LOGIN“ครับป้าไลลา!”
“โอ๊ย...เด็กบ้า เด็กเปรต! เลิกเรียกฉันว่าป้าสักที” เด็กบอสกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังหญิงสาว ปกติเขาไม่ค่อยตามผู้หญิงขนาดนี้ พอนัดใครต่างก็รู้งานไม่เรื่องมากแบบยัยป้าสักคน อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้กินข้าวฟรี “ป้าเลี้ยงผมจริงนะ” บอสถาม ไลลาพยักหน้าเป็นคำตอบ พอเห็นเด็กน้อยมันทำหน้าทำตาสนใจเมนูอาหาร เธอก็ไม่อยากขัดอะไร เพราะยังไงวันนี้ก็ตั้งใจจะเลี้ยงเด็กคนนี้อยู่แล้ว คิดซะว่าเป็นค่าเอ็นดูเอ็นใจเด็กมัน หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยแล้วดูอาหารที่เด็กบอสสั่งมาสิทำเอาไลลาแทบแยกเขี้ยวใส่เพราะเลือกสั่งเมนูที่แพงมาก แพงจนกระเป๋าเธอแทบฉีก ไอ้เด็กเปรต! “ป้าทำหน้าแบบนั้นแอบด่าผมในใจใช่ไหม” อ้าว! ไอ้บ้านี่ อ่านใจคนอื่นได้ด้วยหรือไง “ไม่เลย ทานต่อเถอะ” ไลลารีบปฏิเสธทันควัน เธอไม่อยากมีปัญหากับเด็กโข่งตอนนี้เพราะยังอยากจะให้เด็กหนุ่มช่วยเรื่องการเป็นแฟนปลอม ๆ ของเธออยู่ เธอคงประมาทเด็กคนนี้มากเกินไป บอสดูท่าจะเป็นเด็กทั่วไปแต่ทำไมดูกร้านโลกมากกว่าเพื่อนมอหกด้วยกัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอายุสิบแปดแล้ว ว่าแล้วไลลาก็ยกมือขึ้นมานับว่าเด็กมอหกต้องมีอายุเท่าไหร่ “สิบห้า สิบหก สิบเจ็ด ...สิบแปด” ไลลาพึมพำเบา ๆ “ผมเพิ่งย้ายโรงเรียนมาตอนมอสี่นะป้า ถ้าอยากเสือกขนาดนั้นก็ถามผมตรง ๆ ก็ได้” ไลลาทำตัวไม่ถูกหลังจากถูกจับได้ว่าตัวเองกำลังนับอายุของเด็กโตมันจริง ๆ “อือ ไม่ถามแล้ว กินต่อเถอะนะ” ไลลาแกล้งเบี่ยงเบนความสนใจไปที่อาหารแสนแพงตรงหน้า แต่ไม่เป็นไรเธอมีปัญญาจ่ายอยู่แล้ว เพราะทุกวันนี้ทำงานแทบไม่ได้ใช้เงินอะไร “ป้ารู้ตัวปะ ป้าก็สวยดีนะ แต่งตัวดูเฉยไปนิดหนึ่ง” “โอ๊ย...ฉันไม่ได้ให้เธอมาวิจารณ์ฉันนะเด็กบ้า” ไลลาอยากจะเอาขี้เถ้ายัดปากเด็กคนนี้จัง ถ้าไม่ติดว่าเด็กคนนี้มันตัวโข่งเกินไปแล้วเธออาจจะโดนเขาทำร้ายกลับเหมือนในข่าวหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวกัน “เออ...ผมขอโทษก็ได้ป้า ไม่เห็นต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้” สุดท้ายบอสก็ยอมขอโทษเพื่อจบปัญหาไม่อยากให้มันบานปลายไปมากกว่านี้ “เธอยังเด็กต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะนะหนุ่มน้อย” ไลลายิ้มน้อย ๆ เหมือนว่าตัวเองกำลังสะใจ แต่หารู้ไม่ว่าเสือจริง ๆ มันคือเด็กโข่งตรงหน้าที่กำลังตะล่อมเหยื่อ “ผมอิ่มแล้วป้า แล้วเอาจะไปเอากันที่ไหนดี” บอสไม่อยากจะอ้อมค้อมถามป้าไลลาออกไปตรง ๆ คืนนี้เขาคงไม่สนุกแล้วแหละ เจอก็เจอป้าจอมสั่งสอน ถ้าได้โอกาสเขาจะสั่งสอนยัยป้ากลับจนแทบลงจากเตียงไม่เป็น “ใครว่าฉันจะนอนกลับเธอกัน” “ผมไม่ยอม” “คือ เอางี้นะบอส ที่ฉัน ที่พี่ยอมเลี้ยงข้าวเธอ ยอมพาเธอมาที่นี่ไม่ได้อยากจะมาทำเรื่องอย่างว่าเสียหน่อย พี่แค่อยากจะจ้างเธอมาเป็นแฟนปลอม ๆ ของพี่เท่านั้น พี่จ้างแค่ช่วงงานเลี้ยงบริษัทพี่ หลังจากนั้นเราก็ไม่รู้จักกัน” สุดท้ายแล้วไลลายอมพูดออกไปทุกอย่าง หลังจากเก็บเอาไว้มานานว่าตัวเองจะเริ่มต้นพูดยังไงก่อน เธอมองปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้าม บอสนิ่งไปเล็กน้อย บุลลิกของเขาไม่เหมือนเด็กมัธยมปลายทั่วไปเลยสักนิด เขาเหมือนนักธุรกิจกำลังคิดว่ามันคุ้มไม่คุ้มกับการลงทุนครั้ง ด้วยงานของไลลาที่บางครั้งต้องอาศัยการสังเกตเป็นหลัก เธอพอจะเห็นคนที่มีบุคลิกเช่นนี้อยู่บ้าง ก่อนใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นทะเล้น ไลลาเดาใจผู้ชายคนนี้ไม่ถูกเลย “แล้วผมจะได้อะไรล่ะครับ” ไลลาครุ่นคิดเล็กน้อยว่าตัวเองควรเสนอผลประโยชน์อะไรให้เด็กนี้ยอมรับ “สองหมื่น!” มันคงมากพอสำหรับเด็กนักเรียนมอปลายแล้ว “ไม่ น้อยไป โทษทีนะป้า เงินไม่ใช่ปัญหาผม” อ้าว! เด็กนี่ ทำไมเล่นลิ้นนัก เจ้าเล่ห์มาก “แล้วต้องการอะไรล่ะ บอกมาสิยะ” “ป้าก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอครับว่าผมต้องการอะไร” ไลลาอยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ โอ๊ย...ตอนนี้เธอไปหาจ้างเด็กคนอื่นดีไหม “ว่าไงครับป้า ถ้าป้าตกลง ผมก็ยินดีรับข้อเสนอของป้า” บอสแสยะยิ้มมุมปาก “ตกลง อยากได้อะไรก็พูดมาเด็กบ้า” “แบบนี้ค่อยพูดกันได้หน่อย”ท้ายที่สุดแล้ว ไลลาอยากจะย้อนเวลากลับไปเธอจะรีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ เธอนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงกว้างของโรงแรมห้าดาวที่เพิ่งทานอาหารเสร็จ ส่วนไอ้เด็กเปรตนั่นก็ไปอาบน้ำพร้อมฮัมเพลงเหมือนเดิมอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่มานั่งหนักใจแบบหนักหน่วงก็คือเธอ ดูมันทำ เหมือนมันกำลังร้องเพลงเย้ยเธออยู่แบบนั้นแหละ
ทำไมฉันต้องมานั่งตรงนี้ด้วยเนี่ย “ผมนึกว่าป้าจะร้องไห้หนีไปแล้วซะอีก” ไอ้เด็กเปรตเนี่ยไม่เคยพูดดีกับเธอเลยสักครั้ง แล้วทำไมยังอยู่ตรงนี้อีกอย่างที่เขาว่า “แล้วทำไมฉันต้องหนีด้วยยะ” ไลลาไม่ยอมเช่นกัน เธอไม่อยากให้เด็กมอปลายดูถูกเธอ ถึงชีวิตนี้เธอไม่ได้จริงจังกับเรื่องมีเซ็กซ์เสียจนขึ้นสมองเหมือนบอสหรอกนะ ชีวิตของเธออาจจะดูจืดชืดในสายตาหลาย ๆ คนเธอก็ไม่เคยแคร์ ไลลารู้ตัวเองว่ามีเป้าหมายชัดเจนในการทำงาน ครอบครัวชนชั้นกลางต้องดิ้นรนขนาดไหนในการสร้างเนื้อสร้างตัว พ่อแม่เธอเสียตั้งแต่เด็กเหลือมรดกเพียงนิดหน่อยในการใช้ชีวิตที่เหลือ ตลอดมาไลลาจึงตั้งใจทำงานแทบจะไม่โฟกัสเรื่องชีวิตรักและเซ็กซ์เลย “อ้าว ก็ป้าดูกลัวขนาดนี้” “ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย” “งั้นเรามาดูกันว่าป้าจะเด็ดแค่ไหน” บอสที่อยู่ในสภาพกึ่งเปลือย ผ้าเช็ดตัวคาดเอวอยู่ทำให้เด็กมอปลายไม่ใช่เด็กมอปลายแต่เป็นผู้ชายที่เซ็กซี่คนหนึ่งก็ว่าได้ ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเสน่ห์พอเวลานี้เสริมเสน่ห์เขาเข้าไปอีก หยดน้ำที่เกาะตามอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามมัด“น้องรินหลับล่ะ เราสองคนมาหาอะไรทำดีกว่า” บอสยิ้มกว้าง เมื่อวางน้องรินลงบนเปลนอนสำหรับเด็ก ก่อนจะจับจูงมือหากิจกรรมสานสัมพันธ์รัก ทิ้งให้เจ้าแมวเฝ้าน้องรินดิ๊งด่อง ผมได้แต่มองพ่อกับแม่พากันเดินเข้าห้องนอนอีกแล้ว ส่วนผมกระโดดไปเกาะเปลไกลน้องรินที่นอนอยู่ ไม่ต้องห่วงผมเรื่องขนเรื่องความสะอาด แม่เพิ่งพาผมไปทำสปาเมื่อวานก่อน หลังจากมีน้องริน ผมก็ไม่เคยขาดตกไปทำสปาแมว เพราะยังไงก็มีคนรถกับเด็กในบ้านของนายท่านพาผมไป ผมมองใบหน้ามนุษย์ตัวน้อยที่น่ารักน่าชังกำลังนอนบนเปลโดยไม่รับรู้อะไร แม้กระทั่งพ่อแม่กำลังทำกิจกรรมรัก ผมเห็นพ่อกับแม่นอนด้วยกันจนชิน บางครั้งผมก็เคยแกล้งขัดขวางกิจกรรมนั้นเสีย แต่ความสามารถของผมคงไม่มากพอ เพราะยังไงพวกเขาก็ยังทำแบบนั้น เหมือนผมแหละที่คิดถึงน้องนิลทีไร พอเจอหน้าผมก็อยากจะฟัดน้องนิลให้หายน่ารัก จนตอนนี้น้องนิลกำลังท้องลูกคอกแรกของเรา เจ้านายของน้องนิลด่าผมยับเลยครับ พอด่าจนหายแล้วเหนื่อยก็บ่นนายท่านที่ชอบไปนั่งจิบชาที่สวน เจ้านายของน้องนิลก็ชอบไปตะโกนด่าตรงนั้น ส่วนนายท่านของผมก็ไม่สะทกสะท้าน ผมได้แต
ครบกำหนดคลอดไลลาก็คลอดตามกำหนดไม่มีอะไรน่าห่วง ส่วนเรื่องเรียนของชายหนุ่มก็จบการศึกษาระดับมอปลายไปเรียบร้อยแล้ว มีเรื่องแค่ต้องทำต่อนิดหน่อยจากโรงเรียน ส่วนเรื่องเรียนต่อมหาลัย บอสคิดเอาไว้แล้วว่าจะเรียนมหาลัยเอกชน พอคลอดน้องริน หรือ รินดา ดูเหมือนคุณพ่อวัยหนุ่มจะทำหน้าที่พ่อดีเหลือเกิน คอยดูแลเมียรักและลูกไม่ห่าง ไลลามองลูกสาวตัวน้อยที่เป็นที่โปรดปรานของผู้เป็นปู่มาก ไม่ว่าสาวน้อยร้องเอ๊ะขึ้นมาการันต์ก็รีบวิ่งมาหลานสาว “น้องรินนอนหรือยังครับ” บอสเอ่ยปากถาม พร้อมกับยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงมาตรงหน้า