ตอนที่ 3

สายตาที่ไม่อยากปล่อยไป

ลมสายก่อนเที่ยงพัดลอดหน้าต่างกระจกของว่าการอำเภอเข้ามาปะทะใบหน้า ปลัดเชษฐ์ยืดตัวหลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร สีหน้านิ่งขรึมแบบคนที่ตั้งใจทำงานหนัก แต่ข้างในกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดตั้งแต่เมื่อเช้า

เขาไม่อยากยอมรับกับตัวเองนักว่า…มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นตั้งแต่เผลอนึกถึง “ผู้หญิงคนนั้น” อีกครั้ง

ภาพเด็กสาวอวบผิวขาวนวลที่ยืนเก็บผักอยู่หลังบ้านเมื่อวานยังติดตาเขาอยู่ ลิน ธิดาลิน ไพศาลกิจ

เธอก้มหน้าเหมือนกลัวโลกทั้งใบ เหมือนขอโทษทุกลมหายใจ เหมือนคนที่ถูกกดทับจนความมั่นใจแทบไม่เหลือ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนั้น ทำไมยัยเด็กคนนั้นถึงทำให้ฉันคิดมากได้ขนาดนี้วะ…

ปลัดเชษฐ์ถอนหายใจแล้วดันเอกสารเพิ่มเข้าแฟ้ม พยายามดึงความคิดกลับมาที่งานตรงหน้า แต่เสียงพูดคุยด้านนอกก็ทำให้เขาชะงัก

“ลินมาแล้วเหรอ ไปเก็บไว้ให้พี่หน่อยนะ”

“ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวลินยกเข้าไปให้ถึงโต๊ะเลยค่ะ”

เสียงหวาน ๆ นั้น… เขาจำได้ทันที

เชษฐ์ก้มหน้าเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าตัวเองเงี่ยหูฟัง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปทางประตูห้องทำงานที่แง้มไว้เล็กน้อย และแน่นอนเธออยู่ตรงนั้น

ลินในเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนและผ้ากันเปื้อนของร้านอาหารตามสั่ง เดินถือถุงอาหารหลายใบเข้ามาในอำเภออย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าเธอมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เพราะเดินทางมาจากตลาด แต่รอยยิ้มนั้นยังสดใสเหมือนเดิม

หลายคนในอำเภอทักเธอด้วยความเอ็นดู เธอก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ อ่อนหวาน

เชษฐ์รู้สึกเหมือนทุกเสียงรอบตัวหายไป เหลือแค่เธอคนเดียว หงุดหงิดตัวเองชะมัด… สนใจอะไรของแกนักวะเชษฐ์

แต่แล้วสายตาของเขาจับภาพบางอย่างได้ ชายหนุ่มเจ้าหน้าที่คนนึงเดินเข้ามาแย้มยิ้มให้ลินอย่างออกหน้าออกตา

“ลิน ๆ มาถึงพอดีเลย พี่หิวจะตายอยู่แล้ว”

ลินหัวเราะเบาๆ แล้วส่งถุงอาหารให้

“ขอโทษนะคะที่ช้า ลุงผู้ใหญ่ช่วยทำเมนูที่พี่ชอบให้น่ะค่ะ”

“โอ้โห พี่นึกว่าจะได้กินจากฝีมือลินซะอีก”

ชายคนนั้นแกล้งจีบเล่นๆ ไม่ควรจะมีอะไร แต่มันกลับทำให้เชษฐ์รู้สึก…รำคาญ

เขายังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองยืนขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างหนักแน่น

“เด็กคนนั้น เข้ามาที่นี่หน่อย”

เสียงเข้ม เฉียบคม จนทั้งอำเภอหันขวับ

ลินสะดุ้งจนถุงในมือเกือบหลุด ชายที่ทักเธอเมื่อกี้หน้าเสียทันที

เชษฐ์ยืนพิงประตูห้องทำงาน แขนเสื้อพับขึ้น เผยรอยเส้นเลือดที่ข้อมือ สายตาคมเหมือนกำลังจ้องจับผิดใครสักคน

ไม่มีใครกล้าขัด แม้แต่ลินที่ตัวสั่นน้อย ๆ ก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำ

“ค…ค่ะปลัด”

เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องอย่างเงียบงัน เสียงประตูปิดดัง ปึ้ง! ทำให้หัวใจเธอเต้นโครมทันที

ปลัดเชษฐ์เดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ ก่อนเงยมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาไม่เป็นมิตรนัก

“มาทำอะไรที่นี่?”

เสียงทุ้มต่ำ เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง

ลินก้มมือแน่น

“ลินมาส่งข้าวให้พี่ๆ เจ้าหน้าที่ค่ะ…จากร้านป้าใจหรือร้านเมียผู้ใหญ่บุญลือค่ะ”

“แล้วเมื่อกี้คุยอะไรกับเขา?”

เขาโน้มตัวมาข้างหน้า น้ำเสียงชัดเจนว่า ‘ไม่พอใจ’

ลินเงยหน้าสบตาเขาด้วยความงุนงง

“อะไรนะคะ?”

