้วแบบกระเป๋าเงินกูหายกูไม่รู้จะทำยังไง แล้วตอนนั้นมาเก๊าก็เข้ามาช่วยจ่ายเงินให้พอดี"

เธอเล่าไปก็เริ่มใบหน้าเห่อแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่แม้แต่จะเก็บอาการ เพราะความรู้สึกอย่างนี้ก็ต้องเปิดเผยให้คนอื่นได้รู้อยู่แล้ว

"แต่วันนี้กูคิดว่าเขาหลบหน้ากูว่ะ..." จากสีหน้าที่มีรอยยิ้ม ก็แปรเปลี่ยนอารมณ์ในเสี้ยววินาที

"ทำไมคิดงั้น" เส้นด้ายวางแก้วน้ำปั่นลง ก่อนจะมองเพื่อนอย่างตั้งอกตั้งใจฟังคำตอบ

"ไม่รู้ดิ ความรู้สึกกูบอกอย่างนั้นอะ มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอวะเกือบจะทั้งวันแล้วไม่เจอหน้ากัน ทั้งที่อยู่ในคลาสเดียวกันแท้ ๆ " จ้าวเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดทั้งวันให้เพื่อนฟัง

เธอยอมรับกับตัวเองตามตรงว่าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และคิดไม่ถึงด้วยว่าคนคนหนึ่งจะมีอิทธิพลต่อใจของเธอมากขนาดนี้

"คิดมากไปแล้วมึง มันอาจจะยังไม่มาก็ได้" ผิงผิงแค่นหัวเราะ

"เขาก็อาจจะเขินมึงเหมือนกันหรือเปล่า" เส้นด้ายเสริม "ผู้ชายแบบนี้มีเยอะแยะไป"

จ้าวหลุบตาลงเล็กน้อย เพราะแอบคิดตามคำพูดของเส้นด้าย หากเป็นแบบนั้นจริง ๆ เธอจะควบคุมหัวใจตัวเองไม่ให้เต้นแรงได้อย่างไร

"มึงจะบ้าเหรอ เขาจะมาเขินกูทำไม" จ้าวแสร้งเฉไฉไปอย่างนั้น

"แหม กูรู้นะยะว่าแอบเขินที่อีด้ายมันพูด" ผิงผิงรีบแย้ง

"เออ แต่กูก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมานะเว้ย เพื่อนกูจะไม่ต้องอยู่บนคานไปจนแก่" เส้นด้ายหัวเราะร่า ทำให้จ้าวต้องเบ้ปากมองบนทันที

"แล้วกูควรทำไงต่อ" จ้าวถาม

"คือ? ยังไงก็จะเอาคนนี้ว่างั้น"

จ้าวไม่ตอบ เพียงแค่พยักหน้าให้เพื่อนรับรู้เท่านั้น

"ก็... ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก ถ้ามึงกล้าทำก็ไม่มีอะไรยากหรอก ไม่ต้องห่วงเรื่องคู่แข่ง เข้ามาใหม่แบบนี้ไม่มีใครรู้จักหรอก"

จ้าวยกยิ้มขึ้นราวกับมีแผนอะไรบางอย่าง คนอย่างเธอน่ะเหรอจะไม่กล้ากับเรื่องแค่นี้ อีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องยากกับการที่จะทำให้ผู้ชายตายใจ สวยระดับที่เดือนมหาลัยมาขายขนมจีบให้ไม่เว้นวัน แค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาจะไปยากอะไร

"แต่ระวังนะมึง อย่าใจร้อนผู้ชายเขาชอบอะไรที่ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ถ้ารีบมากเดี๋ยวแตกตื่นกันหมดพอดี" เส้นด้ายเสริม

จ้าวหัวเราะออกมาความอึดอัดบางอย่างในใจของเธอค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อย เพราะแม้จะไม่ได้เจอหน้าเขาในวันนี้ แต่วันต่อไปเธอจะไม่ปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างแน่นอน มั่นใจได้เลยว่าตรงไหนมีมาเก๊า ตรงนั้นก็ต้องมียัยจ้าวคอยขวางคออยู่ด้วย

เธอจะพยายามเอาตัวเองไปซึมซับเข้ากับชีวิตเขาให้ได้ ในสายตาของเขาจะต้องมีเธออยู่บ้างไม่มากก็น้อย รอดูเลย!