บทที่1

"บอสคะ กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลได้แล้วค่ะ"

เสียงหวานใสของปาณิตาดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาในห้องทำงานของประธานบริหาร เธออยู่ในชุดยูนิฟอร์มที่บริษัทกำหนด เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวกับกระโปรงทรงเอที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน

ภาคิน อัครเดชากุล ซีอีโอหนุ่มวัย 27 ปี ที่เพิ่งเข้ามารับช่วงต่อจากบิดาที่เสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ละสายตาจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า เขามองร่างบางที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"วางไว้ตรงนั้นแหละ" ภาคินสั่งเสียงเรียบ

"บอสจะรับของว่างเพิ่มไหมคะ ปรางจะได้ไปเตรียมมาให้" ปรางถามอย่างเอาใจใส่ พลางโน้มตัวลงไปวางแก้วกาแฟบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย

จังหวะที่เธอโน้มตัวลง คอเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบนสุดก็แหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนรำไร ซ้ำร้ายกระโปรงทรงเอที่รัดรูปอยู่แล้วยังเลิกสูงขึ้นจนเห็นต้นขาขาวผ่อง ภาคินเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ไม่ต้อง ฉันยังไม่หิว" ชายหนุ่มตอบปัดๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "แล้วนี่เอกสารการประชุมบอร์ดบ่ายนี้ เธอเตรียมเสร็จหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะบอส ปรางจัดใส่แฟ้มไว้ให้หมดแล้ว" ปรางยืดตัวขึ้นยืนตรง ส่งยิ้มหวานให้เจ้านายหนุ่มโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางเมื่อครู่ทำให้อีกฝ่ายหัวใจเต้นผิดจังหวะไปมากแค่ไหน

"เอามาให้ฉันดูหน่อย"

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

ร่างบางหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองด้านนอก ภาคินมองตามสะโพกกลมกลึงที่ขยับซ้ายขวาตามจังหวะการเดินผ่านกระโปรงทรงเอตัวจิ๋ว เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ

ไม่นานนัก ปรางก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่

"นี่ค่ะบอส เอกสารทั้งหมด" ปรางยื่นแฟ้มให้

แต่ด้วยความที่แฟ้มมันค่อนข้างหนักและลื่น ทำให้มันหลุดจากมือของเธอตกลงไปบนพื้น

"ว้าย!" ปรางอุทานด้วยความตกใจ รีบย่อตัวลงไปเก็บแฟ้มที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

และนั่น... ก็เป็นอีกครั้งที่ภาคินต้องพบกับบททดสอบความอดทน กระโปรงทรงเอตัวสั้นร่นขึ้นไปจนเกือบจะเห็นชั้นใน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ความต้องการที่เริ่มก่อตัวขึ้นฃ

"ปรางขอโทษค่ะบอส ปรางซุ่มซ่ามเอง" เธอบ่นงุบงิบขณะรีบก้มเก็บกระดาษ

"ช่างเถอะ เธอรีบเก็บแล้วเอามาวางไว้บนโต๊ะนี่" ภาคินสั่งเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

"เสร็จแล้วค่ะ" ปรางยืนขึ้น จัดเรียงเอกสารให้เข้าที่แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา เธอก้มลงไปจัดหน้ากระดาษอีกครั้ง ทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอและภาคินใกล้กันเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของหญิงสาวลอยมาเตะจมูกชายหนุ่ม

"เธอ... ถอยออกไปหน่อยสิ" ภาคินพูดเสียงพร่า รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

"คะ? อ๋อ ค่ะๆ ปรางขอโทษค่ะ" ปรางรีบถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ทำหน้างงๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

"เธอจำตารางงานพรุ่งนี้ได้ใช่ไหม" เขาเปลี่ยนเรื่องเพื่อดึงสติ

"จำได้ค่ะ พรุ่งนี้บอสมีนัดทานข้าวกับคุณลูกค้าตอนเที่ยง แล้วก็มีประชุมทีมมาร์เก็ตติ้งตอนบ่ายสามค่ะ"

"ดี แล้วเรื่องชุด... ยูนิฟอร์มนี่ ใครเป็นคนสั่งให้เธอใส่ไซส์นี้" ภาคินอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"อ๋อ ฝ่ายบุคคลจัดมาให้ค่ะบอส ปรางเพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ เขาบอกว่าไซส์ปกติหมด เหลือแต่ไซส์นี้พอดี ปรางใส่แล้วมันก็พอดีตัวนะคะ บอสว่ามันดูไม่สุภาพเหรอคะ?" เธอก้มมองสำรวจตัวเอง

"ฉัน... เปล่า มันก็ไม่ได้แย่ แค่มันดู... รัดไปหน่อย"

"ปรางก็ว่ามันแอบอึดอัดนิดๆ ค่ะ เวลาขยับตัวทีก็กลัวจะโป๊เหมือนกัน" ปรางพูดตอบ พลางดึงชายกระโปรงลงมานิดหน่อย ซึ่งการกระทำนั้นยิ่งเน้นให้เห็นสัดส่วนชัดเจนขึ้นไปอีก

ภาคินกัดกรามแน่น "งั้นก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน ฉันไม่อยากให้ใครในบริษัทเอาไปพูดเสียๆ หายๆ"

"รับทราบค่ะบอส ปรางจะระวังตัวให้มากๆ ค่ะ" ปรางยิ้มรับคำเตือน "ถ้าบอสไม่มีอะไรแล้ว ปรางขอตัวไปทำงานต่อนะคะ"

"เดี๋ยว"

เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ร่างบางจะหันหลังกลับ ปรางชะงัก ช้อนสายตากลมโตมองเจ้านายหนุ่ม

"คะบอส มีอะไรให้ปรางรับใช้เพิ่มไหมคะ?"

ภาคินมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีพีชของหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มของเขาแฝงประกายบางอย่างที่ปรางอ่านไม่ออก บรรยากาศภายในห้องเงียบลงกะทันหันจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ

"เย็นนี้... เธออย่าเพิ่งกลับ รอฉันก่อน"

ปรางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "เย็นนี้เหรอคะ? แต่ตารางงานบอสหมดตอนห้าโมงเย็นนี่คะ มีงานด่วนเข้ามาเหรอคะบอส?"

"ฉันบอกให้รอก็รอเถอะน่า..." ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที "ฉันมีงานจะให้เธอทำ"

ปรางยืนนิ่งไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุกับน้ำเสียงและสายตาที่เปลี่ยนไปของเจ้านายหนุ่ม

"ด... ได้ค่ะบอส งั้นปรางไปทำงานก่อนนะคะ"

หญิงสาวรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว