ตอนที่ 1

ครั้งแรกที่เห็นเธอ

เช้าตรู่ของอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในหุบเขา หมอกบาง ๆ ลอยคลออยู่เหนือทุ่งนาสีเขียวเข้ม กลิ่นดินชื้นจากฝนเมื่อคืนอบอวลไปทั่วอากาศ เสียงไก่ขันประสานกับเสียงมอเตอร์ไซค์คันเก่า ๆ ที่ชาวบ้านทยอยขี่ไปตลาดเช้า เป็นภาพความคึกคักที่คุ้นตาของคนที่นี่มานานหลายปี

แต่สำหรับ ปลัดกุลเชษฐ์ ภัทรนันท์ หรือเรียกสั้น ๆว่า ปลัดเชษฐ์ คนที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งได้ไม่กี่สัปดาห์ ทุกอย่างยังใหม่ไปหมด

ตั้งแต่ถนนลูกรังคดเคี้ยว ไปจนถึงเสียงทักทายตามรายทางของคนท้องถิ่นที่ชอบพูดเสียงดังฟังชัดราวกับเกรงว่าเขาจะไม่ได้ยิน

เชษฐ์เป็นชายวัยสามสิบสอง สูงโปร่ง ผิวสีแทนแบบคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ดวงตาเรียบนิ่งและคมจนหลายคนเผลอกลัว

ถึงบุคลิกจะดูสุขุม เคร่งครัด และพูดจาตรงจนบางทีกระแทกใจเกินไป แต่คนที่ทำงานกับเขารู้ดี เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชา เขาแค่ไม่ค่อยรู้วิธีแสดงออกแบบอ่อนหวานเหมือนคนอื่นเท่านั้นเอง

ในตำแหน่งปลัดใหม่ เขามักเริ่มงานแต่เช้า ออกตรวจพื้นที่ด้วยตัวเอง ไม่ใช่แค่เพราะชอบความเป็นระเบียบ แต่เพราะเขามีความตั้งใจจริงที่จะดูแลชุมชนนี้ให้ดีที่สุด เหมือนที่ครอบครัวความเป็น “ภัทรนันท์” สอนมาแต่เด็กว่า “ทำอะไรต้องรอบคอบ และต้องรับผิดชอบในทุกคำพูดของตัวเอง”

วันนี้ก็เช่นกัน เชษฐ์เดินในตลาดเช้าพร้อมสมุดบันทึกเล่มเล็ก เขาตั้งใจลงพื้นที่ตรวจดูความเรียบร้อยของผู้ค้า หลังจากมีรายงานเรื่องเด็กวัยรุ่นบางคนก่อกวนแม่ค้าในตลาดช่วงวันหยุดที่ผ่านมา

เขากำลังก้มลงดูสภาพพื้นตลาดที่ลื่นจากน้ำฝน ยังไม่ทันจะคิดอะไร เสียงล้อเลียนทุ้ม ๆ ของเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้น

“โอ๊ยยย มาแล้ว ๆ แม่ค้าคนสวยไขมันเยอะของตลาดเรา! ระวังเดินสะดุดไขมันตัวเองนะพี่ลิน~”

เสียงหัวเราะดังตามมาเป็นชุด

เชษฐ์เงยหน้าเพราะไม่ชอบใจตั้งแต่คำแรกที่ได้ยิน และนั่นเอง…ที่เขาเห็นเธอครั้งแรก

หญิงสาวร่างอวบ ผิวขาวนวลเหมือนน้ำนมอ่อน ๆ ใบหน้ากลมใสมีแก้มแดงระเรื่อเพราะทั้งเหนื่อยและอาย ดวงตาทอประกายอ่อนโยนแต่แฝงความเศร้าเหมือนกำลังกลืนน้ำตา

เธอก้มหน้าลงต่ำจนผมยาวสีน้ำตาลเข้มปิดแก้มไว้ครึ่งหนึ่ง เสื้อผ้าก็ธรรมดา เสื้อยืดสีซีด กระโปรงผ้าถุงลายเรียบ และผ้ากันเปื้อนเก่าที่มีรอยดินติดนิดหน่อย

เธอใช้สองมือกำชายเสื้อแน่นอย่างพยายามกลั้นตัวเองไม่ให้ร้องโต้ตอบ

ลิน ธิดาลิน ไพศาลกิจ

ลูกสาวกำนันผู้ล่วงลับ ที่ตอนนี้ต้องอาศัยอยู่กับแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่หนึ่งคน

