ตอนที่ 5

เบอร์โทรที่ไม่มี

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว…แต่วิถีชีวิตของลินยังเหมือนเดิมทุกเช้าค่ำ ตื่นตีห้าครึ่ง เก็บผัก เก็บไข่หลังบ้าน ขายของที่ตลาดตามปกติ ช่วยงานร้านป้าใจช่วงเที่ยงและตอนเย็นก็ยังต้องขายของอีกรอบ

แต่วันนี้…วันนี้คือวันจันทร์

เป็นวันที่ตลาดหยุดขายของ ลินจึงทำงานแค่ที่ร้านป้าใจเท่านั้น แม้จะไม่มีตลาด แต่เธอก็ตั้งใจช่วยงานร้านไม่ต่างจากทุกวัน

ป้าใจกับลุงผู้ใหญ่บ้านก็เอ็นดูเธอเสมอ เพราะรู้ว่าลินลำบากและขยันจนเกินเด็กวัยเดียวกัน

ช่วงเที่ยง

วันนี้ร้านคึกคักกว่าปกติเพราะพี่ ๆ เจ้าหน้าที่จากอำเภอมานั่งกินข้าวที่ร้านแทนการสั่งให้ลินไปส่งเหมือนทุกวัน

“ลิน~ ทำต้มจืดให้พี่ด้วยน้า”

“ของพี่ผัดพริกแกงหมูนะลูก เพิ่มเผ็ด!”

“ของพี่ไข่ลูกเขยด้วยนะ!”

“ของพี่เอากระเพราหมูสับนะจ๊ะ”

ลินยิ้มรับทุกคำสั่ง

“ได้ค่ะพี่ ๆ รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวลินกับป้าใจรีบจัดให้เลยค่ะ”

เธอทำงานคล่องตัวจนพวกพี่ ๆ เอ็นดูเธอยิ่งกว่าเดิม เสียงหัวเราะดังทั่วร้านแต่ท่ามกลางความวุ่นวาย…มีโทรศัพท์ของร้านดังขึ้น

ป้าใจรับสาย แล้วหันมามองลินพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“ลินนนนน~ ลูกเอ้ย คนที่โทรมานี่เขาต้องการเจอเองด้วยนะ”

ลินมองงง ๆ

“ใครเหรอคะป้า?”

ป้าใจหรี่ตา

“ก็ปลัดเชษฐ์สิจ๊ะลูก ใครล่ะจะสั่งให้ลินไปส่งของคนเดียวแบบนี้”

พี่ ๆ ในร้านร้อง “โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ยย~” กันเป็นแถว ล้อแบบอารมณ์ดี

“ปลัดนะปลัด เรียกน้องลินตลอดเลยนะคะช่วงนี้”

“นี่มันเรียกใช้แรงงานหรือเรียกดูหน้าเด็กกันแน่คะเนี่ย ฮ่า ๆ”

หน้าลินขึ้นสีแดงนิด ๆแต่เธอก็รับถุงข้าวอย่างตั้งใจ

“งั้นลินไปส่งก่อนนะคะ เดี๋ยวกลับมาช่วยป้าต่อค่ะ”

ตอนเที่ยงอำเภอเงียบมากเพราะทุกคนออกไปพักเที่ยงกันหมด มีเพียงลมอ่อน ๆ พัดเข้ามาในบริเวณทางเดิน

ลินถือถุงข้าวไปหน้าห้องปลัด สูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนเคาะประตู

ก๊อก ๆ ๆ

เธอได้ยินเสียงตอบรับทุ้ม ๆ ที่คุ้นเคย

“เข้ามา”

พอเปิดประตูเข้าไป ปลัดเชษฐ์นั่งอยู่หลังโต๊ะ เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เปิดเอกสารกองโตอยู่

เมื่อเห็นลิน เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนทำทีเหมือนไม่ได้รอใคร

“มาเร็วนะ”

“ค่ะ…ลินรีบทำให้ค่ะ กลัวคุณปลัดจะรอนาน แถมกินตอนร้อน ๆ จะอร่อยมากกว่าค่ะ”

เขาหันหน้าไปทางเอกสาร ทำเหมือนไม่ใส่ใจ แต่จริง ๆ ปลายหูแดงนิด ๆ

“วางไว้ตรงโต๊ะย่อยนั่น”

“ค่ะ”

ลินเดินไปวาง แล้วรีบจะออกจากห้อง แต่เสียงเขาก็ดังขึ้นทันที

“เดี๋ยว”

ลินหันกลับ

“คะ?”

ปลัดทำเสียงให้เข้มกว่าปกติ ทั้งที่จริงกำลังหาวิธีเข้าเรื่องอย่างเนียนที่สุดบนโลก

“ผมว่า…เวลาแบบนี้คนเยอะ ป้าใจอาจจะรับสายของผมไม่ทัน หากผมโทรไปสั่งอาหาร”

“อ๋อ...แต่ป้าใจเขาก็รีบรับสายอย่างรวดเร็วเลยนะคะเวลามีสายเข้า บางครั้งลินก็รับเอง”

“…แล้วถ้าผมจะโทรสั่งข้าว จะให้โทรหาใคร?”

เธอกระพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจเจตนาเลยแม้แต่น้อย

“ก็โทรหาป้าใจสิคะ คุณปลัด เอ๊ะ..แต่คุณปลัดก็มีเบอร์ร้านแล้วนี่ค่ะ เมื่อกี้ยังโทรไปเลย”

เขาสะดุ้งเล็กน้อย แล้วมองเธอด้วยสีหน้าที่ทั้งอึ้ง ทั้งหงุดหงิด ทั้งโดนปฏิเสธเบา ๆ แบบไม่ได้ตั้งใจ

“ผมหมายถึง…เบอร์คุณ”

“เบอร์ลินเหรอคะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

ลินยิ้มแห้ง ๆ เหมือนกำลังสารภาพความผิด

“ลินไม่มีโทรศัพท์ค่ะ”

“นี่คุุณกำลังล้อเล่น?”

“จริงค่ะ ลินไม่มีค่ะ เพราะต้องเก็บเงินไว้สอบข้าราชการ…ไม่ได้ซื้อใหม่สักทีค่ะ มือถือเก่าก็พังไปนานแล้วค่ะ”

ปลัดเชษฐ์นิ่งไป 5 วินาทีเต็ม เป็น 5 วินาทีที่เขาเหมือนคนโดนสาดน้ำใส่หน้าโดยไม่ได้เตรียมตัว

“ไม่มีโทรศัพท์จริง ๆ?”

เขาทวนอีกรอบเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง

“ค่ะ ลินไม่มีจริง ๆ”

เขาขมวดคิ้วทันที ในหัวคิดว่า เด็กคนนี้ไม่อยากให้เบอร์ผมแน่ ๆ ทำไมต้องปฏิเสธกันขนาดนี้ด้วย…

ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ชอบคนแบบเขาเหรอ? ทำไม..ผมแก่เกินไปหรือยังไง? หรือว่า…ลินไม่อยากคุยกับผม?

ความคิดวิ่งวุ่นในหัวคนปากแข็งแบบปลัดเชษฐ์ เขาแกล้ง “เงียบ” แล้วมองเอกสาร ทำเป็นไม่สนใจ

“…ไม่ใช่ไม่อยากให้เบอร์ผม ก็พูดตรง ๆ ก็ได้ ผมไม่ว่าอะไรหรอกนะ”

“คะ? ลินไม่เข้าใจค่ะ คุณปลัดหมายถึงอะไร?”

เขากระแอม

“ผมหมายถึง…ช่างเถอะ ไปเถอะ”

“อ…อ๋อ ค่ะ งั้นลินไปก่อนนะคะ”

เธอยกมือไหว้แล้วเดินออก ปิดประตูอย่างเบามือที่สุด

ทันทีที่ประตูปิด

ปลัดเชษฐ์ทิ้งตัวพิงเก้าอี้ ถอนหายใจหนัก ๆ แบบคนที่โดนหักอกอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ผมขอเบอร์เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง…แล้วโดนปฏิเสธเพราะเขาไม่มีโทรศัพท์เนี่ยนะ…หรือแค่ไม่อยากให้ผมกันแน่”

เขาบ่นกับตัวเอง ยกมือขึ้นลูบท้ายทอย ทั้งเขิน ทั้งหงุดหงิด ทั้งงอลที่ไม่อยากยอมรับ

“อยากได้เบอร์ก็ไม่ได้…แถมเธอยังพูดว่าไม่มีโทรศัพท์อีก เฮ้อ”

เขายิ้มมุมปากอย่างหงุดหงิดอุ่น ๆ

“แกมันโง่เองแหละ เชษฐ์…”

ความรู้สึกเหมือนโดน “กินแห้ว” ทะลุหัวใจแบบเนียน ๆ ทั้งที่จริง…เด็กคนนั้นพูดความจริงหมดเปลือก

แต่ปลัดเชษฐ์น่ะ…ไม่รู้ตัวเลยว่า คนอย่างลินไม่ได้คิดซับซ้อนอะไรเลย ตรงไปตรงมาเกินกว่าจะมองออกว่า “ผู้ชายแกล้งขอเบอร์”

ลินขี่มอเตอร์ไซค์กลับมาที่ร้าน รีบช่วยป้าใจต่อทันที

ป้าใจถาม

“เรียบร้อยมั้ยลิน ปลัดบ่นอะไรไหมลูก”

“ไม่ค่ะ เขาก็…เหมือนเดิมค่ะป้าใจ”

“โอ๊ย ชายคนนี้นะ คล้ายจะดุ แต่ก็ห่วงหนูบ่อย ๆ นะ”

ลินหัวเราะเบา ๆ

“คุณปลัดดุจะตายป้า ลินกลัวเขาออกค่ะ”

แต่ไม่รู้เลยว่า…ขณะที่เธอกำลังหั่นผักอยู่ มีใครบางคนในห้องทำงานของเขา กำลังคิดถึงเธอแบบถอนตัวไม่ขึ้น

ปลัดเชษฐ์ยังนั่งมองถุงข้าวอยู่ เขายังไม่ได้กินสักคำเพราะกำลังนั่งนึกคำพูดของลินซ้ำไปซ้ำมา

“ลินไม่มีโทรศัพท์ค่ะ”

เขาเอนหลัง ถอนหายใจอีกรอบ

“ทำไมผมต้องคิดมากกับเด็กคนนี้ขนาดนี้ด้วยนะ…”

แต่ในใจลึก ๆ เขารู้คำตอบดี ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอ ความรู้สึกมันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นโดยที่เขาไม่ยอมรับสักที

วันนี้ตั้งใจจะทำเหมือนเป็นเรื่องงาน ขอเบอร์แบบเนียน ๆแต่กลับ…เจ็บแปลบแปลก ๆ ที่ไม่ได้เบอร์เหมือนเด็กงอแงที่ไม่ได้ของเล่น แต่เก๊กจัดจนบอกใครไม่ได้