ตอนที่ 2

ครั้งแรกที่เห็นเธอ 2

เช้าวันถัดมา บ้านไพศาลกิจ

เสียงไก่ขันตอนตีห้าครึ่งปลุกลินให้ลืมตาช้า ๆ ความปวดเมื่อยจากเมื่อวานยังจับตัวทั่วแขนขาแต่เธอก็ลุกจากที่นอนบาง ๆ แล้วพับผ้าห่ม

วันนี้มีผักค้างแปลง ต้องรีบตัดไปขายตอนเช้า อีกอย่าง…เธอต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบด้วย ถ้าจัดการทุกอย่างเช้า ๆ จะมีเวลามากกว่าเดิมสักชั่วโมงสองชั่วโมง

ลินผูกผมขึ้น สวมผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ และเดินออกหลังบ้านเงียบ ๆ

หลังบ้านไพศาลกิจมีเล้าไก่และแปลงผักเล็ก ๆ ซึ่งถ้าจะเรียกว่าสวนก็ดูจะเกินจริง

เป็นแค่พื้นที่แคบ ๆ ที่เธอเก็บไว้ปลูกผักพื้นบ้าน ยอดฟักทอง มะเขือ ถั่วฝักยาว ผักบุ้ง ทุกต้นเป็นผักที่เธอเป็นคนดูแลทั้งหมด

มืออวบขาวที่มีรอยขีดข่วนบาง ๆ จากกิ่งไม้ยังคงทำงานไม่หยุด

เก็บไข่เรียงในตะกร้า

ตัดถั่วอย่างชำนาน

เตรียมถังน้ำล้างผัก

เธอทำทุกอย่างอย่างเงียบงัน…จนกระทั่งได้ยินเสียงแม่เลี้ยงลอดจากในครัว

“ยัยลิน! แกอย่าลืมเอาไข่ไปให้ร้านพี่เดือนด้วยนะ! ค้างอยู่ตั้งสิบฟอง!”

“ค่ะแม่”

“แล้วก็อย่าให้ผักเหี่ยว! ลูกค้าบ่นเมื่อวานนะ!”

“ค่ะ…”

เสียงตอบเบา ๆ ของลินไม่ทำให้ในบ้านสงบลงกลับมีเสียงบ่นเสียงดุสลับกันไปมาแต่อย่างน้อย…วันนี้เธอมีเวลาเพิ่มขึ้นหน่อยหนึ่ง

เธอคิดอย่างนั้น ก่อนจะยกตะกร้าชั่งน้ำหนักในมือเพื่อเตรียมจะไปตลาด

ปลัดเชษฐ์มาถึงที่ว่าการอำเภอแต่เช้า นายอำเภอคนเก่าเรียกให้เขาไปลงพื้นที่กับผู้ใหญ่บ้าน เพื่อสำรวจแนวเขตและจุดที่ชาวบ้านร้องเรียนเรื่องทางเดินน้ำ

เขาตอบรับเรียบ ๆ แล้วหยิบแฟ้มงานใส่รถ ในหัวกลับแว้บขึ้นมาด้วยใบหน้าแก้มแดง ๆ ของเด็กผู้หญิงคนนั้นโดยไม่ทันตั้งใจ

ยืนก้มหน้า…ตัวเล็ก ๆ…พูดก็ไม่พูด…

เขาขมวดคิ้วใส่ตัวเองทันที ไม่รู้ทำไมถึงนึกถึงเด็กคนนั้นบ่อยนักตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็ช่างเถอะ วันนี้เขามีงานสำรวจที่ต้องทำ

ผู้ใหญ่บุญลือขึ้นรถมานั่งข้างหน้า ก่อนจะชวนคุยแบบคนกันเอง

“ปลัดคงได้เห็นตลาดบ้านเราเมื่อวานแล้วบ่ครับ คนคึกคักพอตัว”

เชษฐ์ขับรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“เห็นครับ”

“เด็กวัยรุ่นมันกวน ๆ หน่อย แต่โดยรวมก็ไม่ถึงกับมีปัญหาใหญ่โตดอก”

เชษฐ์ไม่พูดอะไรเพิ่มแต่ปลายนิ้วที่เคาะพวงมาลัยเบา ๆ กลับสะท้อนว่าเขายังจำเหตุการณ์เมื่อวานได้ดี

รถวิ่งผ่านถนนแคบ ๆ ข้างทุ่งนา อากาศเช้าสดชื่นจนมองเห็นหมอกบางจับตามยอดหญ้า กระทั่งผู้ใหญ่บุญลือเอ่ยขึ้นว่า

