ตอนที่ 5

เกมรุกหน้าห้องพัก และปฏิบัติการป่วนโรงพัก

แสงอาทิตย์รำไรเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า แต่อารมณ์ของ สารวัตรโจ้ กลับขุ่นมัวยิ่งกว่าท้องฟ้ายามพายุเข้า เขาขับรถเก๋งคันหรูของมะลิษามาจอดที่หน้าโรงแรมด้วยสภาพใบหน้าที่อิโรย ขอบตาคล้ำเล็กน้อยจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ ไม่ใช่เพราะงานล้นมือ แต่เพราะ "กิจกรรมเข้าจังหวะ" กับตัวเองในห้องน้ำเมื่อคืนที่ดันมีภาพยัยเด็กแสบตามไปหลอกหลอนจนเกือบแจ้งเกิดไม่ไหว

โจ้ก้าวลงจากรถในชุดเครื่องแบบตำรวจเต็มยศ เสื้อเชิ้ตสีกากีเข้มก็รีดเรียบกริบแผ่นอกตึงเปรี๊ยะดูสง่างามและน่าเกรงขาม เขาตั้งใจจะเพียงแค่ฝากกุญแจรถไว้ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วรีบหนีไปทำงานทันที

"ผมเอากุญแจมาคืนคุณมะลิษา ห้อง 405 ครับ" เขาเอ่ยเสียงเรียบกับพนักงานต้อนรับ

"อ้อ สารวัตรโจ้ใช่ไหมคะ? คุณมะลิษาแจ้งไว้ว่าถ้าสารวัตรมาถึง รบกวนให้ขึ้นไปส่งกุญแจที่ห้องด้วยตัวเองค่ะ เธอบอกว่ามี 'ค่าเสียเวลา' จะมอบให้สารวัตรด้วย" พนักงานสาวตอบพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ ที่ไม่รู้เลยว่าคำว่าค่าเสียเวลานั้นมีความหมายแฝงขนาดไหน

โจ้กัดฟันจนกรามขึ้นนูน "ไม่ต้องครับ ฝากไว้ที่คุณนั่นแหละ"

"แต่คุณมะลิษากำชับว่าถ้าสารวัตรไม่ขึ้นไป เธอจะเดินลงมาตามในสภาพ 'ชุดนอน' นะคะ"

คำขู่นั้นได้ผลชะงัด สารวัตรโจ้หลับตาลงข่มอารมณ์พลางนึกภาพยัยอวบในชุดนอนเดินนวลเนียลงมากลางล็อบบี้โรงแรมที่มีคนพลุกพล่าน... แค่คิดเขาก็หัวใจจะวาย "ก็ได้... ผมจะขึ้นไปเอง"

หน้าห้อง 405 สารวัตรหนุ่มยืนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะประตูเพียงสองครั้ง ประตูก็ถูกเปิดออกทันทีราวกับคนข้างในนั่งรออยู่หลังบานไม้นั้นมานานแล้ว

"มาเช้าจังเลยนะคะสารวัตร...คิดถึงมะลิจนทนไม่ไหวเหรอคะ?"

ภาพตรงหน้าทำให้สารวัตรโจ้แทบจะลืมวิธีหายใจ มะลิษายืนพิงกรอบประตูในชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสีแชมเปญ เนื้อผ้าลื่นไหลแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอัด ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟดูเปล่งปลั่งเหมือนเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาใหม่ๆ กลิ่นสบู่หอมละมุนโชยมาปะทะจมูกจนคนซึนต้องเบือนหน้าหนีไปมองกำแพงทางเดินแทน

"กุญแจรถคุณ ผมเอามาคืน" เขาพยายามทำเสียงให้เข้มและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางยื่นกุญแจให้โดยไม่ยอมสบตา

มะลิษาหัวเราะคิกคัก เธอไม่รับกุญแจแต่กลับขยับเข้าไปใกล้จนยอดอกอิ่มเกือบจะเบียดกับหน้าอกเสื้อเครื่องแบบของเขา "แหม สารวัตร เอารถมาคืนเช้าขนาดนี้ กลัวมะลิจะตามไปทวงถึงบ้านพัก หรือว่ารีบมาเพราะ 'คิดถึง' รสจูบเมื่อคืนกันแน่คะ?"