เด็กสาวที่ต้องตื่นตีสี่ทุกเช้าเพื่อเก็บไข่ไก่ เด็ดผักหลังบ้าน แล้วเอามาขายที่ตลาด

เด็กสาวที่ชาวบ้านบางคนล้อเรื่องรูปร่างจน “ชินชา” แต่ไม่เคยชินกับความเจ็บในใจเลยแม้สักครั้งเดียว คนตรงหน้าปลัดเชษฐ์…คือเธอคนนั้น

ภาพแรกที่เห็นนั้นทำให้หัวใจเขาหยุดไปเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะเธอสวยแบบคนในเมืองแต่เพราะเธอมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขาดึงสายตากลับไม่ได้

…ทว่าอารมณ์แรกที่เด่นชัดกลับเป็น “หงุดหงิด”

“โดนล้อก็เงียบ?” เขาคิด “ทำไมไม่สู้เขาบ้าง?”

เด็กพวกนั้นยังไม่หยุดแค่นั้น

“พี่ลินจ๋า ขายผักหรือขายไขมันตัวเองล่ะเนี่ย~”

เสียงหัวเราะดังเหมือนไม่รู้ผิดชอบชั่วดี

เชษฐ์ขบกรามแน่น สองขาเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัวจนกลุ่มเด็กวัยรุ่นเห็นเขาพอดี

“เอ่อ…ปลัดมาเหรอครับ!”

“ผะ…ผมไม่ได้ทำอะไรนะ!”

พวกนั้นรีบแตกฮือออกเหมือนโดนลมพายุพัด เชษฐ์ยังคงยืนขวางหน้าลินอยู่ น้ำเสียงเขาต่ำและเฉียบจนทำตลาดนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ตลาดไว้ขายของ ไม่ใช่ที่ให้พวกเธอมาก่อกวนคนอื่น ถ้าเห็นอีก…ผมจัดการตามกฎหมาย”

เด็กพวกนั้นพูดไม่ออก ทำได้แค่หัวเราะแห้ง ๆ แล้วรีบหายไปจากสายตาทั้งหมด

เชษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันกลับมาหาเธอ

ลินยังคงก้มหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย มือกำกระโปรงผ้าถุงแน่นจนปลายนิ้วซีด เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่ก็พยายามไม่ให้มันไหลออกมา

เขาเงียบไปวินาทีหนึ่งก่อนพูดออกไป

…แต่ประโยคที่หลุดออกมามันไม่ใช่คำปลอบใจอย่างที่ใจเขาต้องการ

“ทำไมปล่อยให้เขาล้ออยู่แบบนั้น” เขาพูดเสียงนิ่ง

“เด็กผู้หญิงอะไร…โดนล้อก็ยืนก้มหน้า ไม่เถียงสักคำ น่าหงุดหงิดชะมัด”

ลินสะดุ้ง

เงยหน้าเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหลบสายตาอีกครั้ง

“ละ…ลินไม่ได้อยากมีเรื่องค่ะปลัด”

เสียงเธอเบาเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเอง

“เขาล้อมาตลอด ลินก็เลย…ชินแล้วค่ะ”

คำว่า “ชินแล้ว” ทำให้เชษฐ์เงียบไปทันที ความรู้สึกบางอย่างจุกขึ้นมาที่อก คนแบบนี้…เขาเคยเจอเยอะ แต่ไม่เคยรู้สึกอยากปกป้องใครเท่านี้มาก่อน

แต่ปากเจ้ากรรมก็ยังทำงานแบบปากปลัดเชษฐ์อยู่ดี

“หัดสู้บ้างก็ดี คนแบบเธอ ปล่อยให้ใครว่าก็โดนย่ำยีไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ”

ลินเม้มปากแน่น เธอไม่ได้โกรธแต่คำของเขาเหมือนกดซ้ำลงไปบนแผลใจที่อยู่กับเธอมานาน

เชษฐ์สังเกตเห็นแววตาเจ็บแวบหนึ่งก่อนที่เธอจะก้มหน้าหนี เขารู้ทันทีว่า…ตัวเองพูดแรงเกินไป

เขาถอนหายใจเบามาก จนแทบไม่ได้ยิน จากนั้นก็เปลี่ยนไปถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“นี่…ขายผักทุกวันเหรอ”

ลินพยักหน้า

“ค่ะ ลินต้องตื่นตีห้าครึ่ง…เก็บไข่ เก็บผักค่ะ แล้วก็เอามาขายตอนเช้า แล้วตอนเย็นขายอีกรอบค่ะ”

