ตอนที่ 7

สีเดียวกัน

เช้าวันใหม่ที่แดดจัดหลังฝนพรำหลายวันมานี้อากาศสดชื่นจนลินรู้สึกเหมือนแรงในร่างกายกลับมา แม้ว่าคืนก่อนเธอจะร้องไห้เพราะคำพูดของนวลขวัญและแพรไหมก็ตาม การทำงานต่าง ๆ กลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอไม่ฟุ้งซ่าน

ตลอด 2–3 วันที่ผ่านมา ปลัดเชษฐ์ดูแปลกไปเล็กน้อย จากเดิมที่ขรึม ๆ เข้ม ๆ เวลาพูดกับเธอ แต่กลับมีโมเมนต์เงียบ ๆ เหมือนคนคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

เวลาลินเอาอาหารเข้าไป เขายังเก็กเหมือนเดิม แต่สายตาบางครั้งคล้ายคิดหนัก ราวกับกำลังชั่งใจในเรื่องสำคัญ

แต่ลิน… ไม่ได้เอะใจอะไร เธอคิดว่าเขาอาจยุ่งกับงานราชการของอำเภอเท่านั้นเอง

ร้านป้าใจวันนี้คนเยอะมากกว่าปกติเพราะช่วงนี้เป็นฤดูผลไม้ นักท่องเที่ยวมากขึ้น

ลินช่วยป้าใจล้างผัก ทอดไข่ คอยตักข้าวร้อน ๆ ให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว จนคนในร้านเอ็นดูเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

ประมาณเที่ยงครึ่ง โทรศัพท์เก่า ๆ ของร้านดังขึ้นป้าใจมองชื่อเบอร์แล้วเบิกตากว้าง ก่อนหันมายิ้มแปลก ๆ ให้ลิน

“ลิน ๆ ปลัดเชษฐ์โทรมาสั่งข้าวล่วงหน้านะลูก วันนี้เค้าบอกให้ลินเอาไปส่ง”

“ค่ะป้าใจ”

เธอรับกล่องอาหารอย่างคุ้นเคย ไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือไปจากคำว่า หน้าที่ประจำวัน

พนักงานในร้านแซวกันเล่น ๆ

“ลิน เดี๋ยวนี้ปลัดสั่งทุกวันเลยนะ แถมให้ไปส่งถึงห้องด้วย สงสัยชอบฝีมือเรามั้ง”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ เขาแค่สั่งอาหารเท่านั้นแหละ”

เธอตอบเสียงอ่อน ๆ ใบหน้าแดงนิด ๆ โดยไม่รู้ตัว

ป้าใจกับลุงผู้ใหญ่บ้านมองหน้ากัน…เหมือนรู้ทันอะไรบางอย่าง

พอไปถึงว่าที่การอำเภอ ช่วงพักเที่ยงก็เหมือนพื้นที่ร้าง เงียบจนได้ยินเสียงรองเท้าของเธอกระทบพื้น

เจ้าหน้าที่ทุกคนไปกินข้าวกันหมด เหลือเพียงห้องปลัดที่มีไฟเปิดอยู่

เธอสูดหายใจ ตั้งสติ แล้วเคาะประตูเบา ๆ

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

เสียงของเขา…เข้มเหมือนเดิม แต่โทนฟังดูเหมือนมีอะไรจะพูด

ลินเปิดประตูเข้าไป ปลัดเชษฐ์นั่งตรงหลังโต๊ะ หน้าตาเรียบเฉย แต่สีหน้าแปลกกว่าทุกครั้ง

“ข้าวของปลัดค่ะ”

เขาพยักหน้า แต่ไม่แตะถุงอาหาร สายตากลับจ้อง…สิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านข้างโต๊ะ

ลินลังเล ก่อนจะก้าวเข้ามาวางถุงอาหารบนโต๊ะ

“ลิน…”

ปลัดเรียกชื่อเธอครั้งแรกแบบไม่มีคำว่า คุณหรือเธอ เสียงทุ้มต่ำจนหัวใจเธอสะดุ้ง

“คะ ปลัดมีอะไรหรือเปล่าคะ”

เขาเหมือนสูดหายใจ ก่อนจะลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมา ในมือเขามีกล่องสีขาวที่…เห็นแค่รูปก็รู้แล้วว่าเป็นอะไร

โทรศัพท์รุ่นใหม่?

