ตอนที่ 3 สัญญาณอันตราย

หินยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อจัดไม่เปลี่ยนสี ทว่าดวงตาที่เคยมืดมิดกลับวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง สันกรามแกร่งบดแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน เขากำลังใช้ความอดทนอย่างหนักเพื่อควบคุมสัญชาตญาณ ที่ถูกเด็กปีหนึ่งปลุกปั่นขึ้นมาเพียงแค่การขยับตัวเธอไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางยั่วโมโหแบบเด็กๆ นั้น มันโคตรจะเซ็กซี่และอันตรายแค่ไหน

"ตรงนั้นยังไม่สะอาด" เสียงทุ้มแหบพร่ากว่าปกติเอ่ยขัดขึ้นชิลลี่ชะงัก ชักสีหน้าใส่

"ตรงไหนคะ หนูเช็ดจนมันวับเป็นกระจกแล้วเนี่ย!"

"ตรงนี้"  ยังไม่ทันที่ชิลลี่จะตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนอยู่ห่างออกไปก็ก้าวประชิดซ้อนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  

ความร้อนจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดลงมากับแผ่นหลังบางทำเอาชิลลี่สะดุ้งเฮือก เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่สองแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อช็อปกลับท้าวลงบนขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ

"พะ...พี่หิน จะทำอะไรคะ ถอยไปนะ" เสียงที่เคยเจื้อยแจ้วเริ่มสั่น

 เมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลงบนลาดไหล่บาง

"ก็บอกว่าตรงนี้ยังไม่สะอาด..."  หินกระซิบชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงเยือกเย็นทว่ากลับทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของชิลลี่เต้นกระหน่ำ มือหนาหยาบกร้านจากการทำงานช่างเอื้อมมาจับทับลงบนมือเล็กที่กำลังกำผ้าขี้ริ้วอยู่ นิ้วยาวสอดประสานเข้ากับนิ้วเรียวของเธออย่างถือวิสาสะ บังคับให้มือของเธอออกแรงถูไปบนพื้นโต๊ะไม้พร้อมๆ กับเขา

การขยับตัวตามแรงชักนำของเขา ทำให้แผ่นหลังของชิลลี่ต้องเสียดสีกับแผงอกแกร่งแม้แต่สะโพกกลมกลึงเวลาที่โน้มตัวไปด้านหน้า ทำให้บั้นท้ายงามงอนยกขึ้น บดเบียดกับด้านหน้าของพี่ว้าก อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกายบุรุษเพศมอมเมาสติของยัยตัวแสบจนพร่าเบลอ อีกทั้งความร้อนระอุที่เป็นลำที่สัมผัสจนเธอรู้สึกได้ 

“ขึ้นปล่อยไว้แบบนี้อันตรายแย่ยัยพริกเอ๊ย”

"พะ...พอแล้วค่ะ หนูเช็ดเองได้"

 ชิลลี่พยายามขืนตัวไว้ แต่แรงของเธอเทียบอะไรไม่ได้เลยกับผู้ชายตัวโตอย่างเขา

"เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ชรินทร์ทิพย์"  หินเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งเฉียดกับพวงแก้มใสที่ตอนนี้แดงระเรื่อเป็นลูกตำลึงสุก

"ยั่วเก่ง โชว์เก่ง... ทีตอนนี้ทำมาเป็นตัวสั่น"

"ใครตัวสั่นกัน!.... หนูแค่รำคาญ อีกอย่างแอร์มันหนาวด้วย!"

คนปากดียังคงเถียงสู้ ทั้งที่ขนอ่อนลุกซันไปทั้งตัว

หินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาหยุดมือที่บังคับเธอเช็ดโต๊ะ แต่กลับไม่ยอมถอยห่าง

 มือหนาข้างหนึ่งละจากผ้าขี้ริ้ว เลื่อนมาวางแหมะลงบนเอวคอดกิ่วของเธอผ่านเนื้อผ้าบางๆ นิ้วหัวแม่มือแกร่งจงใจลูบไล้เบาๆ ตรงส่วนเว้าส่วนโค้งนั้นอย่างจาบจ้วง

ชิลลี่เบิกตากว้าง หันขวับกลับมาเพื่อจะเอาเรื่อง แต่การหันหน้ากะทันหันในระยะ

ประชิด ทำให้ริมฝีปากของเธอเฉียดผ่านปลายจมูกโด่งของเขาไปเพียงแค่มิลเดียว!

ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด  ดวงตากลมโตสั่นระริกประสานเข้ากับนัยน์ตาคมดุที่บัดนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

หินมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ สายตาของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนอยู่ลานเกียร์ แต่มันร้อนแรงและเต็มไปด้วยความนัยจนชิลลี่รู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตา

เขาหลุบตาลงมองริมฝีปากสีแดงสดที่เผยอขึ้นน้อยๆ อย่างลืมตัว สายตาคมกริบอ้อยอิ่งอยู่ที่ตรงนั้นเนิ่นนาน จนชิลลี่ต้องเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง

ปฏิกิริยานั้นทำให้ความอดทนของเฮดว้ากหน้านิ่งแทบจะขาดผึง หินขบกรามแน่นจนขึ้นสัน เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน เสียงทุ้มกระซิบชิดกลีบปากนุ่ม

"จำเอาไว้ ชิลลี่... อย่าคิดจะมาเล่นเกมยั่วประสาทกับคนอย่างพี่"

 น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและอันตราย

"เพราะถ้าพี่เอาจริง... คนที่จะร้องไห้เดินลงจากตึกไม่ไหว คือเธอ ไม่ใช่พี่"

พูดจบ เขาก็ผละออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ยัยตัวแสบยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก หายใจหอบถี่สั่นสะท้านไปทั้งตัว

"เช็ดโต๊ะให้เสร็จ แล้วไสหัวกลับไปได้แล้ว"   หินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

หันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะตามเดิม  สวมหน้ากากเฮดว้ากผู้เย็นราวกับ

คนละคนที่เพิ่งจะต้อนเธอให้จนมุมเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

ชิลลี่ยืนกำผ้าขี้ริ้วแน่น  ใบหน้าร้อนฉ่าไปหมด ทั้งความโกรธ ความอายและความรู้สึกวาบหวามแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง เธอตวัดสายตาขุ่นเคืองมองคนขี้เก๊กที่นั่งหน้านิ่งไม่รู้ไม่ชี้

'ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พี่หิน! ยัยชิลลี่คนนี้จะเอาคืนให้แสบทะลุทรวงไปเลย คอยดู!'

เด็กสาวกัดฟันกรอด หันกลับไปกระแทกกระทั้นเช็ดโต๊ะส่วนที่เหลือด้วยความรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นของเฮดว้ากจอมโหดนั้น... มุมปากของเขากำลังยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ กับปฏิกิริยาของ 'เหยื่อ' ตัวน้อยที่กำลังจะติดกับดักของเขาในไม่ช้า