Masukหญิงสาวนั่งเงียบไปตลอดทางจนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน ต่างคนต่างเดินหายเข้าไปในบ้านของตัวเอง เมฆาที่ชินกับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วทำเพียงแค่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนปรางค์วลัยเลือกที่จะจัดกระเป๋าก่อนถึงเข้าไปอาบน้ำ
เมื่อออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวทำเพียงแค่ใส่เสื้อผ้าแล้วคว้ากระเป๋า เพื่อจะเดินออกจากห้องนอนลงไปยังชั้นล่างตามที่ได้นัดกับเขาเอาไว้
“พร้อมหรือยัง”
“ค่ะ”
ปรางค์วลัยก้าวขึ้นรถเงียบๆ เธอนั่งนิ่งมาจนถึงที่โรงพยาบาล เมฆาพาเธอขึ้นมาส่งบนห้องพักที่ปริมกำลังนอนอยู่ เขาตรวจเช็กอาการปริมจากชาร์ตคนไข้ก่อนจะเดินกลับออกไป
“อ้าว หมอเมฆ พรุ่งนี้ off ไม่ใช่เหรอคะ ป่านนี้แล้ว มาทำอะไรคะเนี่ย” พยาบาลอาวุโสคนหนึ่งทักทายเขาด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปในวอร์ด
“มาอาศัยนอนที่นี่สักคืนครับ”
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“พอดีมีคนไข้ที่ผมพามาครับ เลยจะรอดูอาการก่อน”
“คนพิเศษเหรอคะ” พยาบาลแซวเขา
“พิเศษมากเลยครับ ฝากด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรด่วนหรือฉุกเฉินตามผมด้วย”
“ได้ค่ะ”
“ขอบคุณครับ นอนก่อนนะครับ ล้ามาทั้งวัน”
เมฆาเดินกลับเข้าห้องพักหมอไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง แต่เดิมเขาตั้งใจจะนอนพักแล้วค่อยตื่นไปดูปริมกับปรางค์วลัยอีกที แต่สมองก็พลันหวนคิดไปถึงภาพที่ปรางค์วลัยยืนตัวสั่นเพราะความตกใจที่มารดาของเธอนอนกองอยู่บนพื้น หญิงสาวอยู่กับมารดาแค่ 2 คนตั้งแต่เขาจำความได้ จนวันสุดท้ายก่อนที่มารดาของเขาจะกลับไปอยู่กับบิดาที่ต่างจังหวัด มารดาได้กำชับเขาว่าให้ช่วยดูแลปริมกับปรางค์วลัยด้วย
ดวงตาคมปิดลง เขาพยายามนอนหลับเพื่อจะได้มีแรงไปคอยดูแลหญิงสาวหลังจากที่วันนี้เขาเองก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน
เช้าวันต่อมา เมฆาที่หลับๆตื่นๆและคอยเดินไปดูปริมกับปรางค์วลัยหลายครั้งก็ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวจะลงไปหาซื้อของกินขึ้นมาให้ปรางค์วลัยเพราะรู้ดีว่าเธอจะไม่ลงไปแล้วทิ้งให้มารดาอยู่คนเดียวแน่นอน
“เป็นยังไงบ้างครับ” เมฆาส่งเสียงทักทายหลังจากเปิดประตู
“ดีขึ้นแล้วล่ะลูก” ปริมยิ้มน้อยๆให้ช่วยหนุ่มที่ช่วยเป็นธุระให้
“วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ปกติจะไม่มีหมอเฉพาะทาง แต่การรักษาและตรวจทุกอย่างจะดำเนินไปตามปกติครับ รพ.บุคลากรที่นี่พร้อมตลอด วันนี้น่าจะได้ทำ MRI เลย”
“จ้ะ”
“น้าปริมอย่าเพิ่งกินอะไรนะครับ เดี๋ยวจะได้สามารถเข้าทำ MRI ได้เลย”
เมฆาพูดพลางวางถุงของกินรองท้องมื้อเช้าลงบนโต๊ะ ปรางค์วลัยมองแล้วก็รู้ว่าเขาเอามาให้เธอ
“จ้ะ”
หลังจากเมฆาเดินออกไปจากห้อง ปรางค์วลัยก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้มารดาของเธอน่าจะได้เริ่มทำการตรวจ เธออาจจะต้องทำอะไรอีก จึงอยากจะเตรียมพร้อมไว้ก่อน