โจ้ตัวแข็งทื่อ รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่พุ่งขึ้นหน้า "ผมมาทำตามหน้าที่ คืนของเสร็จผมก็จะไปทำงานต่อ ส่วนเรื่องเมื่อคืน... ผมถือว่ามันเป็นอุบัติเหตุจากคนเมา อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย"

"อุบัติเหตุเหรอคะ?" มะลิษาแกล้งทำตาโต แสร้งหยิบกระจกบานเล็กขึ้นมาส่อง "แต่อุบัติเหตุของสารวัตรมัน 'ดุดัน' จนมะลิปากเจ่อเลยนะคะเนี่ย ดูสิ...แดงไปหมดเลย ถ้าอุบัติเหตุครั้งหน้าสารวัตรจะตั้งใจมากกว่านี้ มะลิก็ไม่ติดนะคะ ยอมเจ็บตัวบ่อยๆ ก็ได้"

สารวัตรโจ้พยายามจะเดินหนี แต่มะลิษาไวกว่าเธอก้าวขวางทางไว้แล้วเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อเครื่องแบบของเขาช้าๆ สัมผัสเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าที่ตึงเปรี๊ยะทำให้โจ้ถึงกับลืมหายใจ

"อุ๊ย ปกเสื้อสารวัตรดูเบี้ยวๆ นะคะ มะลิช่วยจัดให้"

"ถอยออกไปครับคุณมะลิษา ผมมีงานต้องทำ!" เขาพยายามดุ แต่น้ำเสียงกลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้

มะลิษาไม่ฟัง เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของนายตำรวจหนุ่มที่เต้นโครมครามอยู่ใต้แผ่นอกหนา เธอตั้งใจจัดปกเสื้อให้อย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วสะกิดโดนลำคอแกร่งเบาๆ จนเขาขนลุกซู่

"งานเยอะเหรอคะ? หรือว่ากลัว กลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้ สารวัตรจะ 'คุมตัวเองไม่ได้' เหมือนเมื่อคืน?" เธอแกล้งปรายตาลงมองต่ำไปยังช่วงล่างของกางเกงเครื่องแบบที่รัดตึง "เมื่อคืนมะลิจำได้ว่ามีบางอย่างมัน 'คับ' มากเลยนะคะสารวัตร"

"คุณมะลิษา!" โจ้คำรามในลำคอ เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาซุกซน "อย่าเล่นกับไฟ... เพราะถ้าผมตบะแตกขึ้นมาจริงๆ คุณนั่นแหละที่จะร้องขอชีวิตไม่ทัน"

"มะลิไม่เคยร้องขอชีวิตค่ะสารวัตร มะลิร้องขออย่างอื่นมากกว่า" เธอขยิบตาให้หนึ่งทีอย่างผู้ชนะ

โจ้รีบปล่อยมือเธอเหมือนโดนของร้อน เขาโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะเล็กๆ หน้าประตูแล้วหันหลังเดินลิ่วไปยังลิฟต์โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเสียงหัวเราะใสๆ ที่ไล่หลังมาเลยแม้แต่น้อย

สถานีตำรวจ

 บรรยากาศยามสายเริ่มคึกคัก แต่ภายในห้องทำงานของสารวัตรโจ้กลับเงียบสนิท เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา เสื้อเครื่องแบบที่มะลิษาเพิ่งสัมผัสยังคงทิ้งร่องรอยกลิ่นหอมของเธอเอาไว้จนเขาแทบจะไม่มีสมาธิ

เขามองกองสำนวนคดีวางพะเนินอยู่ตรงหน้า แต่ตัวหนังสือกลับกระโดดโลดเต้นกลายเป็นใบหน้ายิ้มยั่วของมะลิษาไปหมด ในหูมีแต่เสียงครางชื่อเขาเบาๆ และคำพูดแสบๆ ที่ว่า 'ปากสารวัตรน่าอร่อย' ดังก้องวนไปวนมา

"ยัยเด็กบ้า... ปากดีเหลือเกินนะ!" เขาสบถอุบอิบพลางทุบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ

เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว สัมผัสร้อนแรงเมื่อคืนยังคงตราตรึง สารวัตรหนุ่มก่นด่าตัวเองในใจที่ดันไปหวั่นไหวกับยัยอวบตัวแสบคนนั้น เขาพยายามจะทำหน้านิ่งขรึมเวลาลูกน้องเคาะประตูเข้ามาส่งเอกสาร แต่ทุกครั้งที่ลูกน้องออกไป เขาก็ต้องกลับมานั่งกุมขมับ เพราะ "เจ้าโจ้น้อย" ภายใต้กางเกงมันดันขยันตื่นตัวทุกครั้งที่เขานึกถึงความนุ่มนิ่มที่ได้สัมผัสเมื่อคืน

