ตอนที่ 6

บทลงโทษในห้องทำงาน

สิ้นเสียงล็อกประตูห้องทำงานสี่เหลี่ยมแคบๆ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปทันที สารวัตรโจ้ที่เคยทำหน้านิ่งเป็นหุ่นปั้น บัดนี้แววตาของเขาดุดันและวาวโรจน์ราวกับเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ มะลิษายังคงยิ้มท้าทาย แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“สารวัตรจะทำอะไรคะ? ล็อกประตูแบบนี้มะลิก็เขินแย่สิ...”

ไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค มือหนาของโจ้ก็คว้าเข้าที่ต้นแขนอวบนุ่มแล้วกระชากเธอเข้ามาปะทะกับแผ่นอกแกร่งอย่างแรง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะฉกวูบลงมาปิดปากที่ช่างเจรจานั้นทันที!

มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเหมือนในฝัน แต่มันคือการ "ลงโทษ" โจ้บดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปสำรวจทุกตารางนิ้วในโพรงปากหวานอย่างคุกคาม มะลิษาเบิกตาโพลง เธอพยายามจะจูบตอบแต่แรงบดเบียดที่หนักหน่วงทำเอาเธอเริ่มหายใจไม่ออก มือบางยกขึ้นทุบหน้าอกเสื้อเครื่องแบบที่แข็งราวกับแผ่นเหล็กเพื่อประท้วง

“อื้ออ... อ่อย...” (ปล่อย)

โจ้ผละออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด มะลิษาหอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่ไม่ทันที่เธอจะเอ่ยคำประท้วงใดๆ สารวัตรหนุ่มก็ก้มลงมาบดจูบซ้ำลงไปอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิมจนมะลิษาตัวสั่นเทิ้ม

ในขณะที่ปากยังคงพัลวนอยู่กับความหวาน มือหนาของเขาก็เลื่อนลงมาบีบขย้ำสะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้าเดรสสีแดงอย่างแรงจนมันติดมือ เขาออกแรงบีบจนมันบุ๋มลงไปตามรอยนิ้ว ก่อนจะใช้ฝ่ามือตบลงบนบั้นท้ายดินระเบิดเบาๆ แต่เน้นย้ำความรู้สึก

“เพียะ!”

“อ๊ะ!” มะลิษาครางออกมาในลำคอ ความเจ็บปนเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่าง

“นี่คือบทลงโทษที่มายั่วผมถึงที่ทำงาน!” โจ้กระซิบชิดริมฝีปากที่เจ่อบวม แววตาของเขาหื่นกระหายจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

ในขณะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังพุ่งพล่านจนเกือบจะเลยเถิดไปถึงขั้นปลดเปลื้องอาภรณ์ เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“สารวัตรครับ! มีเอกสารด่วนจากส่วนกลางมาถึงครับ!” เสียงลูกน้องดังเข้ามา

โจ้ชะงักกึก เขาหลับตาลงพยายามข่มอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่านให้สงบลง ก่อนจะผละตัวออกจากมะลิษาแล้วจัดระเบียบเสื้อเครื่องแบบที่ยับย่นให้เข้าที่

“กลับไปได้แล้วมะลิษา!” เขาตวาดเสียงดุ ใบหน้ากลับมาเย็นชาเหมือนเดิม “แล้วอย่ามาที่นี่อีก ถ้าผมไม่สั่ง!”

มะลิษายืนนิ่ง ใบหน้าแดงก่ำ ลมหายใจยังคงหอบถี่ เธอไม่ได้พูดตอบโต้หรือยั่วยวนกลับอย่างเคย รสจูบที่ดุดันและสัมผัสที่รุนแรงเมื่อครู่มันทำเอาเธออึ้งจนพูดไม่ออก แต่มันกลับเป็นความรู้สึกที่เธอ "ถูกใจ" อย่างบอกไม่ถูก เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปเงียบๆ ทิ้งให้สารวัตรหนุ่มยืนกำหมัดแน่นอยู่คนเดียว

ช่วงเย็นวันเดียวกัน มะลิษาพยายามสะบัดภาพเหตุการณ์ที่โรงพักออกจากหัว เธอสวมชุดลำลองดูสบายตาแต่ยังคงความแซ่บมาเดินเล่นที่ตลาดนัดใกล้โรงแรมที่พัก เพื่อหาของกินเล่นและเดินดูบรรยากาศท้องถิ่น แต่ในขณะที่กำลังเดินดูของกินอยู่นั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นรัว

เธอกดดูหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว... ‘Calvin’

มะลิษากดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี “คนนอกใจอย่างนาย ยังกล้าโทรมาอีกเหรอ”

เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ แต่โทรศัพท์ก็ยังคงดังไม่หยุดจนน่ารำคาญ ในขณะเดียวกันที่อีกฝั่งของตลาด สารวัตรโจ้ ที่อยู่ในชุดลำลอง เสื้อยืดธรรมดาแต่ก็ยังดูหล่อทะลุแป้ง เดินถือถุงกับข้าวเพื่อเตรียมกลับไปทำกินที่บ้านพัก เขาตั้งใจจะมาหาซื้อวัตถุดิบเงียบๆ แต่สายตาดันไปเหลือบเห็นร่างอวบที่แสนคุ้นเคยในชุดสีสดใส

เขารีบชะงักเท้า แล้วพยายามเดินเลี่ยงไปทางแผงขายปลาฝั่งตรงข้ามเพื่อหลบหน้าเธอ ‘ยังไม่พร้อมเจอตอนนี้จริงๆ ... แค่คิดถึงเรื่องเมื่อกลางวัน หัวใจก็ทำงานหนักจะแย่อยู่แล้ว’ เขาคิดในใจ

แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะทางเดินในตลาดค่อนข้างแคบ และเขาก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเดินสวนกับเธอในระยะไม่กี่เมตร

ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของมะลิษาก็ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบ ความอดทนของเธอสิ้นสุดลง มะลิษากดรับสายแล้วพ่นคำพูดออกมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าสารวัตรโจ้แอบยืนนิ่งอยู่ข้างหลังแผงผลไม้ใกล้ๆ และเขาก็ได้ยินทุกคำพูด

“Hello! ยูต้องการอะไรจากไออีกแคลวิน!” มะลิษาตวาดใส่ปลายสายเป็นภาษาอังกฤษคำไทยคำตามความถนัด “ยูมันนอกใจนะ! You cheated on me! จะโทรมาทำไมอีก ไอไม่ต้องการยูแล้ว! Don’t you understand?”

น้ำเสียงของมะลิษาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเสียใจแต่เป็นเพราะความโกรธจัด “อย่ามาเสียเวลาอธิบายเลยแคลวิน ไอยูจบกันแล้ว! Get out of my life! ไปแซ่บกับพนักงานยูต่อเถอะไป๊!”

เธอสะบัดหน้าอย่างแรงก่อนจะกดวางสายทิ้ง แล้วยืนนิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามคุมสติ น้ำตาคลอเบ้าเพียงครู่เดียวก็ถูกปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว มะลิษาไม่ใช่คนที่จะยอมอ่อนแอให้ใครเห็นง่ายๆ

สารวัตรโจ้ที่ยืนฟังอยู่นิ่งๆ รู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าที่เธอดู "รุก" และ "มั่นใจ" ขนาดนี้ ลึกๆ แล้วเธอก็เพิ่งผ่านความเจ็บปวดมาเหมือนกัน และไอ้คนที่ชื่อแคลวินนั่นคงเป็นแฟนเก่าที่เฮงซวยน่าดู

เขาแอบมองแผ่นหลังอวบของเธอที่พยายามจะเชิดหน้าขึ้นอย่างเข้มแข็ง ความรู้สึกอยากจะเข้าไปปกป้องและโอบกอดผู้หญิงปากดีคนนี้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ

“ยัยตัวแสบ... ที่แท้ก็แค่เด็กน้อยที่พยายามทำเป็นเก่ง” โจ้พึมพำกับตัวเอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนแสงลง

เขามองมะลิษาเดินหายเข้าไปในฝูงชนอย่างเงียบๆ โดยไม่คิดจะเข้าไปทักทายในตอนนี้ เพราะเขารู้ดีว่าเวลาแบบนี้ เธอคงต้องการความเป็นส่วนตัวมากกว่าคำปลอบโยนจากคนอย่างเขา

แต่คืนนี้... สารวัตรโจ้รู้ดีว่าเขาคงจะมีเรื่องให้คิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับมะลิษามากกว่าเดิมเสียแล้ว