ตอนที่ 2 บทลงโทษในห้องสโมสรฯ

"แล้วนี่แกจะกลับหอเลยป่าว"

"ยังกลับไม่ได้"  ชิลลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ต้องไปเช็ดโต๊ะบ้าบออะไรก็ไม่รู้ที่ห้องสโมสรฯ ไอ้พี่ว้ากหน้าน้ำแข็งนั่นสั่งไว้"

"ฮะ! เช็ดโต๊ะ! ให้แกไปทำคนเดียวเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว! ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม"

"ไม่ต้องหรอก แกกลับไปพักเถอะ ฉันจัดการเองได้"  ชิลลี่ส่ายหน้าปฏิเสธ แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น

"คนอย่างชิลลี่ ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหรอกว่าดีแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ ฉันจะเช็ดให้เงาวับจนหน้าไอ้พี่หินสะท้อนออกมาเลยละ!"

ชิลลี่จัดการหยิบกระดาษทิชชูมาซับฝุ่นที่ฝ่าเท้าลวกๆ ก่อนจะกัดฟันสวมรองเท้าส้นเข็มสีแดงเพลิงกลับเข้าไป แม้จะเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด แต่เธอเลือกที่จะใส่ส้นสูงเดินไปห้องสโมสรฯ แทนที่จะเดินเท้าเปล่าหรือยืมรองเท้าแตะเพื่อน... เธอตั้งใจจะใส่ส้นสูงคู่นี้แหละ ไปยั่วโมโหไอ้พี่ว้ากจอมโหดนั่น!

ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปเดินสับส้นสูงผ่านระเบียงทางเดินของตึกวิศวะ เสียง ตึก! ตึก! ตึก! ดังก้องไปตลอดทาง บ่งบอกถึงแรงอารมณ์ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ยิ่งเดินเข้าใกล้ห้องสโมสรนักศึกษา ความหงุดหงิดในใจก็ยิ่งปะทุเดือด

"กะจะแกล้งกันใช่ไหม ได้... เดี๋ยวแม่จะแผลงฤทธิ์ให้ดู!"

ชิลลี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สีเข้ม  มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแน่น

 สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะออกแรงผลัก

บานประตูเข้าไปอย่างแรง!

แกรก...

บานประตูไม้สีเข้มของห้องสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ถูกผลักออกด้วยฝีมือของคนร่างบางที่กำลังหงุดหงิดขั้นสุด ชิลลี่ก้าวฉับๆ เข้ามาภายในห้องแอร์ที่เย็นเฉียบด้วยท่วงท่ามั่นใจ  แม้ว่าฝ่าเท้าจะยังแอบแสบยิบๆ จากวีรกรรมโดนสั่งถอด

รองเท้าเดินบนลานเกียร์เมื่อช่วงบ่าย  แต่คนอย่างชิลลี่ไม่มีวันยอมแพ้ เธอสวม

รองเท้าส้นเข็มสีแดงคู่เดิมกลับมาเรียบร้อย พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

ภายในห้องสโมสรฯ กว้างขวางเงียบสงบ แสงไฟนีออนสว่างจ้ากระทบกับร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำอยู่ตรงหัวโต๊ะประชุมยาว ‘พี่หิน’ เฮดว้ากปีสามจอมเนี้ยบในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ถูกรีดจนเรียบกริบ เขานั่งกอดอก นัยน์ตาสีรัตติกาลที่แสนเย็นชาตวัดมองมาที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มาสายไปสี่นาที... กะจะให้พี่ว้ากมารอเฟรชชี่ปีหนึ่งอย่างเธอหรือไง ชรินทร์ทิพย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกกดทับ

"แหม พี่หินขา ตึกเรียนหนูอยู่ตั้งไกล เดินสับส้นสูงมาได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้วไหมคะ  หรือว่าพี่หินอยากให้หนูถอดรองเท้าวิ่งมาหาพี่อีกรอบ?”  ชิลลี่ลอยหน้าลอยตาเถียง ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มร้ายกาจ เธอจงใจทิ้งน้ำหนักลงบนสะโพก เอียงคอเล็กน้อยให้เห็นเส้นสายคอระหง