เชษฐ์เลิกคิ้วนิด ๆ

เขาเพิ่งรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้แค่ใจดี แต่ยัง…ขยันจนเขาเริ่มนับถือ

“เรียนจบอะไร” เขาถามต่อ

“ปวส.ค่ะ ลินอ่านหนังสือเตรียมสอบราชการด้วย แต่…ยังไม่ค่อยเก่งค่ะ ก็เลยพยายามอยู่”

เชษฐ์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง บางอย่างในตัวเขาอ่อนลงอย่างประหลาดเพราะเขารู้ว่าเส้นทางราชการไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่สำหรับคนที่ไม่มีใครสนับสนุน

เธอดู…ตัวเล็กสำหรับเขา อ่อนโยนแต่มีความพยายามที่ไม่ยอมแพ้ซ่อนอยู่

ดวงตาเชษฐ์จับจ้องเธอโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง มองนานเกินไปจนลินเริ่มทำตัวไม่ถูก

“เอ่อ…ปลัดจะซื้อผักเหรอคะ”

คำถามนั้นทำให้เชษฐ์รู้ตัวรีบเบือนหน้า

“ก็…ใช่” เขาตอบเสียงเรียบ ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไรเลยสักนิด

“มีอะไรขายบ้าง”

ลินยิ้มบาง ๆ อย่างเกรงใจ

ก่อนชี้ให้ดูตะกร้าผักตัดสดที่เพิ่งเก็บเมื่อเช้า

“มีผักกวางตุ้ง ผักบุ้ง แล้วก็ไข่ไก่ค่ะ สดมากนะคะ”

เชษฐ์ไม่ได้สนใจว่าผักสดหรือไม่ เขาแค่ไม่อยากให้เธอมองตัวเองต่ำกว่าใครอีกแล้ว

“ผมเอาหมดนี่แหละ” เขาว่า

ลินเงยหน้าขึ้น ตาเบิกกว้างเล็กน้อย

“เอ่อ…ปลัดจะเอาหมดเลยเหรอคะ มันเยอะนะคะ”

“ก็ผมบอกว่าเอาหมด” เขาตอบเสียงนิ่ง

“หรือจะให้ผมพูดย้ำ”

ลินส่ายหน้ารัว ๆ

“ไม่ค่ะ ๆ ขอบคุณมากนะคะ”

ตอนเธอเงยหน้ายิ้มขอบคุณ…แก้มแดง ๆ กับรอยยิ้มเขิน ๆ นั้นทำเชษฐ์เผลอมองค้างไปอีกทีต่ออีกที

และเขาก็รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเอง…เต้นแปลกไปนิดหนึ่ง ไม่นิดด้วย แปลกมากทีเดียว

เขารีบหันหนีแล้วพูดราวกับกำลังกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง

“ไปเก็บของเถอะ เดี๋ยวตลาดคนเยอะ เดี๋ยวโดนใครมาว่าอีก”

ลินพยักหน้า

“ค่ะ ลินจะรีบทำค่ะ ขอบคุณปลัดมากเลยนะคะ”

เชษฐ์อยากตอบแบบสุภาพ

แต่สุดท้าย…สิ่งที่หลุดออกมาคือประโยคแบบปลัดเชษฐ์อีกแล้ว

“…ก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ อย่าไปให้ใครว่าได้อีก”

ลินหัวเราะเบา ๆ เหมือนชินแล้วกับความปากร้ายของเขา และเป็นอีกครั้งที่เชษฐ์รู้สึกว่าเสียงหัวเราะแบบนี้…ฟังแล้วสบายหูผิดปกติ

เขาเดินออกจากแผงผักอย่างนิ่ง ๆ แต่หัวใจยังติดอยู่ตรงนั้นเต็ม ๆ

ขาก้าวออกมาได้ไม่กี่ก้าว เขาก็รู้ตัวว่า…กำลังแอบมองเธออยู่อีกครั้ง

ตอนเธอก้มจัดผัก จัดไข่

ตอนเธอปัดปอยผมออกจากหน้า

ตอนเธอยิ้มให้ลูกค้า

เขามองจนรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง

“ผู้หญิงอะไร…น่าหงุดหงิดจริง ๆ” เขาบ่นพึมพำ แต่ปลายประโยคที่เผลอหลุดออกมาในใจเบา ๆ คือ น่ามองชะมัด

และนั่น…คือครั้งแรกที่ปลัดเชษฐ์เห็นเธอ ครั้งแรกที่บางอย่างในหัวใจเขาเริ่มขยับ ครั้งแรกที่เขาไม่อาจละสายตาจากผู้หญิงคนหนึ่งได้