อุบายหมายจันทร์

อุบายหมายจันทร์

last updateLast Updated : 2026-02-11
By:  rasita_suinOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
92Chapters
264views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

‘แกะน้อย’ หลงเข้ามาในดง ‘ผู้ล่า’ มีหรือจะหนีพ้นกับดักหัวใจ ‘จามิกร’ ต้องการตัว ‘ตมิสา’ ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่างหาก ‘ตมิสา’ หัวใจที่แหลกสลายเพราะถูกหลอกลวง ยากจะกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม ... “เอ้า อยากดิ้นก็ดิ้น” ร่างสูงใหญ่พาร่างเล็กล้มลงไปบนเตียงด้วยกัน และกอดรัดแนบอกตนแน่น “เอาเลย ดิ้นให้เต็มที่เลย ในเมื่อไม่อยากฟังกัน ก็ปลุกให้ผมตื่นไปเลย จะได้ทำอย่างอื่น”

View More

Chapter 1

บทนำ

夫の瀬川廉(せがわ れん)には重度の潔癖症がある。だから私・瀬川知音(せがわ ともね)とは家では別室で寝て、洗濯物も別々に洗うというルールを作った。

私が触った食器すら、目の前でゴミ箱に捨て、バイ菌がついていると言って嫌がる。

だが結婚記念日のこの日、彼の一点の曇りもないアウディの車内から、破れた黒のストッキングと、口紅の跡がついた吸い殻が出てきた。

問い詰める私に、彼は袖口を整えながら淡々と答えた。目も合わせずに。

「女性社員を送っただけだ。うっかり落としたんだろう」

私は何も言わず、彼の会社でのライバル・神宮寺優也(じんぐうじ ゆうや)に電話をかけた。そこで初めて知った。彼が新しい女性アシスタント・小泉さくら(こいずみ さくら)を雇ったことを。