หินหรี่ตาลงเล็กน้อย กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาไม่ได้ตอบโต้คำยั่วโมโหนั้นด้วยความเกรี้ยวกราด แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำก้าวเข้ามาช้าๆ เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจคนฟังเริ่มผิดปกติชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบทว่าดุดันลอยมาเตะจมูกชิลลี่  เขาโยนผ้าขี้ริ้วสีขาวสะอาดกับขวดสเปรย์น้ำยาทำความสะอาดลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ

"บทลงโทษสำหรับคนที่ชอบท้าทายกฎระเบียบ... เช็ดโต๊ะประชุมทุกตัวในห้องนี้ให้สะอาด ห้ามมีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว ถ้าพี่ตรวจแล้วไม่ผ่าน เธอต้องเช็ดใหม่ทั้งหมด"  ชิลลี่ปรายตามองผ้าขี้ริ้วสลับกับโต๊ะประชุมไม้ตัวยาวที่ต่อกันเป็นรูปตัวยู ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "ให้หนูเช็ดโต๊ะ? ในชุดนี้นี่นะคะ?"

เธอกางแขนออกเล็กน้อยเพื่อพรีเซนต์ชุดนักศึกษาของตัวเอง เสื้อทรงบอยที่รัดรูปจนเน้นหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มอย่างชัดเจน  กับกระโปรงทรงเอผ่าข้างที่สั้นจนแทบจะปิดอะไรไม่มิดเวลาขยับตัว

"นั่นมันปัญหาของเธอ ไม่ใช่ปัญหาของพี่"  หินตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"หรือถ้าทำไม่ได้ จะยอมแพ้แล้วไปตะโกนบอกคนทั้งลานเกียร์พรุ่งนี้ว่าเธอมันก็แค่เด็กดีแต่ปาก?”  คำท้าทายนั้นจุดไฟรั้นในดวงตาของยัยตัวแสบได้ชะงัด ชิลลี่เม้มปากแน่น คว้าขวดสเปรย์และผ้าขี้ริ้วมาถือไว้

"

ระดับชิลลี่ไม่มีคำว่ายอมแพ้ค่ะ พี่หินเตรียมตัวตรวจงานเนี๊ยบๆ ของหนูได้เลย!" ร่างบางหมุนตัวเดินไปที่หัวโต๊ะอีกฝั่ง เริ่มต้นฉีดสเปรย์และออกแรงเช็ดโต๊ะอย่างกระแทกกระทั้น หินไม่ได้เดินกลับไปนั่งที่เดิม เขาเพียงแค่กอด อกพิงขอบโต๊ะอีกด้าน นัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปที่ร่างระหงไม่วางตา

ภายในห้องที่เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงผ้าเสียดสีกับเนื้อไม้ บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างเชื่องช้า ความอึดอัดบัดนี้กลับผ่อนคลายลงโดยธรรมชาติ ชิลลี่รับรู้ได้ถึงสายตาคู่นั้น... สายตาที่ไม่ได้มองแค่ผลงานการเช็ดโต๊ะ แต่มันกำลังกรีดไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างจาบจ้วงแต่เงียบเชียบ!

ทุกครั้งที่เธอต้องโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อเช็ดโต๊ะให้ถึงฝั่งตรงข้าม กระโปรงทรงเอตัวจิ๋วก็จะรั้งขึ้นสูงจนเผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่า เสื้อนักศึกษาที่รัดตึงก็แทบจะปริออกตามจังหวะการขยับ แผ่นหลังบางแอ่นโค้งอวดบั้นท้ายกลมกลึงโดยไม่ได้ตั้งใจ แรกๆ ชิลลี่พยายามจะดึงกระโปรงลง แต่พอหันไปสบตากับคนหน้านิ่งที่จ้องมองมาโดยไม่หลบตา เธอก็เกิดหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ

'ชอบมองนักใช่ไหม... ได้!'

ยัยพริกขี้หนูเปลี่ยนแผน ท่าทีการเช็ดโต๊ะที่เคยแข็งกระด้างเปลี่ยนเป็นอ้อยอิ่งและยั่วยวนขึ้นอย่างจงใจ เธอจงใจโน้มตัวให้ลึกขึ้น โก่งสะโพกขึ้นเล็กน้อยตอนที่เอื้อมมือ

ไปเช็ดมุมโต๊ะ ปล่อยให้เรียวขาขาวเนียนเบียดเสียดกันอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับ

ช้อนสายตาหวานหยาดเยิ้มท้าทายกลับไปหาคนขี้เก๊ก