ลินเบิกตาโตทันที เธอไม่เคยคิดว่าจะได้จับของพวกนี้ใกล้ ๆ ด้วยซ้ำ

ปลัดเชษฐ์ยื่นกล่องตรงหน้า ดวงตาคมเข้มมองมาแบบไม่เปิดให้ปฏิเสธ

“ของคุณ”

“ห๊ะ? หนูเหรอคะ? ไม่ ๆๆๆ ลินรับไม่ได้ค่ะ!”

เธอรีบถอยหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ปลัดขมวดคิ้วนิดหน่อย “ทำไมรับไม่ได้?”

“มันแพง หนูรับไม่ไหวค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรให้ปลัดเลยนะคะ”

เขาหลุบตาลงเหมือนกลั้นหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เพราะเขาคิดมาก่อนแล้วว่าเธอคงจะปฏิเสธ

“ลินไม่มีโทรศัพท์”

เขาพูดเสียงนิ่ง

“จะสั่งข้าวทีหนึ่งก็ยุ่งยาก ผมไม่สะดวก”

อ้างเหตุผลประหลาดที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา…

“แต่ หนู..”

“ผมซื้อแล้ว มันเป็นของคุณ รับไป”

“แต่..”

“ถ้าคุณไม่รับ…”

เขาหรี่ตา น้ำเสียงเย็นลงแบบตั้งใจจะแกล้ง

“ผมจะไม่สั่งข้าวจากร้านป้าใจอีก และจะสั่งห้ามลูกน้องทั้งอำเภอไปกินด้วย”

ลินช็อก “ปลัด!!! ไม่ได้นะคะ ป้าใจกับลุงผู้ใหญ่จะขาดรายได้”

“งั้นก็รับไป”

“แต่…”

“ลิน”

เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงทุ้มต่ำและช้า…จนเธอเผลอเงียบ

“ผมตั้งใจให้ ไม่ใช่ของผิดกฎหมาย ไม่ใช่ของสกปรก รับไว้ก็จบ”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ความกลัวกระทบรายได้ป้าใจกับลุงผู้ใหญ่ทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธต่อ

สุดท้าย…เธอจึงยื่นมือไปรับกล่องนั้นมาอย่างเกรงใจที่สุด

“ขะขอบคุณค่ะปลัด… ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ”

เขาแอบยิ้มนิดหนึ่ง แต่พอเธอเงยหน้าขึ้น ปลัดก็กลับไปทำหน้าเคร่งทันที

“แกะดูสิ”

“เอ่อ เดี๋ยวกลับบ้านแล้วหนูค่อย..”

“แกะตอนนี้”

คำสั่งชัดเจนจนลินต้องทำตาม เธอค่อย ๆ เปิดกล่อง ทันทีที่เห็นตัวเครื่อง สีน้ำเงินเข้มสวยจนใจสั่น

แต่สิ่งที่ทำเธออึ้งกว่านั้นคือ…เธอแอบเห็นโทรศัพท์ของปลัดบนโต๊ะ สีเดียวกันเป๊ะ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุด ไม่ได้คิดลึก แต่รู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

“ปลัด… ทำไมต้องเหมือนของปลัดด้วยคะ?”

เขาไหล่กระตุก เหมือนโดนจับได้ “ก็…สีนี้มันสวย”

“แต่..”

“อย่าคิดมาก”

เขาพูดเสียงนิ่ง แต่ใบหูเขาแดงจาง ๆ แบบที่ลินไม่ทันสังเกต

ปลัดยื่นซองเล็กให้เธออีกใบ

“นี่ซิม ผมเปิดเบอร์ใหม่ไว้ให้แล้ว”

ลินช็อกยิ่งกว่าเดิม

“เปิดให้…หนูเหรอคะ?”

“ก็คุณต้องใช้”

เขาพูดเหมือนไม่สำคัญ แต่จริง ๆ สำคัญสำหรับเขามาก

“แล้ว…เบอร์ปลัดอยู่ตรงไหนคะ”

เขาแกล้งไอเล็กน้อย

“อยู่ในเครื่องคุณแล้ว”

“หาาา!?”

