ตอนที่ 5 เก็บเอาไว้ 1

หญิงสาวนั่งเงียบไปตลอดทางจนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน ต่างคนต่างเดินหายเข้าไปในบ้านของตัวเอง เมฆาที่ชินกับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วทำเพียงแค่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนปรางค์วลัยเลือกที่จะจัดกระเป๋าก่อนถึงเข้าไปอาบน้ำ

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวทำเพียงแค่ใส่เสื้อผ้าแล้วคว้ากระเป๋า เพื่อจะเดินออกจากห้องนอนลงไปยังชั้นล่างตามที่ได้นัดกับเขาเอาไว้

“พร้อมหรือยัง”

“ค่ะ”

ปรางค์วลัยก้าวขึ้นรถเงียบๆ เธอนั่งนิ่งมาจนถึงที่โรงพยาบาล เมฆาพาเธอขึ้นมาส่งบนห้องพักที่ปริมกำลังนอนอยู่ เขาตรวจเช็กอาการปริมจากชาร์ตคนไข้ก่อนจะเดินกลับออกไป

“อ้าว หมอเมฆ พรุ่งนี้ off ไม่ใช่เหรอคะ ป่านนี้แล้ว มาทำอะไรคะเนี่ย” พยาบาลอาวุโสคนหนึ่งทักทายเขาด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปในวอร์ด

“มาอาศัยนอนที่นี่สักคืนครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“พอดีมีคนไข้ที่ผมพามาครับ เลยจะรอดูอาการก่อน”

“คนพิเศษเหรอคะ” พยาบาลแซวเขา

“พิเศษมากเลยครับ ฝากด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรด่วนหรือฉุกเฉินตามผมด้วย”

“ได้ค่ะ”

“ขอบคุณครับ นอนก่อนนะครับ ล้ามาทั้งวัน”

เมฆาเดินกลับเข้าห้องพักหมอไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง แต่เดิมเขาตั้งใจจะนอนพักแล้วค่อยตื่นไปดูปริมกับปรางค์วลัยอีกที แต่สมองก็พลันหวนคิดไปถึงภาพที่ปรางค์วลัยยืนตัวสั่นเพราะความตกใจที่มารดาของเธอนอนกองอยู่บนพื้น หญิงสาวอยู่กับมารดาแค่ 2 คนตั้งแต่เขาจำความได้ จนวันสุดท้ายก่อนที่มารดาของเขาจะกลับไปอยู่กับบิดาที่ต่างจังหวัด มารดาได้กำชับเขาว่าให้ช่วยดูแลปริมกับปรางค์วลัยด้วย

ดวงตาคมปิดลง เขาพยายามนอนหลับเพื่อจะได้มีแรงไปคอยดูแลหญิงสาวหลังจากที่วันนี้เขาเองก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

เช้าวันต่อมา เมฆาที่หลับๆตื่นๆและคอยเดินไปดูปริมกับปรางค์วลัยหลายครั้งก็ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวจะลงไปหาซื้อของกินขึ้นมาให้ปรางค์วลัยเพราะรู้ดีว่าเธอจะไม่ลงไปแล้วทิ้งให้มารดาอยู่คนเดียวแน่นอน

“เป็นยังไงบ้างครับ” เมฆาส่งเสียงทักทายหลังจากเปิดประตู

“ดีขึ้นแล้วล่ะลูก” ปริมยิ้มน้อยๆให้ช่วยหนุ่มที่ช่วยเป็นธุระให้

“วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ปกติจะไม่มีหมอเฉพาะทาง แต่การรักษาและตรวจทุกอย่างจะดำเนินไปตามปกติครับ รพ.บุคลากรที่นี่พร้อมตลอด วันนี้น่าจะได้ทำ MRI เลย”

“จ้ะ”

“น้าปริมอย่าเพิ่งกินอะไรนะครับ เดี๋ยวจะได้สามารถเข้าทำ MRI ได้เลย”

เมฆาพูดพลางวางถุงของกินรองท้องมื้อเช้าลงบนโต๊ะ ปรางค์วลัยมองแล้วก็รู้ว่าเขาเอามาให้เธอ

“จ้ะ”

หลังจากเมฆาเดินออกไปจากห้อง ปรางค์วลัยก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้มารดาของเธอน่าจะได้เริ่มทำการตรวจ เธออาจจะต้องทำอะไรอีก จึงอยากจะเตรียมพร้อมไว้ก่อน

เมื่อได้เวลาหมอมาราวด์คนไข้ ปริมบอกอาการหมอที่มาโดยไม่ปิดบัง ซึ่งเมฆาที่ตามมาด้วยเมื่อได้ฟังอาการแล้วก็ต้องสบตากับหมอเจ้าของไข้ ก่อนจะพยักหน้ากันแล้วส่งคนไข้ลัดคิวทำ MRI ว่าเป็นเคสด่วน

ปรางค์วลัยมีสีหน้าไม่ดี เธอรู้ดีว่าเมฆาค่อนข้างจะขี้เล่น แต่หากเป็นเรื่องใหญ่ เขาจะเงียบขรึมและแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากหมอเจ้าของไข้ออกไป เมฆาก็บอกวิธีการเตรียมตัวกับปริมและปรางค์วลัย เพื่อในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้จะมีเจ้าหน้าที่มาพาปริมไป

หลายชั่วโมงผ่านไป หลังจากที่ปริมถูกเจ้าหน้าที่เข็นกลับมาที่ห้องโดยมีปรางค์วลัยเดินตามมา หญิงสาวมีสีหน้าเครียด เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ตูน ออกไปกับพี่หน่อย” เมฆาเปิดประตูมาเรียกปรางค์วลัยออกไปคุย หญิงสาวพยักหน้าแล้วเดินตามเขาออกมาหน้าห้อง