เมื่อได้เวลาหมอมาราวด์คนไข้ ปริมบอกอาการหมอที่มาโดยไม่ปิดบัง ซึ่งเมฆาที่ตามมาด้วยเมื่อได้ฟังอาการแล้วก็ต้องสบตากับหมอเจ้าของไข้ ก่อนจะพยักหน้ากันแล้วส่งคนไข้ลัดคิวทำ MRI ว่าเป็นเคสด่วน
ปรางค์วลัยมีสีหน้าไม่ดี เธอรู้ดีว่าเมฆาค่อนข้างจะขี้เล่น แต่หากเป็นเรื่องใหญ่ เขาจะเงียบขรึมและแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากหมอเจ้าของไข้ออกไป เมฆาก็บอกวิธีการเตรียมตัวกับปริมและปรางค์วลัย เพื่อในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้จะมีเจ้าหน้าที่มาพาปริมไป
หลายชั่วโมงผ่านไป หลังจากที่ปริมถูกเจ้าหน้าที่เข็นกลับมาที่ห้องโดยมีปรางค์วลัยเดินตามมา หญิงสาวมีสีหน้าเครียด เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“ตูน ออกไปกับพี่หน่อย” เมฆาเปิดประตูมาเรียกปรางค์วลัยออกไปคุย หญิงสาวพยักหน้าแล้วเดินตามเขาออกมาหน้าห้อง
หลังจากกึ่งลากกึ่งจูงปรางค์วลัยออกมาจากในผับได้ เขาก็จับหญิงสาวยัดเข้ารถ แล้วขับออกมาด้วยความเร็วพอสมควร จนกระทั่งมาถึงเส้นทางแยกก่อนขึ้นทางด่วน เขาก็เลี้ยวเข้าซอย ขับตรงไปสักพักจนเมื่อเห็นมุมที่สามารถพุ่งเอาหน้าเข้าไปจอดได้ก็รีบจอดแล้วปิดไฟในรถ“แวะทำไม ไม่กลับบ้านเหรอ” ปรางค์วลัยถาม ท่าทางเธอมึนงงเมฆาไม่ตอบอะไร เขาแค่เปิดประตูฝั่งตัวเองออกแล้วเดินอ้อมมาฝั่งที่ปรางค์วลัยนั่งอยู่ หญิงสาวลงจากรถด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ แต่เมื่อเขาเปิดขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังแล้วตบที่หน้าขาของตนเองเธอก็ถึงบางอ้อ เธอปิดประตูฝั่งตัวเอง มือเล็กถลกกระโปรงยีนของตัวเองขึ้นจนถึงโคนขา ปลดเชือกแพนตี้ตัวน้อยแล้วดึงออกโยนขึ้นไปบนรถ ร่างอวบอิ่มปีนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งที่ตอนนี้รูดซิปกางเกงรอเอาไว้แล้วปิดประตูใบหน้าหวานบิดเบ้ เมื่อเธอค่อยๆหย่อนสะโพกลงโดยมีมือหนาจับท่อนเอ็นอันเขื่องที่แข็งพร้อมจะเข้าไปมุดเล่นในถ้ำสาวให้ตั้ง รอจนหญิงสาวขยับสะโพกเอาปากถ้ำลงมาจ่อที่หัวหยักแล้วกดลงมาช้าๆ เขาก็จับเอวบางเอาไว้แน่นแล้วกดลงทีเดียว สะโพกสอบกระเด้งสวนขึ้นไปพร้อมกันจนมันเข้าไปมิดจนสุดโคนหญิงสาวอยากจะร้องกรี้ดออกมาแต่ก็กลัวจะมีใคร
หลายเดือนผ่านไป บ้านที่จัดการรีโนเวทก็เสร็จเรียบร้อย หลังจากซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่มาลง และจัดแต่งเครื่องเรือนใหม่จนสวยงามจึงทำให้ปรางค์วลัยเลิกบ่นเมฆาไปได้“ทำบุญบ้านหน่อยไหม”“ก็ดี”“โอเค”สองหนุ่มสาวคุยกันแบบสั้นๆ เมฆาเดินแยกออกไปรับสายโทรศัพท์จากโรงพยาบาล ปรางค์วลัยจึงเดินหายเข้าไปในครัว ไม่นานก็ถือจานผลไม้มาวางที่โต๊ะหน้าโซฟาแล้วหย่อนตัวนั่งลง“นี่ ยัยปลาการ์ตูน เธอไม่รู้ข่าวเหรอเรื่องชมพูท้องอะ”“อ๋อ รู้แล้ว”“อ้าว แล้วทำไมไม่บอกฉัน”“แล้วทำไมฉันต้องบอก ชมพูเป็นเพื่อนฉัน นายก็รอหมอหนึ่งบอกเองดิ”“อ้าวเฮ้ย ฉันเป็นผัวเธอนะ”“ฉันไม่ได้ให้นายเป็นผัวฉันสักหน่อย”“นี่ แม่คุณ เอากันจนถึงไส้ถึงพุง บ้านก็อยู่ด้วยกันแล้ว ยังไม่ให้สถานะฉันอีกเหรอ”“อือ”“สงสัยต้องทำให้ท้องก่อนล่ะมั้ง ถึงจะมีสถานะ”“ฝันไปเถอะ”“.....”