ตอนที่ 5 ค่ำคืนที่หาดทราย.

สียงคลื่นกระทบฝั่งถูกกลบด้วยจังหวะดนตรี EDM ที่ดังกระหึ่ม คืนนี้คือคืนสุดท้ายของ ‘ค่ายรับน้องสานสัมพันธ์’ ที่เหมาพลูวิลล่าริมทะเลจัดงานปาร์ตี้ กฎระเบียบอันแสนตึงเครียดตลอดสามวันที่ผ่านมาถูกปลดล็อกชั่วคราว รุ่นพี่รุ่นน้องต่างพากันปลดปล่อยความเหนื่อยล้า ซุ้มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ถูกตั้งเรียงราย แสงไฟนีออนสาดส่องไปทั่วบริเวณและแน่นอน... ดาวเด่นของค่ำคืนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘ชิลลี่’

ยัยตัวแสบสลัดคราบเด็กปีหนึ่งในชุดนักศึกษาทิ้งไปจนหมดสิ้น คืนนี้เธอมาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแชมเปนแนบเนื้อ คอถ่วงลึกเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไร ความยาวของชุดสั้นกุดจนโชว์เรียวขาขาวเนียนที่ใส่คู่กับรองเท้าส้นสูงรัดข้อแบบสับๆ ทุกจังหวะที่เธอขยับตัวโยกย้ายไปตามเสียงเพลง ดึงดูดสายตาของหนุ่มๆ ทั้งคณะให้จ้องมองตาเป็นมัน

"แกเบาๆ หน่อยเถอะชิลลี่ ดื่มไปกี่แก้วแล้วเนี่ย" เพื่อนสนิทสะกิดแขนด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าจากปีอื่นแวะเวียนมาชนแก้วกับชิลลี่ไม่ขาดสาย

"แค่กรึ่มๆ น่า วันนี้พี่ว้ากปล่อยผีแล้ว ขอสนุกหน่อยเถอะ"

ชิลลี่หัวเราะร่วน ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตากลมโตเยิ้มฉ่ำดูเซ็กซี่กว่าปกติ

เธอหมุนตัวกลับไปเต้นต่อ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าในมุมมืดของปาร์ตี้... มีสายตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาด้วยความคุกรุ่น หินยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม

 นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องเขม็งไปที่ร่างบางในชุดเดรสสีแดงไม่วางตา แก้วพลาสติกในมือแกร่งถูกบีบจนบี้แบนตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นทุกครั้งที่มีผู้ชายหน้าไหนขยับเข้าไปใกล้ชิลลี่

'ยัยเด็กบ้า... บอกให้ระวังตัว แต่กลับใส่ชุดที่แทบจะปิดอะไรไม่มิดมาเต้นยั่วคนอื่นแบบนี้' เส้นความอดทนของเฮดว้ากจอมเนี้ยบขาดผึงลงในวินาทีที่ ‘พี่ซัน’ รุ่นพี่ปีสี่จอมเจ้าชู้ประจำคณะ เดินเข้าไปประชิดแผ่นหลังบางของชิลลี่ มือปลาหมึกของหมอนั่นกำลังจะเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอ!

ปึก! หินโยนแก้วในมือทิ้งลงถังขยะอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ ฝ่าฝูงชนเข้าไปกลางฟลอร์เต้นรำ รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนนักศึกษาคนอื่นๆ สัมผัสได้และพากันหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ

"ขอโทษทีครับพี่ซัน แต่น้องรหัสผมเมามากแล้ว ผมต้องพาเธอกลับไปพัก"

เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นขัดจังหวะ หินแทรกตัวเข้าไปขวางระหว่าง

พี่ซันกับชิลลี่อย่างรวดเร็ว  มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของยัยตัวแสบแล้วบีบแน่นชิลลี่สะดุ้ง หันขวับมามองหน้าคนตัวโต "หนูไม่ได้เมา! แล้วพี่ก็ไม่ใช่พี่รหัสหนูด้วย ปล่อยนะ!"