แม้เวลาจะผ่านไปความรักของเด็กหนุ่มยังหวานอยู่เสมอ หญิงสาวก็ตื่นเต้นทุกครั้งที่เขาเซอร์ไพรส์ บอสเดินเข้าห้องน้ำไปล้างมือก่อนมาอุ้มน้องรินเด็กน้อยตัวแดงที่นอนบนเบาะ ด้านข้างไม่ไกลนักก็มีเจ้าดิ๊งด่องเฝ้านายน้อยของมัน ไลลาอมยิ้มเจ้าดิ๊งด่องดูติดน้องเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะอุ้มน้องรินไปไหน เจ้าดิ๊งด่องมักจะเดินตามเสมอ ส่วนเรื่องราวระหว่างเจ้าแมวดิ๊งด่องกับแมวน้อยสีดำ น้องคนสวยข้างบ้านไม่ได้ขัดขวางอะไร แม้จะคอยตามอยู่ไม่ห่าง ยามแมวน้อยสีนิลเข้ามาในบ้านหลัง
“หา อะไรนะพ่อ” “คุณพ่อพูดอะไรเหรอ เจ้าดิ๊งด่องไปทำอะไร” ไลลารีบไปอุ้มเจ้าเหมียวอ้วนจากผู้เป็นพ่อสามี แขกสาวฟังบทสนทนาของครอบครัวนี้มาสักพัก จนอดพูดขัดขึ้นมาไม่ได้ “ก็ลูกชายพวกคุณ ทำลูกสาวฉัน พวกคุณต้องรับผิดชอบลูกสาวฉัน” สาวน้อยเอ่ยปากบอกพร้อมกับลูบหัวเจ้านิลลดาไปพลาง พอเห็นเจ้าแมวผู้มองลูกสาวตนตาแป๋วก็อดค้อนไม่ได้ “แล้วหนูจะให้รับผิดชอบอะไรล่ะ” การันต์เป็นผู้ไกล่เกลี่ย เอ่ยปากถามสาวเด็กดื้อคนนี้ แค่เรื่องแมวรักกัน มันไม่ให้เรื่องใหญ่อะไร “กะ...ก็” พอถูกถามกลับ นวลลออพยายามคิดก้มมองเจ้านิลลดาว่าต้องการอะไร แล้วเจ้าแมวน้อยสีดำมันก็พูดไม่ได้เสียด้วยสิ เธอจะเอายังไง “เรื่องพวกนี้มันเป็นเรื่องที่เจ้าของแมวอย่างเราควบคุมไม่ได้ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว หนูก็อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย ดูเจ้าดิ๊งด่องแมวอาสิมันก็จ้องมองแมวหนูตาหวานแบบนี้ มันคงรักของมัน ถ้าจะจัดการงานแต่งงานให้แมวคงไม่มีใครทำ” การันต์บอกเสียงเรียบ เรื่องนี้จะถูกแก้ไปในทางไหนก็คงเป็นเจ้าของแมวดำสาวสวยแล้วแหละที่ให้คำตอบได้
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง เสียงรบกวนการพักผ่อนของคุณการันต์ที่พักหลัง ๆ มานี้ เขาเริ่มชอบเวลานี้อย่างมาก พอลูกสะใภ้ย้ายเข้ามาอยู่บ้าน เขาก็เริ่มเข้าใจถึงการรู้จักบริหารเวลา ไลลาช่วยแนะนำให้คุณพ่อสามีรู้จักพักผ่อน อะไรที่มันควบคุมไม่ได้ก็ปล่อย ๆ มันไปบ้างก็ได้ ชายหนุ่มที่ทำงานเคี่ยวกรำมาตลอดชีวิตก็เหมือนตาสว่าง หยิบหนังสือมาอ่านในยามบ่ายของเสาร์ อาทิตย์ การันต์หันซ้ายหันขวา เพื่อหวังเรียกให้ลูกน้องไปดูว่าใครที่ไหนมากดออดเล่นแบบนี้ เสียงออดถูกกอดถี่ ๆ จนการันต์เองจนไม่ไหว ออกไปดูเสียเอง สิ่งที่การันต์เห็นคือเจ้าแมวอ้วนของตัวเองกำลังถูกหิ้วมาชูตรงหน้าโดยมีรัวขวางกั้นอยู่ การันต์ตกใจไม่น้อยว่าเจ้าแมวที่รักไปอยู่กับผู้หญิงวัยเยาว์ คาดเอาอายุของเธอน่าจะมากกว่าลูกชายเพียงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น “คุณเป็นเจ้าแมวใช่ไหมคะ รู้ไหมว่าเจ้าแมวตัวนี้มันมาเอาลูกฉัน” หญิงสาวไม่รอช้ารีบบอกเจ้าของบ้านทันที นึกโกรธว่าทำไมเจ้าของบ้านหลังไม่ดูแลลูกให้ดี “หา อะไรนะ” “ก็หนูบอกแล้วไงคะลุง แมวตัวนี้มันมาเอาแมวหนู ต้องรับผิดชอบรู้ไหมค