“อะไร”“เราจะอยู่กันไปวันๆแบบนี้จริงเหรอ”“แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ”“ไม่ ฉันไม่โอเค”“แล้วนายจะเอายังไง”“.....ผูกข้อมือกันไหม”“.....”“แค่ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากวุ่นวาย เธออย่างน้อยก็ให้มันถูกต้อง”“.....ฉันไม่มีญาติ”“แต่เธอยังมีเพื่อนๆนะ จำเอาไว้ว่าเพื่อนหลาย
“.....”“อยากไหม”“อือ”“อยากอะไร”“อยากโดนเอา”“งั้นก็ลุกขึ้นมาสิ ทำเองเลย”เมฆาขยับลุกขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง รอจนปรางค์วลัยลุกขึ้นมาก็ช่วยจับให้เธอขยับเข้ามานั่งคุกเข่า หญิงสาวอ้าหัวเข่าออกจนกว้าง มือจับบ่าเขาเอาไว้แน่นแล้วค่อยๆหย่อนสะโพกลงจนหัวมังกรจ่ออยู่ที่ปากถ้ำ หญิงสาวหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆกดตัวลง เมื่อหัวหยักมันผลุบเข้าไปภายในถ้ำ กายสาวสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย แต่ก็กดตัวเองลงจนสุด“อื้อออ”“ท่านี้มันจะทำให้เม็ดของเธอโดนขยี้ด้วยน่ะ เวลาที่เธอบดร่องกับโคนของฉัน” เขาบอกพลางจับสะโพกกลมบดลงเข้าหาตัวเองเป็นการยืนยันคำพูด“อ๊ายยย”“เสียวไหม”“อือ”“เสียวก็พูดออกมา ร้องออกมา ไม่ต้องเก็บ”มือหนาจับกลุ่มผมยาวกระชากจนหญิงสาวหน้าหงาย ก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนลำคอขาวที่ตอนนี้มีทั้งรอยกัดและรอยดูดอยู่หลายที่ก้อนเนื้ออวบถูกบีบขย้ำรุนแรงเป็นการกระตุ้นให้หญิงสาวฮีทมากขึ้น ปรางค์วลัยขยับสะโพกเบาๆ เธอไม่ได้ขยับยกสะโพกขึ้นลง แต่ขยับท่าทางเดียวกับเขาเวลาที่เขากระแทกใส่ร่องเธอ กลีบดอกไม้ที่แหวกออกจากขนาดของท่อนเอ็นทำให้เกสรสีสวยบดขยี้กับโคนเนื้อยามที่เธอขยับสะโพก“อือ อ๊ะ อ๊า” ปรางค์วลัยครางเป็นจังหวะยามที
“อ๊ายยย ช่วยฉันด้วย ฮืออ”“จัดให้”กายสาวถูกยกออก เขาจับเธอพลิกไปนอนหงาย ขาเรียวถูกจับอ้าออกกว้างแล้วยกจนสะโพกลอยขึ้นเล็กน้อย กายหนากางเข่าออกแล้วนั่งลงไป ท่อนเอ็นอันใหญ่มุดเข้าไปในถ้ำสาวลึกจนสุด เมื่อชายหนุ่มขยับตัวแนบดันช้าๆ แต่แน่นลึกจนไม่มีช่องว่างระหว่างผิวเนื้อ ท่อนเนื้อมันงัดขึ้นจนเห็นรอยนูนบนหน้าท้องหญิงสาว ปรางค์วลัยครางสะอื้นเมื่อเมฆาเริ่มขยับเอว“ฮึก มันลึกเกินไป”“สุดๆเลยล่ะ” เขาตอบเธอเสียงแหบ แล้วเร่งจังหวะอัดกระแทกเอวรุนแรงจนหญิงสาวร้องกรี้ดออกมาเมื่อส่งหญิงสาวถึงก่อน เขาก็เร่งจังหวะตามที่เขาต้องการ ร่างอวบด้านล่างสะเทือนตามจังหวะรุนแรง ก้อนเนื้ออวบกระเพื่อมจนเขาต้องเอื้อมมือไปบีบขยำเต็มแรง“อ๊ะ อ๊ะ อึก อะ ฉันจุก.....” หญิงสาวเริ่มส่งเสียงประท้วง เมื่อเธอเริ่มไม่ไหว“ยิ่งจุกสิยิ่งดี” ตอบพร้อมกับบดขยี้เกสรกลางดอกไม้ถี่รัว“อื้อออ” กายสาวบิดเร่าด้วยความเสียวแต่ก็โดนเขาจับขาเอาไว้แน่น“รับนะ” พูดจบก็จับขาเรียวยกขึ้นในท่าตัว M แล้วแยกออกจนกว้างปรางค์วลัยเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ก่อนที่เธอจะจุกมวนไปทั่วท้อง เมื่อเขากระแทกใส่เธอรุนแรงเป็นจังหวะถี่รัว“อื้มมมม” เมื่อถึงปลายทาง สาย
