ตอนที่ 6

อ้างว้าง

เย็นวันนั้น…หลังจากลินช่วยป้าใจล้างจาน เก็บร้าน จัดของเข้าที่เรียบร้อย เธอก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่ากลับบ้านเหมือนทุกวัน

ลมยามเย็นปะทะหน้า ฟ้าสีส้มละมุนกำลังเปลี่ยนเป็นม่วงแดดริมขอบทุ่งข้าว แต่ถึงจะสวยแค่ไหน…ใจของลินก็ยังหนักอยู่

ภาพใบหน้าคุณปลัดที่เหมือนงอล ๆ เพราะเธอบอกว่าไม่มีโทรศัพท์ยังติดอยู่ในหัว

เธอถอนหายใจเบา ๆ

“ทำไมเขาต้องทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นด้วยนะ ก็ลินไม่มีจริง ๆ นี่นา”

เธอส่ายหัว สลัดความคิดนั้นทิ้ง แล้วขับรถเข้าไปในรั้วบ้านไม้เก่า ๆ ที่ตัวเองอาศัยอยู่ บ้านที่ไม่เคยรู้สึกว่าเป็นของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

ทันทีที่เข้าหน้าบ้าน เธอก็เห็น “นวลขวัญ” แม่เลี้ยงใจร้ายของเธอ นั่งบนแคร่ไม้พร้อมกับ “แพรไหม” น้องสาวต่างแม่ ผิวขาวจัด ผอมเพรียว แต่งตัวสวยจัดจ้านเกินวัย นั่งไขว่ห้างดูไลฟ์ขายเสื้อผ้าในไอแพดเครื่องใหม่ที่ลินไม่เคยแตะ

เสียงคนขายในไลฟ์สดดังแจ๋ว

“ชุดนี้ราคาเซ็ตละ 690 นะคะซิส! ใส่แล้วหวานปุ๊กปิ๊กมากกก~ จัดเลยค่ะ!”

แพรไหมตาเป็นประกาย

“แม่~ หนูอยากได้ตัวนี้อะ ชุดลายดอกหวาน ๆ ตัวนี้ไง น่ารักมากเลย”

นวลขวัญรีบผงกหัวหงึกหงัก

“เออ ๆ เดี๋ยวแม่สั่งให้ลูกเอง ไหนดูสิ กด ๆ เลย ๆ เดี๋ยวแม่โอนให้”

แพรไหมทำหน้าดีใจสุด ๆ แล้วเห็นลินเดินเข้ามาพอดี สายตาของนวลขวัญหันมาทางเธอทันที จากอารมณ์ดีเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่พอใจเหมือนเห็นตัวขวางหูขวางตา

“อ้าว…กลับมาแล้วเหรอ นังลิน”

ลินยิ้มบาง ๆ

“ค่ะ แม่ ทานข้าวรึยังคะ เดี๋ยวลิน..”

ไม่ทันได้พูดจบ นวลขวัญก็เสียงแข็งใส่ทันที

“ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ เงินเดือนเดือนนี้ล่ะ อยู่ไหน?!”

ลินชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนตอบอย่างนิ่มนวล

“เดือนนี้ลินให้แม่ไปแล้วนะคะ ตั้งแต่วันที่ 3 ค่ะ ตอนที่แม่บอกว่าแพรไหมต้องเอาเงินไปซื้อรองเท้าไปงานโรงเรียนนั่นไงคะ”

นวลขวัญทำหน้าเหมือนโดนกล่าวหา

“แล้วยังไง? บ้านนี้ค่าใช้จ่ายมันมากนะ เงินแค่นั้นมันพอที่ไหนกันล่ะ!”