“ผู้ชายเมื่อกี้ ที่มายืนคุย มายิ้มให้”

เขาถามตรง ๆ แบบไม่อายตัวเองเลยว่ามันฟังเหมือนหึง

ลินหน้าแดง เธอส่ายหน้าไว

“เปล่าค่ะ ลินไม่ได้คุยอะไรเป็นพิเศษ พี่เขาแค่รับข้าวค่ะ”

เชษฐ์หรี่ตา เบื่อที่สุดคือสีหน้าใสซื่อแบบนี้ ยิ่งมองยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผล

“…หรือว่าชอบเขา”

“หะ?! ไม่ค่ะ ไม่ใช่”

เสียงลุกลี้ลุกลนนั้นทำให้เชษฐ์แทบหลุดยิ้ม แต่เขายังคงคุมหน้าให้เรียบที่สุด

“แล้วมาส่งข้าวแบบนี้ทุกวัน?”

“คะ…ค่ะ ลุงผู้ใหญ่กับป้า เขาไว้ใจให้ลินช่วยส่งตอนเสร็จงานช่วงเช้า ลินก็ถือว่ามาหาค่าขนมเล็กน้อย…”

เชษฐ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไมคำว่า หาเงินเอง มันถึงทำให้หัวใจเขาเจ็บหนึบเล็ก ๆ สาวอายุยี่สิบต้น ๆ ลูกสาวกำนันเก่าที่ควรจะได้รับการดูแลแต่กลับถูกใช้ให้หาเงินเลี้ยงบ้าน

เขาเคาะโต๊ะเบา ๆ กดเสียงให้เข้มกว่าเดิมเพื่อกลบอารมณ์ในใจ

“แล้วเธอมาเดินเพ่นพ่านแบบนี้…มันเหมาะหรือไง”

ลินชะงัก

“ขะ…ขอโทษค่ะปลัด หากลินรบกวนการทำงาน ปลัดไม่ต้องห่วงนะคะ ลินจะรีบกลับ”

“ใครบอกว่าฉันรำคาญเธอ”

เขาตอบเร็วเกินไป เหมือนเผลอพูดจริงจากใจ

ลินอ้าปากค้าง เชษฐ์เองก็ตกใจคำพูดตัวเองเหมือนกัน เขารีบปรับเสียงให้แข็งขึ้นทันที

“หมายถึง…มันอันตราย เดินไปเดินมาแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นชน เธอยิ่งไม่มีปากจะพูดอยู่”

“เอ่อ..พี่ที่นี้เขาใจดีกับลินนะคะ แต่ก็โอเคค่ะ”

น้ำเสียงเธอฟังดูผิดหวังแปลก ๆ เหมือนตอนแรกคิดว่าเขาเป็นห่วงอีกแบบ

เชษฐ์ขยับตัวอึดอัด พูดอะไรของตัวเองวะ… เขาหลบตาแล้วหยิบปากกาขึ้นมา พยายามทำเหมือนเรียบร้อยแล้ว

“ถ้าไม่มีธุระก็กลับได้แล้ว”

ลินรีบไหว้

“ขอบคุณค่ะปลัด งั้นลินขอตัวนะคะ..”

“เดี๋ยว”

เสียงนั้นทำเธอหยุดก้าว เชษฐ์หลุบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนพูดประโยคที่ตัวเองไม่คิดว่าจะพูดออกไป

“…ถ้าฉันจะสั่งข้าว ให้เมียลุงผู้ใหญ่ทำให้ฉันเลยได้ไหม”

ลินตาโต

“เอ๋…ปลัดจะสั่งข้าวเหรอคะ?”

“ก็ไม่รู้สิ อยู่ ๆ ก็หิวขึ้นมา”

เขาตอบหน้าตาย ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งบอกว่า “ผมยังไม่หิว”

ลินเผลอยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ทำให้ห้องทำงานเหมือนสว่างขึ้นในพริบตา

“ได้ค่ะ งั้นลิน”

“แต่ไม่ต้องเอามาส่งเอง”

เขารีบพูดแทรก กลัวจะเผลอทำอะไรที่ควบคุมตัวเองไม่ได้อีก

“เดี๋ยวให้เด็กที่อำเภอไปรับก็พอ”

ลินก้มหน้า

“ค่ะปลัด”

เธอออกไปจากห้อง แต่ปลัดเชษฐ์ยังคงนั่งนิ่ง มองประตูที่ปิดลงอย่างเหม่อค้าง พยายามบอกตัวเองว่าแค่เป็นห่วงฐานะผู้นำอำเภอแต่หัวใจกลับเต้นแรงเพราะผู้หญิงที่ยืนก้มหน้า

พูดเสียงเบา ๆ แต่กลับมีอิทธิพลต่อเขามากอย่างไม่น่าเชื่อ เขากัดฟันแน่นด้วยความหงุดหงิดตัวเอง

“บ้าบอ…ทำไมถึงปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่ในหัวได้ทั้งวันกันวะ…”

แต่ต่อให้บ่นแค่ไหน ภาพลินตอนหน้าแดงเมื่อเขาถามว่า ชอบมันเหรอ ก็ยังลอยวนอยู่ในหัวของปลัดเชษฐ์ไม่หยุด…

ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ ความหวงก็กัดกินใจเขาอย่างช้า ๆและเขาก็เริ่มรู้ตัวว่ามันสายไปแล้วด้วยซ้ำที่จะดึงสายตากลับจากเธอ