หลังจากปรางค์วลัยขึ้นห้องไปไม่นาน ร่างสูงของเมฆาก็หมุนตัวกลับออกไป ชายหนุ่มกลับไปอาบน้ำที่บ้านของตัวเอง ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง โดยไม่ลืมปิดล็อกประตูและตรวจเช็กความเรียบร้อยเมื่อเห็นว่าทุกอย่างแน่นหนาดีแล้ว เท้าเรียวยาวของบุรุษก็ก้าวช้าๆแต่หนักแน่นมั่นคง ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงดังให้รำคาญใจแม้แต่แอะเดียว จนเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องนอนที่เขาใช้นอนเป็นประจำตลอดหลายเดือนมานี้ มือหนาก็ยกขึ้นจับลูกบิดหมุนมันเบาๆประตูก็เปิดแง้มออกโดยไม่มีเสียงดวงตาคมมองตรงไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ ร่างสูงขยับก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเจ้าของห้องเอาแต่ดูโทรศัพท์จนไม่สนใจ ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าเขาเดินเข้ามาในห้องจึงหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตามองไปที่ร่างอวบอิ่มในชุดนอนกระโปรงที่กำลังนอนคว่ำหน้าดูโทรศัพท์ ตอนนี้บั้นท้ายกลมมันดันให้ชายกระโปรงมันสั้นขึ้นจนความยาวอยู่แค่ต้นขาเนียนของเธอเท่านั้นเมฆายืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ปรางค์วลัยก็ไม่มีท่าทีจะรู้สึกตัว เขาจึงก้าวขึ้นเตียงไปโดยไม่ได้ส่งเสียง จนทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงแล้วพลิกกายทันทีธรรมชาติของคนตกใจที่มักจะอุทานหรือปล่อยสิ่งของในมือ ปรางค์วลัยก็เช่นกัน เธอร
เมื่อเดินกลับมาถึงบ้าน ปรางค์วลัยก็จัดการเทโจ๊กใส่ชาม ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องนอน แต่เดิมตั้งใจว่าจะขึ้นไปปลุกให้คนที่กำลังหลับอยู่ตอนเธอตื่นออกไปให้ลุกขึ้นมากินโจ๊ก แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าที่นอนมันว่างเปล่า ที่นอนถูกจัดให้เป็นระเบียบ ผ้าห่มถูกพับวางเอาไว้เรียบร้อย และคนที่นอนอยู่ก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว“ไปทำงานก็ไม่บอก” เสียงหวานใสพึมพำเบาๆในเมื่อคนที่ตั้งใจมาปลุกไม่อยู่แล้ว หญิงสาวจึงหมุนตัวเดินกลับลงมาด้านล่าง นั่งจัดการมื้อเช้าคนเดียว ปรางค์วลัยรู้สึกแปลกๆไม่น้อย เพราะปกติจะมีเมฆาคอยอยู่เป็นเพื่อน หรือหากเขาจะไปไหนมาไหนเขาก็จะบอกเธอก่อนเสมอ แต่วันนี้เขากลับหายไปเสียเฉยๆหลังจากจัดการมื้อเช้าเสร็จ ด้วยความที่เป็นวันหยุด เจ้าของร่างอวบอิ่มจึงเดินไปทิ้งตัวนอนเล่นโทรศัพท์บนโซฟาอย่างไม่รีบร้อน ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้คิดที่จะออกไปไหนอยู่แล้ว“ว่าไงคะสาว” ระหว่างที่กำลังดูอะไรเพลินๆก็มายเรียกเข้าจากชมพูแพร หญิงสาวรับสายแทบจะทันที‘ยัยตูน แกทำอะไร ทำไมหมอเมฆมาฟาดงวงฟาดงาที่โรงพยาบาล’ เสียงหวานของชมพูแพรดังวี้ดขึ้นมาจนปรางค์วลัยตกใจ“อะไร ฉันงง ฉันกลับมาถึงบ้านอีตาเมฆก็ไม่อยู่แล้ว” ปรา