แพรไหมยกหัวขึ้นจากหน้าจอไอแพด และใส่คำพูดที่เต็มไปด้วยการบูลลี่เข้ามาแบบไม่ปรานี

“ก็พี่ลินน่ะ ใช้เงินแต่เรื่องขนมทั้งนั้น วัน ๆเอาแต่ซื้อของกิน”

ลินเม้มปาก บอกอย่างใจเย็น

“พี่ก็ต้องกินมั้ยล่ะแพรไหม เงินกว่าจะหาทาได้พี่ก็ต้องใช้ส่วนตัวบ้าง”

แพรไหมเบ้ปากพลางหัวเราะ

“ก็อ้วนอยู่แล้ว ยังจะกินอีก! พออ้วนก็ใส่เสื้อผ้าไม่ได้ แล้วก็ต้องซื้อใหม่อีก พี่ไม่ต้องหวังจะได้เสื้อผ้าจากแพรหรอกนะ คงใส่ไม่ได้แน่นอน”

นวลขวัญไม่ห้าม แถมซ้ำเข้าไปอีก

“จริง! ดูหุ่นตัวเองด้วยนะนังลิน กินเข้าไปแต่ละอย่าง เอาเงินมาให้ในบ้านก็ไม่เยอะ จะไปสอบข้าราชการอะไรนั่นก็ยังไม่รู้จะติดไหม ผู้หญิงอ้วน ๆ แบบนี้ เขาจะเลือกเหรอะ?”

คำพูดแทงใจดั่งคมมีดแต่ลินก็ยืนนิ่ง แค่ก้มลงถอดรองเท้า ไม่ตอบโต้ ความเงียบที่เธอเลือก…ยิ่งทำให้แม่เลี้ยงหงุดหงิดกว่าเดิม

นวลขวัญตวาด

“นี่นังลิน! ฉันถามว่าเงินที่เก็บไว้อีกส่วนล่ะ?! เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ลินส่ายหน้าเบา ๆ

“ลิน…ลินอยากขอเก็บเอาไว้บ้างค่ะ เดือนนี้ลินต้องซื้อหนังสือ ไหนจะจ่ายค่าสมัครสอบ…”

เสียงแพรไหมสวนขึ้นทันที

“เหอะ! พี่ลินจะไปสอบอะไรอ่ะ เห็นอ่านหนังสือกี่รอบก็หลับทุกที ไม่ติดหรอก” เธอหัวเราะอย่างเยาะเย้ย

“แถมขยันหาเงินแค่ไหน หน้าตาก็เหมือนเดิมอ่ะ ไม่มีใครเลือกหรอกมั้ง”

นวลขวัญส่ายหน้า

“เออจริง ถ้าสวยเหมือนแพรไหมลูกแม่ แม่ไม่ต้องห่วงขนาดนี้หรอกนะ!”

แพรไหมทำตาใสซื่อ

“ก็พี่ลินมันอ้วนขนาดนั้น ใครจะสนใจใช่มั้ยจ๊ะแม่จ๋า”

ลินกำมือแน่น เธอสูดหายใจลึก พูดเสียงเบาแต่มั่นคง

“เดือนนี้ลินให้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ลินต้องเก็บเงิน…ไว้สมัครสอบค่ะ”

นวลขวัญตบแคร่ดังปัง

“ยัยนี่! ปากดีนักนะ! นังเด็กเนรคุณ!”

แพรไหมยืนขึ้น เอามือเท้าเอว

“ยังไงพี่ก็ต้องให้แม่อยู่ดีนั่นแหละ ถ้าไม่ให้…อย่าคิดจะใช้น้ำบ้านนี้นะ หนูก็ไม่ให้พี่กินข้าวด้วย!”

ลินยืนมองทั้งคู่ หัวใจเหมือนถูกบีบแน่นแต่เธอก็แค่ยิ้มจาง ๆ แล้วเดินหลบเข้าบ้านอย่างเงียบ ๆ

นวลขวัญไล่ตามด้วยเสียงดัง

“ได้ยินมั้ยนังลิน! เงินที่เก็บไว้ เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

แต่ลินไม่ตอบ ไม่หันกลับ ไม่แม้กระทั่งชะงัก เธอก้าวเข้าห้องไม้เก่า ๆ ของตัวเองที่มีเพียงเตียงผุ ๆ ผ้าม่านสีซีด และโต๊ะเล็ก ๆ เอาไว้วางหนังสือสอบ

