Masuk“ดื่มอะไรสั่งกันเลยนะ วันนี้ผมเลี้ยงเอง เดี๋ยวเพื่อนผมตามมาสมทบอีกคนนะ ไปนั่งโต๊ะใหญ่หน่อยไหม” ชยกรยิ้มแล้วชี้ไปยังชุดโซฟาชุดใหญ่สำหรับหลายคน
“ได้เลยค่ะ แล้วแต่เจ้ามือเลยค่ะ” พศินร้องวี้ดว้ายชอบใจ
ชมพูแพรเบะปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่เธอจะโดนคนตัวสูงโอบเอวจนแทบจะปลิวให้เดินตามเขาไปยังชุดโซฟา
เมื่อมาถึงโซฟาชุดใหญ่ ทั้งสี่คนก็ทยอยนั่งลงพร้อมกับที่พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามารับออเดอร์
“ลงบัญชีฉันไว้” ชายหนุ่มสั่งลูกน้องเสียงเรียบนิ่งจนแม้แต่ชมพูแพรยังหันไปมองด้วยความแปลกใจ
หลังจากที่สั่งเครื่องดื่มและอาหารทานเล่นกันเสร็จเรียบร้อย พนักงานก็เดินออกไป พศินนั่งเหล่หนุ่มๆ ตาวาว ปรางค์วลัยถึงกับหัวเราะเพื่อน
“ไม่เคยเห็นพี่หนึ่งเสียงดุแบบนั้น” ชมพูแพรพูดกับเขาด้วยความแปลกใจ
“คนละบริบทไง เป็นหมอก็ต้องอีกแบบไหมล่ะ ถ้าดุ คนไข้ก็จะกลัว การรักษาหรือสอบถามอาการก็จะยาก แต่ถ้าอยู่ในบริบทเจ้านายจะใจดีนุ่มนวลแบบตอนเป็นหมอมากก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นลูกน้องจะไม่เกรงใจ” ชยกรอธิบายให้หญิงสาวฟัง พร้อมกับดึงให้หญิงสาวขยับเข้ามานั่งข้างๆ วางแขนพาดบนไหล่บอบบางแสดงความเป็นเจ้าของ
“โอ๊ย คุณหมอขา ยัยชมพูไม่หายหรอกค่ะ ไม่น่าจะมีใครกล้ามาเต๊าะด้วย รอยเต็มคอตัวหน้าอกขนาดนั้น” พศินที่หันมาชมเครื่องดื่มเห็นอาการของชยกรก็แซวด้วยความขำขัน
“ไม่ได้สิครับ มีเมียดื้อก็ต้องคอยคุมหน่อย” ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในโต๊ะตอบเสียงนุ่ม
พศินทำท่าทางหมั่นไส้เมื่อเห็นชมพูแพรเบะปาก ปรางค์วลัยนั่งดื่มเงียบก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
เมื่อปรางค์วลัยกลับมาที่โต๊ะก็ไม่เจอใครอยู่แล้ว เธอมองไปรอบๆ ก็เห็นเพื่อนเต้นกันอยู่ไม่ไกล ตอนแรกตั้งใจจะออกไปเต้นด้วย แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แล้วกลัวของหาย จึงตัดสินใจอยู่นั่งเฝ้าของแล้วดื่มไปเรื่อยๆ
“อ้าว 2 สาวล่ะครับ” ชยกรกลับมาไม่เห็นชมพูแพรก็มีสีหน้าไม่พอใจ
“นู่นค่ะ” ปรางค์วลัยชี้ไปที่เพื่อนสาวทั้งสองคนที่เต้นกันอย่างสนุกสนาน
“ไอ้หมอ” เมฆาที่เพิ่งมาถึงเดินเข้ามาตบบ่าชยกรเป็นการบอกว่าเขามา
“อะไรไอ้หมอ” ชยกรตอบเพื่อนโดยแทบจะไม่มองด้วยซ้ำว่าใคร
