ครั้งแล้วครั้งเล่า

บุรารีก้มจ้องมองลึกสื่อเข้าไปในดวงตาคม ภายในใจได้แต่ภาวนาหวังว่าเขาคงจะเห็นว่าเธอเฝ้ารักเฝ้าปรารถนาเขามานานแค่ไหน ในขณะที่พูดร่างกายของเธอก็ยังไม่ได้หยุดเคลื่อนไหว สะโพกงามขยับเขยื้อนขี่โยกไปมาอยู่บนตัวเขาไปอย่างนั้น จนมัน..แข็ง หากแต่ว่าสีหน้าเขานั้นยังคงเรียบเฉยตามแบบฉบับเดิม

"รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา" ดรัณภพเอ่ยออกมาเสียงเรียบ เมื่อบุรารียังคงไม่ยอมหยุด

"รู้ค่ะ แบมโตขนาดนี้แล้วไม่ใช่เด็กๆ คืนนี้พี่ดิมนอนกับแบมเถอะนะคะ แบมอยากโดนพี่ทำ"

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดรัณภพก็ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วจับพลิกเปลี่ยนให้คนบนร่างไปนอนอยู่บนเตียงเเทน ร่างใหญ่ประกบทาบทับตัวเธอเอาไว้ สองข้อมือเล็กถูกเขาจับตรึงเอาไว้อยู่ข้างบนเหนือศรีษะ

"อ๊ะ เปลี่ยนใจแล้วใช่ไหมคะ"

ริมฝีปากหวานที่แต่งแต้มเอาไว้ด้วยสีฉูดฉาดบรรจงคลี่ยิ้มออกมา ตามด้วยเรียวขางามที่กอดรัดบั้นเอวแกร่งนั่นเอาไว้แน่นเพื่อจะไม่ยอมให้ตัวเขาหลุด พร้อมทั้งยังพยายามแอ่นให้กึ่งกลางกายนั้นได้ถูไถสัมผัสกับตัวตนเขา

"อ๊า พี่ดิม"

จังหวะที่ดรัณภพค่อยๆโน้มใบหน้าใกล้เข้ามา บุรารีรีบหลับตาลง เผยอปากขึ้นน้อยๆเพื่อรอรับจูบแสนหวาน แต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะมาถึงปากของเธอเสียที จนกระทั่งลองลืมตาขึ้นดู ก็เห็นว่าใบหน้าของดรัณภพยังคงมองดูเธออยู่อย่างนั้น ตรงที่ตำแหน่งเดิม ซึ่งภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของเขานั้นบุรารีไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าในใจเขาคิดเช่นไร แต่ที่รู้แน่ๆก็คือ เขาไม่ต่อ

"อ้าว ไม่จูบหรอกหรือคะ"

"คืนนี้แบมเมามากแล้วรีบไปนอนเสียเถอะ แล้วทีหลังก็อย่าทำแบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ"

ร่างสูงแกร่งหยัดตัวขึ้นและปล่อยมือเธอออกทันที ขาสองข้างที่เกี่ยวรัดเขาเอาไว้ก็ถูกดึงออก แล้วดรัณภพก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจหันกลับมาแล

"พี่ดิมอย่าพึ่งไป กลับมาก่อนเดี๋ยวนี้เลยนะคะพี่ดิม!"

แม้บุรารีจะตะโกนตามหลังไปอย่างเสียงดัง แต่พ่อตัวดีของเธอก็ยังคงเดินดุ่มๆออกไป จัดการล็อกห้องให้เสร็จสรรพแล้วปิดประตูใส่เสียจนเสียงดังลั่น

"พี่ดิมนะพี่ดิม ถ้าชาตินี้แบมไม่ได้กินพี่ ก็อย่ามาเรียกแบมว่า คุณหนูร้อยล้านเล่มเกวียนเลย กรี๊ด"

เก้าโมงเช้าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ด้วยความที่เมื่อคืนเธอน่าจะดื่มไปหลายแก้วด้วยจริงๆ เช้านี้อาการปวดตุบๆที่บริเวณศรีษะถึงได้ตามมา มือเล็กบีบคลึงนวดไปตามศรีษะ ในขณะที่ค่อยๆพยายามก้าวขาลุกงัวเงียเดินลงจากเตียงเพื่อไปเปิดประตู

"รหัสห้องก็บอกไปแล้ว ทำไมไม่เปิดเข้ามาล่ะคะ"

"แบมจะกลับกรุงเทพกี่โมง พี่จะได้ไปเตรียมรถ"

