บทที่ 7

บทที่ 5

แลกค่าตัว

ฉันเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเพลงสากลดังแว่วเข้ามาในหู เปลือกตาเริ่มคลี่ขึ้นมาอย่างช้าๆ ก็พบกับเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา ฉันขมวดคิ้วแล้วเอียงหน้ามองซ้ายขวา จากนั้นจึงพยายามดันตัวลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ศีรษะจนต้องทำหน้าเหยเกล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“โอ๊ย! ทำไมปวดอย่างนี้เนี่ย” ไม่เพียงแค่นั้นฉันยังรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังเป็นไข้

ที่นี่มันคือที่ไหนกันนะ?

มองไปยังชุดโฮมเธียเตอร์ขนาดใหญ่ก็พบว่ามันถูกเปิดทิ้งไว้ เป็นช่องรายการเพลงของสถานีต่างประเทศนั่นเอง แต่ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เป็นเจ้าของห้อง

“ตื่นสักที...ฉันนึกว่าเธอจะตายแล้วซะอีก” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มฉันก็หันขวับไปมองทันที เป็นเขาคนนั้น คนที่ทำให้ฉันต้องเดินตากฝนจนไม่สบายตัวอย่างนี้

“บอสพาหนูมาที่นี่ทำไม”

“คำแรกที่เธอควรพูดคือคำว่าขอบคุณ ถ้าฉันไม่พาเธอมาที่นี่ป่านนี้คงจะหนาวตายข้างถนนไปแล้วมั้ง” เขาเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวไว้ มีหยดน้ำเกาะตามผิวกายประปราย บ่งบอกว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำมาหยก ๆ

“จะขอบคุณทำไมในเมื่อคนที่ทำให้หนูต้องเป็นอย่างนี้ก็คือบอส” พูดจบฉันก็พยายามหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียง หยิบแว่นที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมาใส่ แต่ทว่าเมื่อมองเข้าไปในผ้าห่มกลับพบว่าตัวเองกำลังเปลือยกายล่อนจ้อน เห็นอย่างนี้แล้วฉันจึงหันขวับไปมองเขาอย่างอาฆาตแค้น

“ถ้ามีปัญญากลับก็กลับไปสิหึ ๆ” เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ปลดผ้าเช็ดตัวออกพาดบนบ่าแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างหน้าไม่อาย

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเปลือยกายอย่างนั้นฉันจึงหันหน้าหนีไปอีกทาง แม้ว่าจะเพิ่งเคยเห็นมันมาเมื่อวานแล้วก็ตามที แต่มันก็ยังไม่คุ้นชินอยู่ดี

“บอสเอาเสื้อผ้าหนูไปไว้ที่ไหน”

“ทิ้งไปแล้ว” เขาเอ่ยขณะสวมใส่กางเกงบอล

“ทิ้งไปแล้ว! แล้วอย่างนี้หนูจะใส่อะไรกลับเนี่ย จะจองเวรจองกรรมกันไปถึงไหน ทำกับหนูเมื่อวานยังไม่พอใจอีกเหรอ” บ่อน้ำตาฉันเริ่มแตกอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าไม่มีทางสู้อะไรเขาได้เลยสักนิด

“ใจกล้าหน้าด้านไม่ใช่เหรอ ก็เดินออกไปทั้งอย่างนี้เลยสิ”

“มันจะมากไปแล้วนะ แค่หนูบอกชอบบอสมันผิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมถึงได้แกล้งกันอย่างนี้ ฮึก...”

“เธอผิดตั้งแต่ชอบฉันแล้วล่ะ คนอย่างเธอมันไม่ได้คู่ควรกับฉันแม้แต่น้อย แต่ถ้าเธอต้องการฉันมากขนาดนี้ฉันอาจจะสงเคราะห์ให้ได้นะ ถ้าเธอ....มาเป็นเมียบำเรอฉัน” บอสเดินมาที่ปลายเตียง ทำหน้ากวนๆ ราวกับปีศาจร้ายที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ผิดกับภาพลักษณ์ที่เห็นในบริษัทมากเหลือเกิน

“คิดเหรอว่าหนูจะยอม แค่ครั้งเดียวมันก็มากเกินพอแล้ว หนูไม่เสียใจเลยถ้าจะเสียความบริสุทธิ์เพื่อจะได้รู้สันดานคนเลวๆ” พูดจบฉันก็ลุกขึ้นพร้อมกับผ้าห่ม นำมันมาพันรอบตัวไว้เพื่อเดินไปหาเสื้อผ้าพอที่จะใส่ได้ ไม่งั้นวันนี้คงไม่ได้ออกไปจากที่นี่แน่ โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดไม่งั้นมีหวังพี่ที่ทำงานได้โทรตามแล้วแน่นอน

เอ๋!!! แล้วแม่ฉันล่ะ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านนี่นา ป่านนี้คงจะเป็นห่วงแย่แล้ว

“จะรีบไปไหน” เขาเดินตรงมาหาฉันแล้วจับไหล่ทั้งสองข้างไว้ พยายามจะซุกใบหน้าลงมาที่ซอกคอ

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไหนบอกว่าสภาพอย่างหนูไม่คู่ควรกับบอสไงคะ แล้วจะมาเกลือกกลั้วกับคนต่ำ ๆ ทำไม”

“ปากดีนักนะ เห็นหนิม ๆ ติ๋ม ๆ ไม่นึกเลยว่าจะแรดอย่างนี้”

“แรดตรงไหนคะ หนูไม่ได้มั่วกับผู้ชายเหมือนอย่างที่บอสทำกับผู้หญิงคนอื่นๆ หรอก” ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในบริษัทฉันมีสิทธิ์ที่จะต่อปากต่อคำกับเขา

“อวดเก่ง!” เขาจ้องเขม็งมาที่ฉัน จากนั้นก็พยายามดึงผ้าห่มออกจากตัว เรายื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่สักพัก มันก็ปลิวออกจากตัวฉัน จากนั้นเขาก็ทุ่มตัวฉันลงไปที่เตียงอีกครั้ง

“ปล่อยนะคะบอสหนูจะกลับบ้าน ถ้ายังทำอย่างนี้อีกหนูจะไปแจ้งตำรวจว่าถูกบอสข่มขืน” แม้ว่าตอนนี้เขาจะคร่อมตัวฉันไว้ก็ตามที แต่ทว่าต้องหาวิธีออกไปจากที่นี่ให้ได้เร็วๆ ฉันกลัวว่าแม่จะไปแจ้งความคนหายน่ะสิ