เมฆา หรือเมฆ คุณหมอหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูง หุ่นกำยำแบบคนออกกำลังกาย ปีนี้เขาอายุ 32 แล้ว แต่ยังไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตน ชายหนุ่มเป็นคนรักอิสระ ไม่ชอบอะไรที่ต้องผูกมัด
“จะมาไม่บอกเพื่อนนะมึง” เมฆาที่มัวแต่คุยไม่ทันได้หันไปมองรอบข้าง
“คำสั่งเมีย” ชยกรบอกเสียงเรียบ
“กูล่ะหมั่นไส้คนหลงเมีย” เมฆาแขวะเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะมองไปที่โซฟาก็เห็นว่าปรางค์วลัยนั่งอยู่ ก็หน้าเหวอไป
“ไง” ปรางค์วลัยทักเมฆาสีหน้าเรียบเฉย
“เฮ้ย ยัยปลาการ์ตูน มาได้ยังไง” เมฆาที่เห็นปรางค์วลัยก็โวยวาย
“ฉันมากับเพื่อนฉันเหอะน่า”
“เดี๋ยวนะ สองคนนี้รู้จักกันเหรอ” ชยกรถามเมื่อได้ยินทั้งสองคนคุยกัน
“พี่ชายข้างบ้านค่ะ แต่ไม่ได้นับถือเป็นพี่ เพราะมันมั่วผู้หญิง” ปรางค์วลัยบอกชยกรแล้วยิ้มให้
“ยัยปากจัด” เมฆาแขวะปรางค์วลัย แต่หญิงสาวก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“อย่าฆ่ากันตายล่ะ เดี๋ยวมา” ชยกรหมุนตัวเดินออกไป ปล่อยให้เมฆากับปรางค์วลัยเถียงกันอยู่แบบนั้น
หลังจากชยกรเดินออกไป เมฆาก็ยืนมองหญิงสาวนิ่ง วันนี้ปรางค์วลัยใส่ชุดเดรสรัดรูปคล้องคอสีดำที่ด้านปิดมิดถึงคอ แต่ด้านหลังเปิดโชว์จนถึงบั้นเอว ผมที่ยาวถึงกลางหลังถูกรวบมัดขึ้นสูง เปิดเปลือยแผ่นหลังขาวเนียนน่ามอง
“ใส่ชุดอะไรของเธอเนี่ย”
“เรื่องของฉัน”
“เฮ้ พูดดีๆ ฉันอายุมากกว่าเธอหลายปีนะ”
“แล้วยังไง”
“ยัย.....บ้า ชุดมันโป๊ไป”
“อย่าเว่อร์ คนอื่นก็ใส่กันเยอะแยะ” ปรางค์วลัยเริ่มหงุดหงิดที่เขามายุ่งเรื่องของเธอ
“นี่ แม่คุณ ที่ยุ่งเนี่ย เพราะเห็นว่ามันดึกแล้ว บ้านเธออยู่ไกลจากที่นี่เยอะ มันอันตราย”
“บ้านฉันกับบ้านนายมันก็ไม่ต่างกันหรอก”
ระหว่างที่บรรยากาศกำลังจะมาคุ ชมพูแพรกับชยกรก็รีบเข้ามาห้ามทัพ ทั้งสองคนยอมสงบลงและแยกย้ายกันแต่โดยดี
หลังจากกึ่งลากกึ่งจูงปรางค์วลัยออกมาจากในผับได้ เขาก็จับหญิงสาวยัดเข้ารถ แล้วขับออกมาด้วยความเร็วพอสมควร จนกระทั่งมาถึงเส้นทางแยกก่อนขึ้นทางด่วน เขาก็เลี้ยวเข้าซอย ขับตรงไปสักพักจนเมื่อเห็นมุมที่สามารถพุ่งเอาหน้าเข้าไปจอดได้ก็รีบจอดแล้วปิดไฟในรถ“แวะทำไม ไม่กลับบ้านเหรอ” ปรางค์วลัยถาม ท่าทางเธอมึนงงเมฆาไม่ตอบอะไร เขาแค่เปิดประตูฝั่งตัวเองออกแล้วเดินอ้อมมาฝั่งที่ปรางค์วลัยนั่งอยู่ หญิงสาวลงจากรถด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ แต่เมื่อเขาเปิดขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังแล้วตบที่หน้าขาของตนเองเธอก็ถึงบางอ้อ เธอปิดประตูฝั่งตัวเอง