ทันทีที่ปิดประตู…

แกร๊ก

ความเงียบถาโถมเข้าหาเธอเหมือนระลอกคลื่น ลินวางกระเป๋าผ้าไว้ตรงมุมห้องแล้วทรุดตัวนั่งข้างเตียงเบา ๆ

ดวงตาที่ฝืนไม่ให้ไหลมาตลอดทาง…ค่อย ๆ เอ่อขึ้น ค่อย ๆ สั่นระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามห้ามไม่ให้ร้องแต่สิ่งที่ได้คือเสียงสะอื้นเงียบ ๆ

“ลินเหนื่อยจัง…”

เธอซบหน้าลงกับเข่า ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างคนที่ไม่รู้จะไปพึ่งใคร บ้านที่ควรเป็นที่พักใจ…กลับเป็นที่ที่ทำให้เธออยากหนีที่สุด

เสียงหัวเราะของแพรไหมยังดังลอดมา เสียงนวลขวัญโวยวายเรื่องเงินยังคงแทงหู ลินปิดหูตัวเองแน่น กลัวว่าความเข้มแข็งของตัวเองจะพังลงอีก

“อยากมีเงินมากกว่านี้…”

“อยากสอบติดให้ได้…”

“อยากออกไปจากบ้านนี้เร็ว ๆ…”

เธอเงยหน้าขึ้น มองเพดานไม้มืด ๆแล้วน้ำตาก็ไหลซ้ำ คืนนี้ลินไม่อยากฝันถึงอะไรเลย

ไม่อยากคิดถึงบ้านนี้ ไม่อยากคิดถึงคำดูถูก ไม่อยากคิดถึงปลัดเชษฐ์ที่ทำหน้าเหมือนถูกเธอปฏิเสธ

แต่หัวใจคน…บังคับให้หยุดคิดไม่ได้ ในความมืด ภาพใบหน้าปลัดเชษฐ์ปรากฏขึ้นในหัว

เขาเป็นคนดุ ปากร้าย ขี้เก็ก แต่ใจดี

เขาช่วยเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอ

เขาคอยมองเวลาเธอโดนล้อ

เขาสั่งข้าวทุกวันเพราะอยากเจอหน้าเธอ

เขาถามหาเบอร์โทรอย่างมีความหมาย

แล้วเธอ…

“ลินไม่มีโทรศัพท์ค่ะ…”

เธอกลืนน้ำลายอย่างฝืนใจ น้ำตาไหลเป็นสายอีกระลอก

“ถ้าลินมีเงินมากกว่านี้…ลินก็คงซื้อโทรศัพท์ได้แล้ว…”

เสียงสะอื้นไหลออกมาเบา ๆ เหมือนเสียงของเด็กที่อยากกอดใครสักคน แต่ไม่มีใครให้กอด

เธอซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนบาง ข่มตาให้หลับทั้งที่ความเจ็บปวดอัดแน่นในอก

คืนนี้…เป็นค่ำคืนที่ลินรู้สึกอ้างว้างที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตอ้างว้างจนอยากร้องขอให้ใครสักคนได้ยินเสียงเธอ

แต่ไม่มีใครเลย ไม่มีเลย…นอกจากตัวเธอเองและเสียงฝนโปรยปรายราวกับเป็นเสียงของน้ำตาเธอ

ขณะที่ลินค่อย ๆ เคลิ้มหลับนั้น เธอไม่รู้เลยว่า คนอีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งดคลียร์งานอยู่ในห้องทำงานเงียบ ๆ ของอำเภอ

ก็กำลังคิดถึงเธออย่างหนัก หนักจนเผลอหยิบถุงอาหารที่เธอทำให้ขึ้นมากินช้า ๆ เหมือนคนที่อยากเก็บทุกความรู้สึกของวันนี้ไว้ในความทรงจำ

และเขาเอง…ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เด็กคนที่บอกว่าไม่มีโทรศัพท์ กำลังร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องเล็ก ๆ นั้น