"ใครบอกพี่ดิมคะว่าแบมจะกลับกรุงเทพวันนี้ แบมอยากนั่งเรือข้ามไปเกาะต่อค่ะ ไหนๆก็อุตส่าห์ได้หยุดมาถึงที่นี่แล้ว พี่ดิมพาแบมไปหน่อยนะคะ"

"แต่พี่ยังมีงานค้างไว้ต้องเร่งทำต่อให้เสร็จอยู่อีกเยอะ พี่ไม่อยากให้เจ้าสัวท่านมาว่าเอาได้ว่าพี่มัวแต่ไปเที่ยวเถลไถลไม่ยอมทำงานทำการ" ดรัณภพรีบค้านขึ้นทันทีที่ได้รู้ว่าบุรารียังคงมีแพลนที่จะอยู่ต่อ

"แหมพี่ดิมขา แค่แบมเอ่ยปากบอกคุณพ่อไปคำเดียวว่าพี่ดิมต้องพาแบมไปเที่ยวต่อ รับรองได้เลยค่ะว่าคุณพ่อไม่มีทางตำหนิพี่ดิมได้อย่างแน่นอน แล้วอีกอย่างกรุงเทพก็อยู่ห่างจากที่นี่แค่นี้เอง ขับรถแค่สองสามชั่วโมงก็ถึงกรุงเทพแล้ว เรานั่งเรือข้ามไปเกาะกันก่อนเถอะนะคะ"

บุรารีเดินเข้ามาเกาะแขนแกร่งนั่นไว้ พลางใช้ศรีษะซบลงไปที่ต้นแขน ดรัณภพเห็นเข้าก็ได้แต่อ่อนใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าถ้าบุรารีมาไม้นี้เขาจะไม่มีทางขัดใจเธอได้ ก่อนที่เขาจะต้องจำใจต้องเดินตามร่างระหงนั่นเข้าห้องมา จากนั้นก็เลือกที่จะหย่อนกายนั่งลงไปบนโซฟาปลายเตียงเพื่อรอให้บุรารีไปอาบน้ำแต่งตัว 

"แบมขออาบน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ พี่ดิมนั่งรอไปก่อน"

บุรารียืนหันหลังบอกให้เขาโดยที่ไม่ได้มองมา เธอทำเป็นเดินไปหยุดอยู่ที่ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องน้ำอยู่อย่างนั้นและยังไม่ยอมเข้าไป จนดรัณภพอดสงสัยไม่ได้ที่จะต้องเหลือบสายตาขึ้นมามอง

แต่..ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น เขาเลือกที่จะไม่มองไปที่เธอเต็มๆหรอก เพราะจากที่ช้อนสายตาขึ้นมองจากที่ตรงนี้ เพียงหางตาแค่นี้ เขาก็พอจะรู้แล้วว่าตรงนั้นบุรารีกำลังจะทำอะไร 

ชุดคลุมอาบน้ำถูกถอดกองลงไปไว้ที่พื้น ก่อนที่เธอจะค่อยๆเดินนวยนาดบิดสะโพกเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งบุรารีก็ใช้เวลาไม่ได้นานนัก เพียงแค่ไม่ถึงสิบนาทีก็เดินกลับออกมา

"เสร็จแล้วค่ะ ไวดีไหมคะ"

ดรัณภพเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า บุรารีเดินยิ้มตรงเข้ามาหาเขาด้วยสภาพเนื้อตัวเปล่าเปลือยล่อนจ้อน ผิวของเธอนั้นขาวเนียนผ่อง เต้านมตั้งกลมและอวบใหญ่

แม้ว่าจะอยู่ในสภาวะตกอกตกใจแต่ก็เผลอไล่กวาดสายตาลงตั้งแต่จากกลางลำตัวไปจนถึงเอวคอด เรื่อยไปจนกระทั่งไปหยุดลงที่บริเวณโหนกเนินเกลี้ยงเกลาและขาวสะอาดตา ตามเนื้อตัวเธอยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่พร่างพราว ในมือเล็กถือผ้าขนหนูจับเอาไว้ แล้วก็ยื่นมันมาที่ตรงหน้าเขา 

"เช็ดตัวให้หน่อยค่ะ"บุรารีพูดหน้าตาเฉย

"แบม โตแล้วนะทำไมถึงยังทำแบบนี้"