"ซี้ด...ทำไมมันหงุดหงิดแบบนี้วะ" เขาคลายกระดุมเสื้อออกให้กว้างขึ้น รู้สึกเหมือนอากาศในห้องมันร้อนระอุขึ้นมาเสียดื้อๆ

เวลาเที่ยงวันนั้น

ในขณะที่สารวัตรโจ้กำลังพยายามตรวจงานอยู่นั้น ที่หน้าโรงพักก็เกิดความฮือฮาขึ้น เมื่อรถเก๋งคันหรูของมะลิษาขับมาจอดเทียบท่า เธอลงจากรถในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวจั๊ว เน้นส่วนโค้งส่วนเว้าของสาวอวบอย่างมั่นใจ ในมือหิ้วถุงอาหารคาวหวานพะรุงพะรัง

"สวัสดีค่ะพี่ๆ ตำรวจทุกคน! วันนี้มะลิซื้อข้าวเที่ยงมาฝากค่ะ มีเจ้าดังในเมืองทั้งนั้นเลยนะคะ แจกจ่ายกันให้ทั่วเลยน้า" มะลิษาเอ่ยเสียงใสพลางแจกจ่ายถุงขนมและอาหารให้กับลูกน้องของโจ้ที่พากันตาค้างกับความสวยแซ่บของเพื่อนเจ้าสาวปลัด

"โอ้โห คุณมะลิษาใจดีจังเลยครับ ขอบคุณมากครับ!" เสียงตำรวจหนุ่มๆ ขอบคุณกันเซ็งแซ่

"ไม่เป็นไรค่ะ มะลิแค่อยากมาขอบคุณสารวัตรโจ้ที่เมื่อคืนช่วยดูแลมะลิอย่าง 'ดี' น่ะค่ะ...ว่าแต่ สารวัตรอยู่ในห้องไหมคะ?" เธอแกล้งเน้นคำว่าดีจนตำรวจแถวนั้นพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"อยู่ครับคุณมะลิษา เชิญเลยครับ สารวัตรกำลังรอตรวจสำนวนอยู่พอดี"

มะลิษายิ้มหวาน เธอหิ้วกล่องข้าวพิเศษที่ตั้งใจเลือกมาให้เขาโดยเฉพาะ เดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัว เธอเคาะประตูเพียงเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดเข้าไปทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต

สารวัตรโจ้เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน ใบหน้าคมคายฉายแววตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นยัยตัวแสบมายืนส่งยิ้มหวานให้อยู่ตรงหน้า

"คุณมาทำไมที่นี่มะลิษา! ผมบอกแล้วไงว่ามีงานต้องทำ" เขาพยายามทำเสียงดุ แต่สายตาแอบกวาดมองชุดเดรสสีแดงที่ดูเหมือนจะระเบิดออกเพราะความอวบอัดของเธอ

"ก็มะลิกลัวสารวัตรจะหิวจนไม่มีแรง 'ดุ' ไงคะ เลยซื้ออาหารเที่ยงมาฝาก แถมแจกลูกน้องสารวัตรไปทั้งโรงพักแล้วด้วย ตอนนี้ทุกคนรู้หมดแล้วนะคะว่ามะลิเป็นคนดูแลสวัสดิการท้องของสารวัตร"

มะลิษาเดินเข้าไปวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะทำงาน แล้วโน้มตัวลงไปจนอกอิ่มแทบจะเกยกับกองเอกสาร เธอจ้องตาเขาอย่างท้าทาย

"สารวัตรจะกินข้าว...หรือจะกินมะลิก่อนดีคะ? มะลิพร้อมให้ 'สอบปากคำ' ถึงเนื้อถึงหนังเลยนะ"

โจ้นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งอยากจะดึงเธอเข้ามากอดให้หายซ่า และอยากจะไล่เธอออกไปให้พ้นจากสายตาเพื่อรักษามาดตำรวจผู้นิ่งขรึม

"คุณนี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ มะลิษา" เขาพึมพำออกมา แต่ครั้งนี้มือหนากลับค่อยๆ เอื้อมไปคว้ากุญแจประตูแล้วกดล็อกเสียงดัง แกร๊ก

มะลิษาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้น "อุ๊ย ล็อกประตูทำไมคะสารวัตร? จะตรวจคดีลับเหรอคะ?"

โจ้หันกลับมาหาเธอ แววตาคมกริบเปลี่ยนไปเป็นความหื่นกระหายที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป "ใช่... ผมจะตรวจ 'หลักฐาน' ทุกชิ้นในตัวคุณดูหน่อย ว่ามันปากดีเหมือนเจ้าของหรือเปล่า!"