9 #ดูตัว!? + 10 #ว่าที่ลูกเขยคนเล็ก

9 #ดูตัว!?

หลังจากเมื่อวานไอ้เรื่องราวน่าปวดหัวต่างๆ ก็จบลง กินข้าวเช้าเสร็จฉันก็ไล่นายติ่มซำกลับไป

Call

ลีลี่ : ชา วันนี้กูมีนัดกับแม่แล้วก็เฮียพัทอ่ะ น่าจะไม่ได้เข้าเรียน

ชาชู : โอเคๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรรึเปล่าวะ ร้อยวันพันปีไม่เห็นแม่กับเฮียอยากเจอลูกสาวคนเล็ก

ลีลี่ : เห้อ.....ก็แม่ฉันน่ะสิ ดันไปนัดดูตัวไว้ให้ ข้อต่อรองก็เยอะสะจริง ถ้าไม่ไปมีหวังได้โดนหักค่าขนมแน่ๆ

ชาชู : เออๆ โชคดี

หลังจากวางสายเสร็จ ฉันก็เเต่งตัวให้สมกับฐานะของครอบครัวสะหน่อย ยังไงก็มีหน้ามีตาอยู่บ้าง ทำผ่านๆ ก็คงไม่ดี

.

.

.

.

.

.

.

ตู๊ด! ๆๆ

Call

ลีลี่ : ฮัลโหลเฮีย

พัท : กูกับแม่ถึงละนะ รีบไสหัวออกมาจากห้องได้แล้ว อย่าให้แม่ต้องรอ

ลีลี่ : 10 นาทีเฮีย ถึงเลย

ฉันกดวางสาย ก่อนจะสะพายกระเป๋า และมองดูตัวเองที่หน้ากระจก พอเรียบร้อยก็รีบออกจากห้องและขับรถไปยังร้านอาหารจีนที่นัดแนะกันไว้

@มหาลัย

Talk : Timsum

"ชาชู"

ไอ้เทลโบกมือเรียกชาชูหยอยๆ ก่อนที่เธอจะพยักหน้าและเดินมาทางพวกผม

"นั่งๆ นั่งข้างๆ ไอ้ไมค์นี่เลย ว่าแต่ทำไมวันนี้มาคนเดียว ลี่มันตื่นสายหรอ"

ไอ้เทลถามพลางเหลือบตามามองผม

"อ่อ ไอ้ลี่มันไปหาเฮียกับแม่มันอ่ะ เห็นว่านัดดูตัวละมั้งนะ"

"ห๊ะ!?!?! /อะไรนะ?"

ไอ้เทลกับผมร้องออกมาเสียงดัง

"ตกใจอะไรกัน......ก็ดูตัวไง"

10 #ว่าที่ลูกเขยคนเล็ก

แม่ และพี่ชายคนโตของลีลี่ นั่งจ้องลีลี่จนเธอเองทำตัวไม่ถูก

"แม่กับเฮียพัทจ้องอะไรลี่นักหนาคะ มีอะไรก็ถามลี่มาตรงๆ ดีกว่า"

พัท ลูกชายคนโตของบ้าน ไล่มองใบหน้าที่สวยปานนางฟ้าตัวน้อยๆ ของตน ก่อนจะกอดอกและจ้องหน้าลีลี่อย่างเอาเป็นเอาตาย

"ถามจริงเถอะวะ ไอ้ลี่ มึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ แอบรักหนุ่มคนไหนอยู่รึเปล่า"

พัทเลิกคิ้ว มองลีลี่อย่างจริงจัง และเขายังจับสังเกตุได้อีกด้วย ว่าสายตาน้องสาวของตนเองลอกแลกแปลกไป

"เปล่านิ่คะ ละ... ลี่ก็แค่อยากลองเปลี่ยนดู อย่างน้อยๆ ก็ไม่ทำให้คุณพ่อคุณแม่เสียชื่อ"

"ขอโทษนะครับที่ให้รอ"