ดรัณภพว่าอย่างเหน็ดเหนื่อยใจ นับวันบุรารีก็เริ่มที่จะหนักข้อมากขึ้นทุกที ยิ่งเรื่องแก้ผ้าต่อหน้าเขา เจ้าหล่อนทำราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติไม่มีอะไรน่าอาย หากว่าวันหนึ่งวันใดบิดาเธอเกิดรู้เรื่องเข้าเขาจะทำอย่างไร ครอบครัวของบุรารีมีพระคุณต่อเขามาก เขาไม่อยากทำให้ท่านต้องผิดหวังและคิดว่าคนอย่างเขาไม่รู้จักบุญคุณ

"แต่คุณพ่อสั่งให้พี่ดิมดูแลแบมอย่างดี ลืมไปแล้วหรือเปล่าคะ แบบเป็นลูกสาวของคุณพ่อ คนที่พี่ดิมบอกว่าแม้แต่ชีวิตก็ให้ได้ เพื่อตอบแทนพระคุณที่คุณพ่ออุตส่าห์เลี้ยงดูพี่ดิมมา นี่แบมขอให้ช่วยเช็ดตัวให้แค่นี้พี่ดิมทำให้แบมไม่ได้หรอคะ หรือว่าต้องให้แบมบอกคุณพ่อก่อนว่าพี่ดิมไม่ได้เต็มใจที่จะดูแลแบม"

คราวนี้บุรารีก็ถึงกับคลี่ยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าดรัณภพหยิบผ้าเช็ดตัวมาไว้ในมืออย่างว่าง่ายหลังจากที่เจอคำขู่ของเธอไป ในที่สุดเจ้าชายผู้เย็นชาและหน้าตาย แต่กลับหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของเธอก็ยอมทำตามความต้องการ

ผมเผ้าถูกเขาเช็ดให้เป็นอย่างแรก จากนั้นก็ค่อยลูบซับมาตามลำคอ เรียวเเขน แผ่นหลัง เลื้อยลงไปตามเอวคอดและสะโพกงามงอนนั่นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะจับเธอให้หันพลิกมาด้านหน้า ผ้าเช็ดตัวนุ่มๆก็ถูกไล่ซับไปตามหน้าอกอวบ ไล่ลงไปยังหน้าท้องแบนราบ และเนินโหนกอันเกลี้ยงเกลา

บุรารีเฝ้ามองการกระทำของเขาด้วยใจที่สั่นระรัว สัมผัสของดรัณภพทำเธอใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ถ้ามันจะเป็นไปได้เธอก็อยากให้เขาสัมผัสเธอให้มากกว่านี้ เวลาที่โดนเขารุกล้ำมันจะเกิดความรู้สึกที่วิเศษณ์มากขึ้นเพียงใดเธออยากรู้จัง

ในขณะที่เธอเริ่มร้อนวูบวาบ เลือดลมไหลเวียนไปตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า หากแต่ว่าดรัณภพก็ยังคงทำเฉย บุรารีอยากจะรู้นักว่าภายใต้ใบหน้านิ่งๆนั้นดรัณภพจะรู้สึกอะไรบ้างไหมเวลาที่ได้เห็นเธอแก้ผ้าต่อหน้าขนาดนี้ แต่ใบหน้าของพ่อตัวดีก็กลับเอาแต่นิ่งจนเธอรู้สึกขัดใจสำหรับเขาเธอมันไม่มีเสน่ห์ดึงดูดบ้างเลยหรือไง 

"เสร็จแล้ว ทีนี้เราก็.."

"โลชั่นค่ะ"

บุรารียังคงไม่คิดที่จะยอมแพ้ ริมฝีปากเล็กเลือกที่จะบุ้ยปากไปทางที่กระเป๋าของเธอวางอยู่ จนดรัณภพจำต้องเดินตรงไปแล้วใช้มือควานลงไปในกระเป๋าใบนั้นพร้อมกับหยิบขวดโลชั่นทาผิวติดมือออกมา แล้วแขนเล็กยื่นออกไปหาและเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง เขาสูงมากถ้าเทียบกันกับเธอแล้ว ความสูงเธอน่าจะแค่ราวๆหน้าอก

โลชั่นเนื้อเนียนถูกบีบลงไปบนฝ่ามือใหญ่ ดรัณภพถูมือไปมาอยู่สองสามทีก็เริ่มทามันลงมาที่ลำแขน เรื่อยไปจนกระทั่งทั่วบริเวณลำตัว ผิวของบุรารีนั้นขาวผ่องและเนียนนุ่นราวกับผิวเด็ก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอเปิดเปลือย บุรารีทำบ่อยจนกระทั่งเขาเริ่มรู้สึกชินกับความดื้อรั้นอยากเอาชนะของเธอ