電話の向こうで、優也は意味深に笑った。

「奥さん、俺は何度も見てますよ。あなたの旦那さん、給湯室で女の子にケーキを食べさせて、手まで服の中に入れてましたからね。

その子、子供まで妊娠して、今まさに正妻の座を奪うことを目論んでいるらしいですよ」

電話を切り、私は結婚記念日のプレゼントをゴミ箱に捨てた。

廉、私たちはもう終わりだ。

……

ゴミ箱の中のカフスボタンが、天井の照明を受けて鈍く光っていた。

廉のために三ヶ月かけてやっと手に入れた限定品だった。

今、それはリンゴの皮と使い捨てのティッシュの山に埋もれている。

私はじっと見つめた。

玄関の鍵が回る音がした。

廉が帰ってきた。

空気が一瞬で消毒液の匂いに変わった。鼻を突く刺激臭が、家に漂っていた柔らかなレモンの香りを覆い尽くす。

私は立ち上がり、迎えに出た。いつもの習慣で手を伸ばし、脱いだスーツの上着を受け取ろうとする。

指先が布地に触れた瞬間。

廉が勢いよく後ろに飛び退いた。背中が玄関の棚にぶつかり、鈍い音を立てる。

廉は私の手を凝視し、眉をきつく寄せ、口角を下げた。極度の嫌悪を示す表情だ。

「手を洗え」

声は冷たかった。

私の手は宙に浮いたまま、指先がかすかに震えていた。

空気中には消毒液以外に、薄くタバコの匂いと、安っぽい化粧品の甘ったるい香りが混じっていた。

廉はタバコを吸わないし、甘ったるい匂いも大嫌いなはずだ。

私は手を引っ込め、服の裾を強く握りしめた。

「今日は結婚記念日よ」

廉は私を見ず、ネクタイを外しながら浴室へ向かった。歩幅が大きく、まるで後ろから何か汚いものが追いかけてくるかのようだった。

「会社が忙しい。これからこういう形式主義はやめてくれ」

浴室のドアが閉まる前、廉は客室を一瞥した。

「空気清浄機はつけたのか?部屋に油の匂いがする」

キッチンは冷え切っていた。

私は料理などしていない。

浴室からすぐにシャワーの音が聞こえてきた。

廉のシャワーはいつも四十分かかる。ボディソープを毎回瓶の半分使い、皮膚が赤くなるまで擦らなければ気が済まない。

私はソファの肘掛けに無造作に置かれたスーツを見た。

ずっと、この服は彼にとって触れてはいけないものだった。

少しでも触れようものなら「バイ菌がついた」と激怒し、服をハサミで切り刻んで捨ててしまう。

だが今は薄い化粧品の匂いがスーツに漂っていた。

私が近づくと同時に、胃の中で酸っぱいものがこみ上げる感覚がした。

ポケットに手を入れると指先に薄い紙が触れ、それを取り出した。

エコー写真だった。

【名前:小泉さくら】

【妊娠期間:6週間】

検査日は今日の午後だった。

6週間。

その頃、私は風邪で咳をしていて、廉は私にウイルスがあると怖がり、客室で一ヶ月も寝させられた。毎朝晩、主寝室にアルコールを噴霧させていた。

私はその紙を握りしめた。指の関節が白くなる。

シャワーの音が止まった。

廉がバスローブを着て出てきた。手にはアルコール綿を持ち、指を一本一本念入りに拭いている。

私の手にあるものを見て、廉の動作が止まった。

慌てた様子はない。

廉はアルコール綿をゴミ箱に捨て、近づいてきた。二本の指でエコー写真の端をつまみ、私の手から抜き取った。

動作は軽く、私の手に触れないよう配慮していた。

「見てしまったなら、説明の手間が省ける」

廉は写真を折りたたみ、テーブルに置いた。また濡れティッシュを取り出し、さっき写真に触れた指先を拭いた。

「さくらはお前とは違う。生き生きとしている。お前みたいな作り物じゃない」

私は廉を見た。

「作り物?」

廉の潔癖症に合わせるため、私は毎日三回もシャワーを浴び、家を塵一つない状態に保ち、呼吸さえ気をつけていた。

廉は濡れティッシュを丸め、正確にゴミ箱に投げ込んだ。

「知音、お前がおとなしくしていれば、瀬川夫人の座はお前のものだ」

廉は私を上から下まで眺めた。目線は、ショーウィンドウに飾られた陶器を評価するかのようだった。

「お前は清潔だからな。家に置いても邪魔にならない。

さくらに関しては、あいつは野生的すぎて家には連れて来られない。だが俺は好きだ」

そう言うと、廉は書斎に入った。

ドアが閉まる。

鍵のかかる音がはっきりと聞こえた。

私はその場に立ち尽くした。足元から冷気が這い上がってくる。

私の清潔さは、廉が体裁を取り繕うための隠れ蓑に過ぎなかったのか。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
92 Chapters
บทนำ
บางอย่างที่แวบตรงปลายหางตาทำให้คนที่ขับรถท่ามกลางฝนกระหน่ำเม็ดหนาเบรกอย่างกะทันหัน หากก็ยังสามารถควบคุมพวงมาลัยไว้ได้ ทว่าคนที่นั่งมาด้วยถึงกับสบถขรมเพราะหน้าทิ่มไปข้างหน้าอย่างแรง“เวรเอ๊ย อะไรของแกวะเบิร์ด อยู่ๆ ก็เบรก ฝนตกนะเว้ย อยากลงไปนอนใต้ต้นไม้ข้างทางหรือไงวะ”ทั้งที่โดนดุแต่คนขับกลับถอยรถอย่างช้าๆ แม้จะอันตรายราวไม่สนใจคำดุด่า“แล้วนี่จะถอยทำซากอะไร”“ผมเห็นเหมือนคนนอนอยู่ข้างทางเมื่อกี้ครับนาย”“ใครที่ไหนจะมานอนข้างทางเอาตอนนี้วะ ถ้ามีจริงๆ ก็ไม่ใช่คนแล้ว”พูดแล้วคนเป็นนายก็เหลือบมองลูกน้อง ขณะที่อีกฝ่ายหน้าแหย โดยรถถอยกลับมาถึงจุดที่ตนสะดุดใจแล้ว เมื่อเหลือบไปริมทางแล้วก็ถึงกับสะดุ้งโหยง“นาย...”