“ผมเซฟไว้ให้ ตั้งชื่อว่า ‘ปลัดเชษฐ์’ ให้เรียบร้อย”

เธอแทบร้อง “ปลัดทำแบบนี้ทำไมคะ หนูเกรงใจ”

“ก็เพื่อให้คุณติดต่อผมได้เวลามีเรื่อง”

เธอย่นคิ้ว “แต่หนูจะมีเรื่องอะไรกับปลัดล่ะคะ…”

เขาเงียบไปชั่วครู่ เหมือนคำตอบจริงมันพูดยากกว่าเหตุผลที่เขาสร้างขึ้น

“…ไว้เผื่อผมสั่งข้าว”

เขาเก็กหน้าขรึมอีกครั้ง

ลินมองโทรศัพท์ในมือ สั่นเล็ก ๆ มันแพงเกินที่เธอเคยจับ เธอรู้สึกทั้งดีใจ ทั้งเกรงใจ จนหายใจไม่ทั่วท้อง

“ปลัดคะ…หนูดีใจค่ะ แต่หนูไม่รู้จะตอบแทนยังไงเลย”

เขายิ้มมุมปากนิดเดียว แบบที่เธอไม่เคยเห็นแต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็รีบลบยิ้ม แล้วทำเสียงเข้ม

“ไม่ต้องตอบแทนอะไร รีบกลับไปได้แล้ว ผมจะกินข้าว และก็อย่าลืมโหลดไลน์ล่ะ”

“ค่ะ… ขอบคุณจริง ๆ นะคะ”

ลินโค้งให้เขาลึก ๆ ก่อนออกจากห้องไปอย่างระมัดระวัง เหมือนถือของล้ำค่าเกินกว่าจะจับต้อง

พอประตูปิดลง…

ปลัดเชษฐ์พิงโต๊ะ ถอนหายใจแรง ๆ อย่างคนที่เพิ่งปล่อยความกังวลออกมาทั้งหมด

“ในที่สุดก็รับ…”

เขาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา มองสีเครื่องที่เหมือนของลินแล้ว…ยิ้มกว้างแบบที่ไม่เคยยิ้มต่อหน้าใคร

“อย่างน้อย…ตอนนี้ก็มีวิธีติดต่อแล้วล่ะนะ ธิดาลิน”

ลินเดินออกจากอำเภอด้วยสีหน้าเหรอหรา โทรศัพท์ราคาแพงอยู่ในมือ เธอยังไม่กล้าเปิดใช้เลยด้วยซ้ำ

“ปลัดให้โทรศัพท์เรา…ทำไมกันนะ…”

เธอตีความไม่ถูก ทำดีด้วย? สงสาร? หรือเป็นเพราะอยากติดต่อเรื่องอาหารอย่างที่เขาบอก?

แต่มันก็ยังประหลาดอยู่ดีเพราะไม่มีนายอำเภอหรือปลัดคนไหน…จะลงทุนซื้อโทรศัพท์แพงแบบนี้ให้เด็กผู้หญิงธรรมดาเลย

ลินกำโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเต้นมาก่อน

หลังลินกลับไป ปลัดเชษฐ์เปิดฝาอาหาร แต่ก่อนจะกิน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มือใหญ่ ๆ เลื่อนรายชื่อที่มีแค่ชื่อเดียวที่เพิ่งถูกบันทึก…

“ลิน”

เขาแตะชื่อเบา ๆ ลังเลว่าจะโทรไปทดสอบสัญญาณดีไหมแต่ก็กลัวว่าเธอจะตกใจ

สุดท้ายเขาวางโทรศัพท์ลง ทิ้งตัวนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยใจ

“เด็กอะไร…เกรงใจจนจะบ้าตาย”

แต่พอคิดถึงรอยยิ้มตอนเธอแกะกล่อง เขาก็ยิ้มตามเหมือนคนห้ามไม่อยู่

“ยิ้มแบบนั้น…ดีแล้วล่ะ”

ลินขี่รถกลับร้านป้าใจด้วยความรู้สึกลอย ๆ แอบเผลอยิ้มเหมือนคนบ้า แต่พอรู้ตัวก็รีบเก็บอาการ

“เขาดูดุ ๆ ทำเป็นไม่สนใจ…แต่ทำไมใจดีแบบนี้นะ”

โทรศัพท์เครื่องใหม่อยู่ในกระเป๋า เธอจับมันอยู่ตลอดเหมือนกลัวหาย ความรู้สึกดี ๆ แผ่ซ่านไปทั่วอกแม้ว่าเธอไม่เข้าใจมันทั้งหมดก็ตาม