ลีลี่เบิกตาโพลง เสียงโทนคุ้นหูด้านหลัง ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ ไม่ต้องเดากันเลยทีเดียว ว่าผู้ชายด้านหลังเธอเป็นใคร

คุณแม่นิภา และพัท ยิ้มรับ ก่อนจะลุกขึ้น และรับไหว้ติ่มซำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"สวัสดีครับคุณหญิงนิภา คุณพัท ผมติ่มซำนะครับ"

ติ่มซำไหว้และกล่าวทักทายทั้งสอง ด้วยรอยยิ้มจริงใจ

"เรียกคุณแม่กับเฮียเถอะ"

พัทยิ้ม และมองเห็นติ่มซำเหมือนกระจกสะท้อนตัวเองเมื่อ 4 ปีก่อน ก่อนเสมองน้องสาวตนเอง และยิ้ม เขารู้สึกถูกชะตาติ่มซำ เพราะเป็นพวกประเภทเดียวกันสะแล้ว

"นั่งสิ่ติ่มซำลูก"

นิภายิ้มเอ็นดูเด็กหนุ่มหน้าตาดี นัยตาก็กรุ้มกริ่มมีเสน่ห์ ใครได้พบได้เจอคงรักใคร่เอ็นดูในความน่ารัก หล่อเหลาไม่น้อย

"เอ้า! เจ้าลี่ นั่งอยู่ทำไมล่ะลูก เดี๋ยวอีกหน่อยก็ต้องทำความรู้จักกันมากกว่านี้ ทักทายติ่มซำหน่อยสิ"

ลีลี่ค่อยๆ หันหน้ามองหน้าติ่มซำ ติ่มซำยิ้มมุมปาก พร้อมกับไล่มองหน้า และการแต่งตัว ที่เหมือนจะจัดเต็มเพื่อการดูตัวโดยเฉพาะ

"สวัสดีนะครับ ลีลี่ เราอายุเท่ากัน หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นะครับ"

ติ่มซำยื่นมือ ก่อนที่ลีลี่จะค่อยๆ ยื่นมือจับ

"เช่นกัน"

ติ่มซำใช้นิ้วหัวแม่มือลูบที่มือสวยเบาๆ ก่อนที่ลีลี่จะรีบชักมือออก

อาหารมากหน้าหลายตาถูกวางเต็มโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่

"ลี่ กลับบ้านบ้างนะลูก พ่อเขาหายโกรธเราบ้างแล้ว ไม่มีลี่อยู่ พี่พัทพี่พีทพี่พริ้นท์บ่นถึงทุกวัน จนแม่ล่ะรำคาญ"

ลีลี่ยิ้มบางๆ พลางมองหน้าพี่ชายคนโตที่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้

"นั่นสิ่ หัดกลับบ้านบ้าง ไม่ใช่วันๆ เอาแต่แต่งตัวสวยๆ ปากแดงๆ เดินหาน้องเขยให้ฉันอย่างเดียว"

พัทพูดทีเล่นทีจริง พลางลอบมองหน้าติ่มซำ ที่ยกน้ำขึ้นจิบ

"เฮียพัทก็พูดไป จะไปแอบมีหนุ่มที่ไหนได้ล่ะคะถ้าอยู่แต่บ้าน อยู่ที่นี่หนุ่มเยอะ ลี่ไม่กลับหรอก กลับไปพวกเฮียก็กันท่าอยู่นั่น คงไม่ได้ลูกเขยให้แม่กันพอดี"

"ผมไงครับ.....ลูกเขยของแม่"

ติ่มซำยิ้มตาหยี โปรยเสน่ห์ให้แม่ของลีลี่ จนแม่นิภาเคลิ้ม

"ดีมากติ่มซำลูก!!! พาเจ้าลี่ไปทำความรู้จักเลยลูก พาไปเลยลูุก"

"คะ?!???"

"คุณแม่!!! ปล่อย! ไอ้ติ่มซำ! เฮียช่วยด้วย!!! กรี้ด!!!! แม่!! เฮีย!!!"