สีหน้าของลูกน้องที่หันกลับมามองตนพร้อมกับเอ่ยเสียงเบาเหมือนไม่อยากเชื่อทำให้ชายหนุ่มที่นั่งข้างคนขับชะโงกผ่ายอีกฝ่ายมองด้านนอกกระจกออกไป“เฮ้ย ตายหรือยังวะนั่น”“โธ่ นาย...”คนเป็นลูกน้องมัวแต่โอดครวญทว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่พุ่งลงจากรถด้านของตนในทันทีที่เอ่ยจบประโยค โดยไม่สนใจฝนที่ลงเม็ดไม่ขาดสาย“เดี๋ยวก่อนนาย”พร้อมเรียกเจ้านายเจ้าตัวก็คว้าปืนที่ลิ้นชักด้านหน้ารถตามลงไปด้วย ป้องกั
last updateLast Updated : 2026-01-11
Read more
1.เธอคือใคร? (1)
“คนไข้บาดเจ็บแค่ที่ศีรษะครับ มีอาการปอดบวมเล็กน้อย ส่วนอื่นนอกจากแผลถลอกบนร่างกายภายนอกแล้วภายในก็ไม่ได้บอบช้ำ สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือน แต่ต้องรอดูอาการหลังจากฟื้นขึ้นมาอีกทีเพราะมีแผลที่ศีรษะครับ”หลังฟังคำบอกจากหมอที่ตรวจร่างกายและรักษาผู้หญิงที่ตนพามาแล้วจามิกรก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะไม่บาดเจ็บส่วนไหนเลยนอกจากหัว จากนั้นก็ให้ปากคำกับตำรวจที่ทางโรงพยาบาลแจ้งเหตุไป ซึ่งในตัวหญิงสาวไม่มีสิ่งที่ระบุได้ว่าเป็นใครนั่นยิ่งน่าแปลก ราวเป็นการจงใจนำตัวมาทิ้งเอาไว้และน่าจะไม่นานก่อนที่เขาจะผ่านไป เพราะหากนานกว่านั้นด้วยสภาพอากาศที่ฝนตกหนักเธออาจจะไม่รอด โดยตำรวจจะมาอีกครั้งหลังจากหญิงสาวฟื้น“นายจะกลับมาดูเธออีกไหมครับ”“ไม่ล่ะ”คนเป็นลูกน้องแปลกใจ เจ้าตัวกำลังขับรถจึงไม่อาจหันมองเจ้านายได้นานนัก ทว่าฟังจากน้ำเสียงก็ดูราวไม่ใส่ใจนักทั้งที่เป็นเรื่องควรใส่ใจ“แต่นายไม่อยากรู้เหรอครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ใครทำร้ายเธอ อาจมีคนไม่หวังดีกับไร่เราไม่ใช่เหรอครับ”จามิกรเงียบ คิ้วเขิ้มขมวด เขาออกมาหลังจากให้ปากคำกับตำรวจเสร็จ เพราะอย่างไรเสียก็คงช่วยอะไรไม่ได้ และเมื่อหญิงสาวฟื้นน่าจะบอกได้ว่าตนเองเ
last updateLast Updated : 2026-01-11
Read more
1.เธอคือใคร? (2)
เป็นอีกครั้งที่จามิกรต้องเดินฝ่าฝนเข้าสำนักงานและเจอแม่บ้านที่ดูแลทั้งที่นี่และบ้านของเขา“เปียกมาอีกแล้วเหรอคะคุณจา โธ่ หน้าฝนน่าจะติดร่มไว้ในรถบ้าง”เวลานี้มีเพียงป้าอุ่นเท่านั้นที่เรียกเขาแบบนี้“ป้าก็เหมือนกันครับ มายังครับเนี่ย โดนฝนหรือเปล่า”“ป้ามาดูความเรียบร้อยกับเอาข้าวกลางวันมาส่งให้ค่ะ”ชายหนุ่มพยักหน้ารับพร้อมยิ้มบาง“ให้เด็กๆ ทำก็ได้นี่ครับ ผมไปส่งบ้านไหมหรือจะให้เรียกเบิร์ดมา”“โอ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะคุณจา เดี๋ยวฝนหยุดนังจีจี้มันก็ขี่มอ’ ไซค์มารับ ป้าแค่อยากมาดูอะไรๆ หน่อย ไม่ได้ออกมานานแล้วเผื่อมีของต้องซื้อเข้ามาเพิ่ม”ป้าอุ่นมีคนช่วยสองคน จอยเป็นเมียของเบิร์ดลูกสะใภ้ป้าอุ่น ส่วนจีจี้เป็นสาวประเภทสองเพื่อนสนิทของจอยกับเบิร์ด ทั้งสามคนเป็นเพื่อนเรียนมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก“ผมขอกาแฟที่ห้องนะครับป้า”“ได้ค่ะ”จามิกรจะเข้าห้องทำงานของตนแต่นึกอยากล้างตัวหน่อยเพราะอากาศในไร่อบอ้าวมากก่อนฝนตก อีกอย่างเห็นว่าตนไม่ต้องรีบทำอะไรจึงไปเข้าห้องน้ำที่สามารถอาบน้ำได้อย่างไม่คิดมาก ครู่หนึ่งก็ถือเสื้อที่เปียกติดมือออกมาตรงไปยังห้องทำงาน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อก้าวเข้าประตูไปแล้วเจอเจ้าของร