“เฮ้ย ผ่านหน้าบ้านกำนันเก่าพอดีเลย ปลัดบ่สนใจลงไปทักทายบ้างบ่ บ้านเขาคืออยู่เส้นทางสำรวจพอดี”

เชษฐ์ตอบตามมารยาท

“แวะก็ได้ครับ”

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านนั้น…คือบ้านของลิน

หน้าบ้านไพศาลกิจ

บ้านไม้สองชั้นที่ดูเก่าไปตามกาลเวลาแต่ยังพอเห็นร่องรอยยุคที่กำนันไพศาลยังอยู่ ว่าครอบครัวนี้เคยเป็นบ้านมีฐานะ

ลินกำลังล้างผักอยู่และจะเตรียมตัวไปตลาด เสื้อคอกลมสีขาวถูกน้ำกระเด็นจนเป็นดวง ๆ แก้มแดงเพราะก้มหน้าอยู่นาน เธอตั้งอกตั้งใจล้างผักจนไม่ได้สังเกตว่ามีรถของปลัดอำเภอจอดลงข้างหน้าประตูบ้าน

จนกระทั่ง…

“ยัยพี่ลิน นี่ยังไม่ไปอีกเหรอ ทำตัวดี ๆล่ะ อย่าทำให้ฉันขายขี้หน้า มีแขกมา”

เสียงน้องสาวต่างแม่ แพรไหม แหลมใส่มาแต่เช้า เธอสวย ผอม สูง รูปร่างได้แม่เต็ม ๆและชอบพูดกระแทกคำใส่ลินเป็นปกติ

“แพร…ใครมาเหรอ”

ลินเงยหน้าแล้วก็ชะงัก

ปลัดเชษฐ์กำลังก้าวลงจากรถ คราวนี้เขาแต่งชุดราชการเรียบร้อย ทั้งแขนเสื้อสะอาดและกางเกงสีกากีรีดเส้นคม

ออร่าความนิ่งขรึมของเขาเด่นชัดราวกับมาตรฐานราชการระดับสูงในร่างคนคนเดียว

โอ้ย…ทำไมต้องมาเห็นตอนฉันล้างผักด้วยเนี่ย เธอก้มหน้าแทบจะซ่อนตัวหลังตะกร้าผักทันที

ส่วนแม่เลี้ยง นวลขวัญ พอเห็นผู้ชายในชุดปลัดอำเภอเดินเข้ามาใกล้ ก็รีบปรับสีหน้าเปลี่ยนบุคลิกแทบจะในทันที

เมื่อครู่ยังดุ ยังบ่น ยังโวย พอเห็นปลัด…กลับยิ้มพราย ท่าทางอ่อนหวานจนลินรู้สึกขนลุก

“อ้าว สวัสดีค่ะคุณปลัด มาแต่เช้าเลยนะคะ บ้านเรายินดีต้อนรับเสมอค่ะ เชิญค่ะเชิญ ๆ”

แพรไหมรีบเดินไปยืนข้างแม่ ทำท่าต้อนรับเต็มที่ สายตาหวานเยิ้มประหนึ่งได้เจอดาราหนุ่มรูปหล่อ

เชษฐ์เพียงพยักหน้าเบา ๆ ทันทีที่สายตามองพ้นไหล่ของแม่เลี้ยงไป…ก็เห็น ลิน ยืนอยู่กับตะกร้าผัก

แก้มแดงจัด มือมีรอยเปียกน้ำ เสื้อเปื้อนคราบผักนิดหน่อย ดวงตาก้มลงเหมือนอยากให้พื้นดินกลืนตัวเองเข้าไป

ผู้ใหญ่บุญลือเอ่ยทัก

“นี่ลิน ลูกกำนันไพศาลเขาเอง ปลัดรู้จักบ่ ลินไหว้คุณปลัดเขาสิลูก”

ลินรีบโค้งเล็ก ๆ

“ส…สวัสดีค่ะ”

เชษฐ์มองเธออยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ฟังดูอ่อนลงกว่าปกติ

“…อืม สวัสดี”

เพียงเท่านั้น หัวใจลินก็เต้นแรงพอจะดังออกมานอกหน้าอกเพราะสายตาของเขาไม่ได้เหมือนเมื่อวานที่ตลาด วันนี้มันดู…เหมือนเขาจดจำเธอได้

แม่เลี้ยงนวลขวัญพยายามชวนปลัดคุยไม่หยุด ชมบ้านตัวเองบอกว่าครอบครัวนี้รักหมู่บ้าน ทำงานชุมชนสม่ำเสมอ และยังชมแพรไหมว่าสอบได้ที่ดีในโรงเรียน

เชษฐ์ฟังเงียบ ๆ แต่สายตาเขามองอีกที่หนึ่ง

มองลินที่ถูกแม่เลี้ยงขวางไม่ให้พูด

มองตะกร้าผักหนัก ๆ ที่เธอพยายามจะยกไป

มองมือที่สั่นนิด ๆ เพราะรีบทำงานและมองสีหน้าที่ไม่เคยได้แม้แต่การเหลียวแลจากคนที่ควรเป็นครอบครัว

ผู้ใหญ่บุญลือที่ยืนข้าง ๆ เห็นเชษฐ์มองตามก็เอ่ยเบา ๆ

“บ้านนี้ชีวิตลำบากหน่อยน่ะปลัด ตั้งแต่กำนันเสีย ลินก็ทำงานแทบทุกอย่างในบ้าน บางครั้งลินมันยังไปช่วยที่ร้านอาหารตามสั่งเมียผมอีก ”

เชษฐ์ไม่ได้ตอบ แต่คิ้วเข้มขมวดขึ้นเล็กน้อย

แพรไหมพูดเสียงใสขึ้นอย่างตั้งใจจะขัดจังหวะ

“ปลัดคะ เดี๋ยวแพรพาชมรอบบ้านมั้ยคะ บ้านเราร่มรื่นนะคะ ต้นไม้เยอะ…”

เชษฐ์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ฟังดูลึกลงกว่าเดิม

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่มาสำรวจเส้นทาง…ไม่ได้อยากรบกวน”

จบคำเขาก้าวไปอีกทาง ทางที่เดินไปใกล้ลินมากกว่าเดิม

“ตะกร้านั่นหนักไหม”

คำถามสั้น ๆ แต่น้ำเสียงไม่ได้ดุเหมือนเมื่อวาน มันฟังเหมือนความเป็นห่วงและมันทำให้ลินชะงักจนเผลอเงยหน้า

“…ไม่หนักค่ะ”

“หนักค่ะปลัด!”

แม่เลี้ยงรีบสวนทันที

“เด็กมันดื้อค่ะ ชอบทำเองทุกอย่าง บางทีต้องดุไม่งั้นไม่ยอมวางเลย”

เชษฐ์มองแม่เลี้ยงแวบหนึ่ง สีหน้าเขาเรียบมาก เรียบจนแม่เลี้ยงหยุดพูดไปเอง

เขาหันกลับมามองลิน

“วางไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยจัดทีหลัง”

เสียงทุ้มของเขานิ่งแต่สายตามัน…อ่อนลงนิดหนึ่ง เพียงนิดเดียว มากพอจะทำให้ลินรู้สึกเหมือนคนตรงหน้าแตกต่างจากเมื่อวานมาก

เธอพยักหน้าช้า ๆ

“ค่ะ…”

หลังจากนั้นผู้ใหญ่บุญลือเรียกปลัดให้ไปดูแนวคลองหลังบ้าน เชษฐ์เดินตาม แต่ก่อนจะไปเขามองกลับมาที่ลินอีกครั้ง

ลินคิดว่าเขาคงมองเพราะเธอขวางทางหรือเปล่า แต่เปล่าเลย เขามองเหมือนกำลังพิจารณา…บางอย่างเกี่ยวกับเธอ

สายตาคู่นั้นนิ่งแต่มีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ ความรู้สึกที่เขาเอง…ยังไม่ยอมรับว่ามันคืออะไร

ปลัดอำเภอกัดฟันตัวเองเบา ๆ ตอนเดินออกมา ผู้ใหญ่บุญลือพูดขำ ๆ

“ปลัดพึ่งเจอลินมันเมื่อกี้ไม่ใช่หรอ แต่เหมือนฮู้จักลินดีขนาด เอ็นดูมันบ่”

เชษฐ์ตอบแผ่ว ๆ เหมือนตั้งใจจะพูดกับลมมากกว่าพูดกับผู้ใหญ่บ้าน

“…ไม่ได้เอ็นดู”

ผู้ใหญ่หัวเราะเบา ๆ

“บ่เอ็นดูแต่มองตั้งนาน”

เชษฐ์เม้มปากแน่นขึ้น แล้วหันกลับไปมองบ้านไม้เก่า ๆ หลังนั้นอีกครั้ง…โดยไม่รู้ตัว

ภาพเด็กสาวอวบแก้มแดงที่ยืนล้างผักเงียบ ๆ ยังติดตาไม่ไปไหนเลย