บทที่ 8

“หึๆ ๆ ข่มขืนงั้นเหรอ เธอสมยอมฉันเองต่างหาก ถ้าอยากดังก็เชิญเลย คิดเหรอว่าตำรวจจะทำอะไรฉันได้ แค่โยนเศษเงินนิดๆ หน่อยๆ ให้ คดีก็เงียบแล้วคิดให้ดีๆ นะ” พูดจบเขาก็โน้มใบหน้าหล่อลงมาประกบจูบฉันอย่างดูดดื่ม ส่งลิ้นเข้ามาในโพรงปากตวัดเลียอย่างหื่นกระหาย

มือทั้งสองข้างบีบเคล้นเนินอกฉันแรงๆ ทำเอาอาการไข้กระเจิงหนีหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขาใช้ท่อนขาแข็งแรงบดเบียดขาเรียวฉันให้แยกออกจากกัน จากนั้นจึงละมือข้างหนึ่งลงไปดึงกางเกงบอลลงเพื่อให้ท่อนเอ็นตัวเขื่องออกมาทำงาน

ฉันกำมือทุบไปที่แผ่นหลังเขาสุดแรง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน ยิ่งฉันออกแรงขัดขืนเขายิ่งบดจูบหนักหน่วงมากขึ้นเป็นเท่าตัว

“อื้อ....”

ในระหว่างนั้นบอสก็จ่อปลายหัวเห็ดไปที่ร่องสวาท ถูไถเพื่อเรียกน้ำหล่อลื่นจนฉ่ำแฉะ เมื่อทุกอย่างพร้อมเขาก็ยัดเยียดมันเข้าไปในรูสวาท ออกแรงกระแทกดันมันเข้าไปจนสุดลำ

พรวดดด

“อื้อ...” ฉันเบิกตาโพลงเมื่อความเจ็บปวดพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง ความระบมจากการถูกรุกรานยังไม่จางหาย แต่กลับโดนกระทำย่ำยีซ้ำอีกครั้ง ความรู้สึกไม่ต่างจากเมื่อวานเลยสักนิดเดียว

เขาไม่ยอมเปิดปากให้ฉันได้พูดอะไรเลย เมื่อแก่นกายเข้าไปได้สำเร็จบอสก็เริ่มขยับตัว กระแทกกระทั้นความใหญ่โตเข้าไปในรูสวาทอย่างไม่ปรานี ฉันจำต้องอ้าขาออกให้อีกฝ่ายบดเบียดลำตัวแข็งแกร่งทับทาบอย่างจำยอม

ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่าน มือที่เคยทุบตีแผ่นหลังเขาเริ่มเปลี่ยนมาเกาะกุมไว้แน่น ความช่ำชองของเขาทำให้ผู้หญิงทั้งโลกยอมสยบได้อย่างง่ายดาย...ตอนนี้ก็รวมถึงตัวฉันด้วย

ปับ! ปับ! ปับ!

“ซี๊ดดดด!!! ตอดโคตรๆ แม่งงงง...” บอสผละใบหน้าออกแล้วสูดปากเสียว สบถคำหยาบออกมาต่อหน้าฉัน สีหน้าอันบิดเบี้ยวของเขาทำให้ฉันแทบไม่อยากจะมอง มันทำให้ฉันละอายใจเพราะตัวเองก็รู้สึกดีไม่น้อยทั้งที่เอ่ยปฏิเสธในตอนแรก

ฉันเอียงหน้าหนีไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา บอสยกขาฉันขึ้นพาดบนบ่า จากนั้นก็ค้ำยันมือไว้บนเตียงเพื่อส่งแรกกระแทกเข้ามาให้แรงและเร็วขึ้น

ปับ! ปับ! ปับ! ....

“ซี๊ดดดด...แม่งตอดดีเหลือเกิน”

ฉันหลับตาพริ้ม ขบริมฝีปากล่างไว้แน่น เพื่อบังคับตัวเองไม่ให้ส่งเสียงออกไปให้อีกฝ่ายได้ยิน เพราะกำลังจะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

“แม่งงงง...ไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดดด!!! ตะ...แตกแล้ววววว”

บอสกระเด้าระรัวสูดปากส่งเสียงเสียวดังระงมท่วมห้อง จากนั้นจึงถอนแก่นกายออกมาแล้วรูดขึ้นลงแรงๆ สามสี่ครั้งจนน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจนเลอะเต็มหน้าท้องฉัน

ฉันหลับตาพริ้ม ขบริมฝีปากล่างไว้แน่น เพื่อบังคับตัวเองไม่ให้ส่งเสียงออกไปให้อีกฝ่ายได้ยิน เพราะกำลังจะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

“ลุกออกจากตัวหนูเดี๋ยวนี้”

“ทำไมล่ะ ไม่ชอบฉันแล้วเหรอ” ฉันรู้ว่าเขาพูดจาเยาะเย้ยให้ฉันเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก จากที่รักเคยรักมากวันนี้เขาได้ทำให้ฉันเกลียดมากเช่นเดียวกัน

“ไม่! หนูเกลียดบอส เกลียดที่สุดในโลก เกลียดยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือเสียอีก”

“นี่ล่ะที่ฉันต้องการ ฉันอยากให้เธอเกลียดฉันให้มากๆ ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาผู้ชายก่อนอย่างนี้ มันบ่งบอกว่าเธอไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ฉันเคยเห็นมา ลุกขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวฉันจะไปส่งที่บ้าน” เขาว่าพลางลุกออกจากตัวฉัน

“ไม่ต้อง! หนูกลับเองได้”

“ก็ฉันบอกจะไปส่งยังไงล่ะ! ถือว่าซะว่าแลกกับค่าตัวเธอก็แล้วกัน เลือกเอาระหว่างถูกขังอยู่ที่นี่หรือจะกลับบ้าน” เขาเริ่มพูดเสียงแข็งมากขึ้น

ฉันไม่ตอบอะไรเพียงแต่รีบลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ นั่งร้องไห้อยู่สักพักจึงรีบชำระล้างร่างกายให้สะอาด ถึงแม้ว่าคราบสวาทที่เขาทำไว้มันจะล้างออกได้ แต่ทว่ารอยมลทินที่อยู่ในใจฉันมันกลับไม่สามารถล้างออกไปได้ จากที่เคยชอบผู้ชายรวยๆ ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเกลียดและขยะแขยงเข้าไส้ซะแล้ว