"อย่าดื้อ ชรินทร์ทิพย์" หินกดเสียงต่ำ สายตาดุดันตวัดมองเธออย่างคาดโทษ

ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้รุ่นพี่ปีสี่ที่ยืนทำหน้าเจื่อน

 "ผมขอตัวพาน้องไปสร่างเมาตรงนู้นก่อนนะครับพี่"

ไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต หินออกแรงกระตุกข้อมือเล็ก บังคับกึ่งลากให้ชิลลี่เดินตามเขาออกไปจากวงปาร์ตี้ทันที ยัยพริกขี้หนูพยายามขืนตัวและทุบตีท่อนแขนแกร่งตลอดทาง แต่แรงของเธอหรือจะสู้ผู้ชายตัวโตที่กำลังโกรธจัดอย่างเขาได้

เขาดึงเธอเดินลัดเลาะผ่านแนวต้นสน ออกมาจนถึงชายหาดด้านหลังที่มืดสนิทและเงียบสงบ ห่างไกลจากเสียงเพลงและผู้คน มีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดและแสงจันทร์สลัวๆ เท่านั้น

"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้พี่หิน! พี่บ้าไปแล้วหรือไง มาดึงหนูออกมาทำไม!"

 ชิลลี่ตวาดลั่น สะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม เธอถอยหลังไปสองก้าว ยกมือขึ้นลูบข้อมือตัวเองที่แดงเถือกเป็นรอยนิ้วมือ

"พี่ต่างหากที่ต้องถามว่าเธอเป็นบ้าอะไร! ใส่ชุดบ้าบออะไรมางานปาร์ตี้

อยากโดนไอ้พวกหน้าหม้อลากไปกินนักหรือไง!"

 หินตวาดกลับ เสียงของเขาดังก้องแข่งกับเสียงคลื่น สันกรามแกร่งบดแน่นจนปูดนูน

"ร่างกายหนู หนูจะใส่อะไรมันก็สิทธิ์ของหนู! แล้วงานรับน้องมันก็จบไปตั้งแต่บ่ายแล้ว ตอนนี้พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งหนูในฐานะเฮดว้ากอีก!"

"แต่พี่มีสิทธิ์ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ทนดูเธอทำตัวง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้!"

คำพูดนั้นทำเอาชิลลี่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ความโกรธและความเมาจะผสมปนเปจนทำให้เธอฟิวส์ขาด ยัยตัวแสบก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ เชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาดุดันของเขาอย่างไม่เกรงกลัว

"ง่ายเหรอ? พี่หินเอาอะไรมาตัดสินว่าหนูง่าย แค่หนูแต่งตัวเซ็กซี่ แค่หนูเต้นสนุกๆ พี่ก็ด่าหนูแล้วเหรอ... หรือความจริงแล้ว พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องกฎบ้าบออะไรนั่นหรอก"

ชิลลี่ยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวเล็กยกขึ้นจิ้มลงบนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา "พี่แค่ ‘หึง’ หนูต่างหาก"

หินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับถูกจี้ใจดำ แต่คนฟอร์มจัดอย่างเขามีหรือจะยอมรับง่ายๆ

"อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ชิลลี่ พี่แค่ไม่อยากให้เด็กในคณะต้องมามีปัญหาชู้สาวในค่ายรับน้อง" เขาปัดมือเธอออกอย่างหงุดหงิด

"เหรอคะ..."  ชิลลี่ลากเสียงยาว ขยับก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายเท้าแทบจะชนกัน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงเย้ายวนใจลอยมาปะทะจมูกหินจนเขาต้องสูดลมหายใจลึก "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมพี่หินต้องทำหน้าตึง จ้องหนูตาเป็นมันตั้งแต่หนูเดินเข้างานล่ะคะ?  ทำไมต้องมาหงุดหงิดตอนที่คนอื่นเข้าใกล้หนูด้วย?”

เธอจงใจช้อนสายตาหวานหยาดเยิ้มขึ้นมองเขา ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดเผยอขึ้นน้อยๆ อย่างยั่วยวน

"ถอยออกไป ชิลลี่" หินเตือนเสียงพร่า สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มแกว่งไกวเมื่อถูกความสวยเซ็กซี่ในระยะประชิดโจมตี

"ทำไมคะ กลัวตบะแตกเหรอ?”  เด็กดื้อยังคงท้าทาย ไม่ยอมถอย แถมยังจงใจขยับตัวจนหน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดเดรสสายเดี่ยวเฉียดผ่านแผงอกของเขาเบาๆความ

อดทนเส้นสุดท้ายของเฮดว้ากจอมเนี้ยบขาดผึงลงในวินาทีนั้น!

"เตือนแล้วนะ!"  หินสบถลั่น มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากร่างของเธอเข้ามากระแทกกับอกแกร่งอย่างแรง ชิลลี่ตกใจจนร้องอุทาน มือเล็กยกขึ้นยันแผงอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันทุกสัดส่วน