ตอนที่ 3 จุดเปลี่ยน 1

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” ชมพูแพรถามเมื่อจับทั้งคู่แยกกันได้โดยมีเธอกับชยกรนั่งคั่นกลาง

“ไม่มีอะไรหรอก” ปรางค์วลัยพูดตัดจบแล้วยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก

“งั้นจบนะ จะตีกันก็ไปตีกันนอกรอบ” หญิงสาวตัวเล็กสรุปให้

“อือ” ปรางค์วลัยส่งสายตามองเมฆาอย่างคาดโทษ

“เออๆ จบก็จบ กลับบ้านเจอกัน ยัยปากจัด”

“ไอ้หมอเมฆ” ชยกรเรียกเมฆาเสียงเข้มเมื่อเพื่อนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

“ครับ จบครับ” เมฆายอมเงียบเสียงลงแต่โดยดี

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” พศินเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับหนุ่มหล่อชาวต่างชาติ ก็แปลกใจเมื่อเห็นบรรยากาศบนโต๊ะที่ยังมีกลิ่นมาคุจึงหันไปถามชมพูแพร

“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่หิ้วหนุ่มที่ไหนมาเนี่ย” ชมพูแพรถามพศินกลับพลางยิ้มรับผู้มาใหม่

“เพื่อนใหม่จ้ะ รู้จักกันเมื่อกี๊เลย”

“สวัสดีครับ ผมชื่อเบน”

พศินบอกเพื่อนๆ พร้อมกับที่ชายหนุ่มตาน้ำข้าวผู้มาใหม่แนะนำตัวเอง แล้วจับมือกับชยกร เมื่อเขาทั้งคู่รู้จักกันดี

“ยินดีต้อนรับกลับมา” ชยกรยิ้มทักทาย

“ดีใจที่ได้กลับมา” เบนเองก็ยิ้มให้เขาเช่นกัน

“รู้จักกันเหรอคะ” พศินถามทั้งสองคนสีหน้าแปลกใจ

“เพื่อนกันตอนเรียนไฮสคูลครับ” ชยกรบอก คลายความสงสัยของทุกคน

“เออ โลกกลมดีแหะ เดี๋ยวนะ ขอไล่เลียงหน่อย คุณหมอหนึ่งเป็นผัวยัยชมพู ยัยชมพูเป็นเพื่อนฉันกับยัยตูน ฉันบังเอิญรู้จักเบน เบนเป็นเพื่อนหมอหนึ่ง” พศินสรุปงงๆ

“และหมอเมฆเป็นเพื่อนพี่หนึ่ง ที่บังเอิญรู้จักกับยัยตูนด้วย” ชมพูแพรสรุปต่อให้ยิ้มๆ

“แล้วก็รู้จักเบนด้วย เพราะเรียนด้วยกันทั้งสามคนเลย” ชยกรต่อให้จนจบ

“เออ โลกกลมเว่อร์ นั่งด้วยกันไหมคะเบน” พศินมองหน้าทุกคนเหลอหลา ก่อนที่จะชวนเบนให้นั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน

“ด้วยความยินดีครับ” เบนนั่งลงข้างเมฆา ส่วนพศินนั่งลงข้างปรางค์วลัย

หลังจากทำความรู้จักกันและพูดคุยกันอยู่จนดึก ชยกรก็ขอตัวพาชมพูแพรกลับก่อน เพราะหญิงสาวเริ่มเมา ก่อนที่จะแยกออกมา

ทางด้านปรางค์วลัยที่ดื่มไปหนักและเห็นพศินกับเบนเริ่มสานสัมพันธ์กันจึงขอตัวกลับบ้าง เธอเดินออกไปหน้าร้าน ตั้งใจจะให้พนักงานเรียกแท็กซี่ให้ แต่ก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกดึงข้อมือเอาไว้

“อะไรอีก”

“กลับพร้อมฉันสิ”

“ไม่อะ เหม็นขี้หน้า”

“เฮ้ ฉันไปทำอะไรให้เธอเนี่ย ถึงได้หาเรื่องฉันจัง”

“เรื่องของฉันเหอะ”

ปรางค์วลัยยักไหล่ เธอไม่แคร์เขามานานมากแล้ว หญิงสาวสะบัดมือเขาออกแล้วเดินออกไปหาพนักงานที่ทำหน้าที่จัดรถ แต่ก็ถูกดึงเอาไว้อีกครั้ง

“มายุ่งกับฉันทำไมเนี่ย”

“ก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก แต่ไม่อยากให้มีข่าวคนโดนฉุดไปข่มขืนขึ้นหน้าโทรทัศน์”

ชายหนุ่มเสียงดังใส่คนตัวเล็กกว่าด้วยความหงุดหงิด เขาออกแรงดึงให้เธอเดินตามเขาไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกล เปิดประตูแล้วผลักหญิงสาวให้ขึ้นไปนั่งบนรถเบาๆ

แต่ด้วยความที่ปรางค์วลัยเมาอยู่ไม่น้อย เธอจึงหงายลงไปนั่ง กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วเลิกขึ้นมาจนแทบจะเห็นชั้นใน เธอสบถด่าเขาด้วยความไม่พอใจก่อนจะนั่งหน้างอ

“โทษที ไม่ได้ตั้งใจ”

เมฆาพูดจบก็ปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ก้าวขึ้นรถ และขับออกไปด้วยความเร็วจนปรางค์วลัยร้องวี้ดด้วยความตกใจ

บนรถมีแต่ความเงียบเมื่อปรางค์วลัยไม่พูด เมฆาลอบมองคนข้างๆ เด็กสาวในวันนั้นที่เคยวิ่งตามเขาต้อยๆ วันนี้กลับกลายเป็นสาวสวยสะพรั่งและไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย

“ปีนี้เธออายุเท่าไหร่”

“23 ปีแล้ว ทำไม”

“เปล่า อยากรู้เฉยๆ”

“อืม”

เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง เมื่อปรางค์วลัยเลือกที่จะปิดเปลือกตาลงเป็นการตัดการพูดคุยใดใดที่จะเกิดขึ้น เมฆาเหลือบมองเธอแล้วก็ตั้งสมาธิกับการขับรถ แต่กลิ่นกายสาวที่ลอยมาเตะจมูกมันกวนสมาธิของเขาเหลือเกิน