“อย่าทำแบบนี้อีกนะ กลัวพี่เหรอ” ผมบอกน้องเสียงเข้ม ดูสิผมเป็นห่วงน้องขนาดนี้แล้ว น้องนิลยังไม่ยอมมองหน้าผมอีก “กลัว..” “พี่น่ากลัวตรงไหนหึ” ผมไม่ถามเปล่า ผมขยับเข้าไปใกล้น้องจนผมอดใจไม่ไหวจนต้องสูดกลิ่นหอมของน้องเอาไว้ ก่อนทำการเลียหน้าเบา ๆ หางของน้องนิลโค้งงอเข้าไปใต้ตัว แค่นี้ผมก็สามารถยิ้มออกแล้ว น้องนิล...ยอมพี่แล้วใช่ไหม “ไม่ต้องกลัวพี่นะครับ พี่ชอบน้องนิลตั้งแต่วันที่พี่เห็นเราครั้งแรก เห็นแล้วรักเลย เรามาผสมพันธุ์กันดีกว่านะครับ ก่อนที่พ่อพี่จะจับไปทำหมัน” ทั้งชีวิตของผมไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก แต่อย่างไรแล้วผมก็สารภาพของไปในที่สุด แล้วรอฟังคำตอบจากน้องนิล “นิลก็...” “นิลลูกมาหาแม่เร็ว” เสียงเรียกของเจ้านายนิลก็มาขัดขวาง ผมได้แต่กระโดดหนีเข้าไปซ่อนในพุ่มไม้ มองน้องนิลคนสวยของผมอยู่ในอ้อมกอดของมนุษย์ผู้นั้น ผมกำลังรู้อยู่แล้วเชียวว่าน้องนิลจะตอบว่าชอบผมหรือเปล่า... วันนี้คงต้องกลับไปก่อน แต่ใจผมนะสิครับ ลอยไปอยู่กับน้องนิลไปแล้ว....
ดิ๊งด่อง สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นแมวของพ่อบอสกับแม่ไลลา ตอนนี้แม่ของผมกำลังมีน้องตัวน้อย อีกไม่กี่เดือนก็จะคลอดแล้ว ผมมาอยู่บ้านหลังใหม่ทุกคนดูเหมือนจะรักผมมากเป็นพิเศษด้วยหน้าตาที่น่ารักและตัวนุ่มนิ่มของผม แต่จะมีใครเข้าใจผมบ้างว่าผมอยากนอน... “เธอ....เจ้าดิ๊งด่องไปไหนอีกแล้ว” นั่นคือเสียงของแม่ผมที่ชอบเรียกผมทุกชั่วโมง จนผมเอือมระอาไปแล้ว ไม่ได้ตอบหรือขานรับอะไร ความจริงผมชอบอยู่กับนายท่านคือพ่อของพ่อผมอีกที และชอบอยู่กับพ่อมากกว่า อ้อ...ทุกคนคงรู้แล้วว่าผมถูกพ่อบอสเก็บมาจากหลังโรงเรียนแล้วขอร้องให้แม่ผม จนแม่ยอมให้เลี้ยงผมเอาไว้ พวกมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดนัก พอผมทำตาอ้อนหน่อยก็รีบใจอ่อนเอานั้นเอานี่มาให้ โดยเฉพาะขนมแมวเลียเป็นอะไรที่ผมชอบกินที่สุด ส่วนของเล่นมากมายก็ไม่เคยขาดพ่อของผมคอยประเคนหามาให้จนแม่ไลลาบ่นใหญ่ แม่ไลลาชอบบ่นว่าผม และชอบกล่าวหาว่าผมไม่รัก หาว่าผมเป็นเมียน้อยของพ่อบ้าง ขอโทษเหอะมนุษย์ ไอ้ดิ๊งด่องอยากจะหาเมียเว้ย.... หลายวันก่อนมีแมวดำร่างอ้อนแอ้นกระโดดเข้ามาพุ่มไม้ในบ้าน ขณะที่ผ