มือเล็กถลกกระโปรงยีนของตัวเองขึ้นจนถึงโคนขา ปลดเชือกแพนตี้ตัวน้อยแล้วดึงออกโยนขึ้นไปบนรถ ร่างอวบอิ่มปีนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งที่ตอนนี้รูดซิปกางเกงรอเอาไว้แล้วปิดประตูใบหน้าหวานบิดเบ้ เมื่อเธอค่อยๆหย่อนสะโพกลงโดยมีมือหนาจับท่อนเอ็นอันเขื่องที่แข็งพร้อมจะเข้าไปมุดเล่นในถ้ำสาวให้ตั้ง รอจนหญิงสาวขยับสะโพกเอาปากถ้ำลงมาจ่อที่หัวหยักแล้วกดลงมาช้าๆ เขาก็จับเอวบางเอาไว้แน่นแล้วกดลงทีเดียว สะโพกสอบกระเด้งสวนขึ้นไปพร้อมกันจนมันเข้าไปมิดจนสุดโคนหญิงสาวอยากจะร้องกรี้ดออกมาแต่ก็กลัวจะมีใคร
หลายเดือนผ่านไป บ้านที่จัดการรีโนเวทก็เสร็จเรียบร้อย หลังจากซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่มาลง และจัดแต่งเครื่องเรือนใหม่จนสวยงามจึงทำให้ปรางค์วลัยเลิกบ่นเมฆาไปได้“ทำบุญบ้านหน่อยไหม”“ก็ดี”“โอเค”สองหนุ่มสาวคุยกันแบบสั้นๆ เมฆาเดินแยกออกไปรับสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาล ปรางค์วลัยจึงเดินหายเข้าไปในครัว ไม่นานก็ถือจานผลไม้มาวางที่โต๊ะหน้าโซฟาแล้วหย่อนตัวนั่งลง“นี่ ยัยปลาการ์ตูน เธอไม่รู้ข่าวเหรอเรื่องชมพูท้องอะ”“อ๋อ รู้แล้ว”“อ้าว แล้วทำไมไม่บอกฉัน”“แล้วทำไมฉันต้องบอก ชมพูเป็นเพื่อนฉัน นายก็รอหมอหนึ่งบอกเองดิ”“อ้าวเฮ้ย ฉันเป็นผัวเธอนะ”“ฉันไม่ได้ให้นายเป็นผัวฉันสักหน่อย”“นี่ แม่คุณ เอากันจนถึงไส้ถึงพุง บ้านก็อยู่ด้วยกันแล้ว ยังไม่ให้สถานะฉันอีกเหรอ”“อือ”“สงสัยต้องทำให้ท้องก่อนล่ะมั้ง ถึงจะมีสถานะ”“ฝันไปเถอะ”“.....”“อะไร”“เราจะอยู่กันไปวันๆแบบนี้จริงเหรอ”“แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ”“ไม่ ฉันไม่โอเค”“แล้วนายจะเอายังไง”“.....ผูกข้อมือกันไหม”“.....”“แค่ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากวุ่นวาย เธออย่างน้อยก็ให้มันถูกต้อง”“.....ฉันไม่มีญาติ”“แต่เธอยังมีเพื่อนๆนะ จำเอาไว้ว่าเพื่อนหลาย
“.....”“อยากไหม”“อือ”“อยากอะไร”“อยากโดนเอา”“งั้นก็ลุกขึ้นมาสิ ทำเองเลย”เมฆาขยับลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง รอจนปรางค์วลัยลุกขึ้นมาก็ช่วยจับให้เธอขยับเข้ามานั่งคุกเข่า หญิงสาวอ้าหัวเข่าออกจนกว้าง มือจับบ่าเขาเอาไว้แน่นแล้วค่อยๆหย่อนสะโพกลงจนหัวมังกรจ่ออยู่ที่ปากถ้ำ หญิงสาวหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆกดตัวลง เมื่อหัวหยักมันผลุบเข้าไปภายในถ้ำ กายสาวสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย แต่ก็กดตัวเองลงจนสุด“อื้อออ”“ท่านี้มันจะทำให้เม็ดของเธอโดนขยี้ด้วยน่ะ เวลาที่เธอบดร่องกับโคนของฉัน” เขาบอกพลางจับสะโพกกลมบดลงเข้าหาตัวเองเป็นการยืนยันคำพูด“อ๊ายยย”“เสียวไหม”“อือ”“เสียวก็พูดออกมา ร้องออกมา ไม่ต้องเก็บ”มือหนาจับกลุ่มผมยาวกระชากจนหญิงสาวหน้าหงาย ก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนลำคอขาวที่ตอนนี้มีทั้งรอยกัดและรอยดูดอยู่หลายที่ก้อนเนื้ออวบถูกบีบขย้ำรุนแรงเป็นการกระตุ้นให้หญิงสาวฮีทมากขึ้น ปรางค์วลัยขยับสะโพกเบาๆ เธอไม่ได้ขยับยกสะโพกขึ้นลง แต่ขยับท่าทางเดียวกับเขาเวลาที่เขากระแทกใส่ร่องเธอ กลีบดอกไม้ที่แหวกออกจากขนาดของท่อนเอ็นทำให้เกสรสีสวยบดขยี้กับโคนเนื้อยามที่เธอขยับสะโพก“อือ อ๊ะ อ๊า” ปรางค์วลัยครางเป็นจังหวะยามที
“อ๊ายยย ช่วยฉันด้วย ฮืออ”“จัดให้”กายสาวถูกยกออก เขาจับเธอพลิกไปนอนหงาย ขาเรียวถูกจับอ้าออกกว้างแล้วยกจนสะโพกลอยขึ้นเล็กน้อย กายหนากางเข่าออกแล้วนั่งลงไป ท่อนเอ็นอันใหญ่มุดเข้าไปในถ้ำสาวลึกจนสุด เมื่อชายหนุ่มขยับตัวแนบดันช้าๆ แต่แน่นลึกจนไม่มีช่องว่างระหว่างผิวเนื้อ ท่อนเนื้อมันงัดขึ้นจนเห็นรอยนูนบนหน้าท้องหญิงสาว ปรางค์วลัยครางสะอื้นเมื่อเมฆาเริ่มขยับเอว“ฮึก มันลึกเกินไป”“สุดๆเลยล่ะ” เขาตอบเธอเสียงแหบ แล้วเร่งจังหวะอัดกระแทกเอวรุนแรงจนหญิงสาวร้องกรี้ดออกมาเมื่อส่งหญิงสาวถึงก่อน เขาก็เร่งจังหวะตามที่เขาต้องการ ร่างอวบด้านล่างสะเทือนตามจังหวะรุนแรง ก้อนเนื้ออวบกระเพื่อมจนเขาต้องเอื้อมมือไปบีบขยำเต็มแรง“อ๊ะ อ๊ะ อึก อะ ฉันจุก.....” หญิงสาวเริ่มส่งเสียงประท้วง เมื่อเธอเริ่มไม่ไหว“ยิ่งจุกสิยิ่งดี” ตอบพร้อมกับบดขยี้เกสรกลางดอกไม้ถี่รัว“อื้อออ” กายสาวบิดเร่าด้วยความเสียวแต่ก็โดนเขาจับขาเอาไว้แน่น“รับนะ” พูดจบก็จับขาเรียวยกขึ้นในท่าตัว M แล้วแยกออกจนกว้างปรางค์วลัยเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ก่อนที่เธอจะจุกมวนไปทั่วท้อง เมื่อเขากระแทกใส่เธอรุนแรงเป็นจังหวะถี่รัว“อื้มมมม” เมื่อถึงปลายทาง สาย
หลังจากปรางค์วลัยขึ้นห้องไปไม่นาน ร่างสูงของเมฆาก็หมุนตัวกลับออกไป ชายหนุ่มกลับไปอาบน้ำที่บ้านของตัวเอง ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง โดยไม่ลืมปิดล็อกประตูและตรวจเช็กความเรียบร้อยเมื่อเห็นว่าทุกอย่างแน่นหนาดีแล้ว เท้าเรียวยาวของบุรุษก็ก้าวช้าๆแต่หนักแน่นมั่นคง ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงดังให้รำคาญใจแม้แต่แอะเดียว จนเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องนอนที่เขาใช้นอนเป็นประจำตลอดหลายเดือนมานี้ มือหนาก็ยกขึ้นจับลูกบิดหมุนมันเบาๆประตูก็เปิดแง้มออกโดยไม่มีเสียงดวงตาคมมองตรงไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ ร่างสูงขยับก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเจ้าของห้องเอาแต่ดูโทรศัพท์จนไม่สนใจ ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าเขาเดินเข้ามาในห้องจึงหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตามองไปที่ร่างอวบอิ่มในชุดนอนกระโปรงที่กำลังนอนคว่ำหน้าดูโทรศัพท์ ตอนนี้บั้นท้ายกลมมันดันให้ชายกระโปรงมันสั้นขึ้นจนความยาวอยู่แค่ต้นขาเนียนของเธอเท่านั้นเมฆายืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ปรางค์วลัยก็ไม่มีท่าทีจะรู้สึกตัว เขาจึงก้าวขึ้นเตียงไปโดยไม่ได้ส่งเสียง จนทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงแล้วพลิกกายทันทีธรรมชาติของคนตกใจที่มักจะอุทานหรือปล่อยสิ่งของในมือ ปรางค์วลัยก็เช่นกัน เธอร
เมื่อเดินกลับมาถึงบ้าน ปรางค์วลัยก็จัดการเทโจ๊กใส่ชาม ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องนอน แต่เดิมตั้งใจว่าจะขึ้นไปปลุกให้คนที่กำลังหลับอยู่ตอนเธอตื่นออกไปให้ลุกขึ้นมากินโจ๊ก แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าที่นอนมันว่างเปล่า ที่นอนถูกจัดให้เป็นระเบียบ ผ้าห่มถูกพับวางเอาไว้เรียบร้อย และคนที่นอนอยู่ก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว“ไปทำงานก็ไม่บอก” เสียงหวานใสพึมพำเบาๆในเมื่อคนที่ตั้งใจมาปลุกไม่อยู่แล้ว หญิงสาวจึงหมุนตัวเดินกลับลงมาด้านล่าง นั่งจัดการมื้อเช้าคนเดียว ปรางค์วลัยรู้สึกแปลกๆไม่น้อย เพราะปกติจะมีเมฆาคอยอยู่เป็นเพื่อน หรือหากเขาจะไปไหนมาไหนเขาก็จะบอกเธอก่อนเสมอ แต่วันนี้เขากลับหายไปเสียเฉยๆหลังจากจัดการมื้อเช้าเสร็จ ด้วยความที่เป็นวันหยุด เจ้าของร่างอวบอิ่มจึงเดินไปทิ้งตัวนอนเล่นโทรศัพท์บนโซฟาอย่างไม่รีบร้อน ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้คิดที่จะออกไปไหนอยู่แล้ว“ว่าไงคะสาว” ระหว่างที่กำลังดูอะไรเพลินๆก็มายเรียกเข้าจากชมพูแพร หญิงสาวรับสายแทบจะทันที‘ยัยตูน แกทำอะไร ทำไมหมอเมฆมาฟาดงวงฟาดงาที่โรงพยาบาล’ เสียงหวานของชมพูแพรดังวี้ดขึ้นมาจนปรางค์วลัยตกใจ“อะไร ฉันงง ฉันกลับมาถึงบ้านอีตาเมฆก็ไม่อยู่แล้ว” ปรา