last updateLast Updated : 2026-01-11
Read more
2.คู่ปรับเก่า (1)
“ฐานิดา”ตมิสาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเสียงเรียบ สีหน้าเฉยชาแม้จะอยากถอนหายใจที่เธอไม่ทันฉุกใจคิด เพราะห่างหายกันไปหลายปีนับตั้งแต่ตนเข้าไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ และทำงานต่อที่นั่นอีกห้าปีเพิ่งตัดสินใจกลับมาที่นี่“ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเธอ”คนพูดกวาดมองมาด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่ชวนกระตุกต่อมขุ่นเคือง หากตมิสาก็พยายามใจเย็น เธอเพิ่งเริ่มทำงาน ไม่อยากมีปัญหาและไม่อยากใส่ใจกับเรื่องเด็กๆ ในสมัยก่อน“ทำไมเหรอ คนเราก็ต้องทำมาหากินนี่นา”เธอล้างกล่องข้าวเสร็จแล้วจึงเช็ดมือหันกลับมามองคนที่ยืนขวางประตูอย่างหยั่งเชิงฐานิดาจ้องฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ไว้ใจนัก อยู่ๆ คู่ปรับเก่าที่ไม่ค่อยพูดคุยกันเพราะมักจะแข่งขันกันในทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเรียน กีฬา และผู้ชาย ก็มาทำงานในไร่ของเธอ ไม่ใช่ว่าทั้งคู่จีบผู้ชายคนเดียวกัน แต่บรรดานักเรียนชายในโรงเรียนต่างก็เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอทั้งสองคน โดยมีเพื่อนรอบข้างคอยเชียร์และนับจำนวนความนิยมมาข่มกัน แม้ออกจะน่ารำคาญแต่ก็ทำให้ยืดได้เวลาอยู่ต่อหน้าฝ่ายตรงข้าม ทว่าเรื่องที่เธอจริงจังคือการเรียนมากกว่า และพวกเธอซึ่งอยู่คนละห้องต่างก็สลับกันได้ที่หนึ่งกับสองของระดับชั้
last updateLast Updated : 2026-01-11
Read more
2.คู่ปรับเก่า (2)
ร่างเล็กก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่อย่างอ่อนล้ากับการเดินทาง โชคดีที่สาวิตขับรถออกมาส่งหน้าไร่ ไม่ต้องรอคิวรถรับส่งภายในไร่ ทว่าก็ต้องมายืนรอรถขนส่งสาธารณะอยู่ดีตมิสาไม่มีรถ ตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ เธอก็ไม่ได้ซื้อ ยังไม่เคยหัดขับเพราะบิดากับพี่ชายไม่อยากให้ขับรถเอง ส่วนใหญ่เธอจึงไปกลับทำงานด้วยรถแท็กซี่ และหากกลับมาที่บ้านนี้ก็จะมีรถไปรับส่งอย่างไม่เดือดร้อน“โอ๊ะ ตายจริง น่าจะให้คนขับรถไปรับไปส่งนะจ๊ะ ไปกลับเองแบบนี้ทุกวันเหนื่อยแย่เลย”เสียงพูดดูเหมือนห่วงใยทว่าตมิสารู้ดีว่าคนพูดไม่ได้คิดอย่างนั้นสักนิด เหลือบมองก็เห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมว่ายน้ำเดินนวยนาดมาจากประตูด้านสระว่ายน้ำตมิสาถอนหายใจ กัดฟันข่มใจแล้วก้าวต่อไปราวไม่สนใจอีกฝ่าย ทว่าเจ้าตัวก็ยังเดินตามมาขณะเธอกำลังก้าวขึ้นบันได“นี่ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง”คำท้วงของอีกฝ่ายไม่สามารถดึงให้ตมิสาหยุดฝีเท้าได้“ผู้ใหญ่พูดด้วยแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มีมารยาทเอาเสีย นี่แหละน้าไม่มีแม่อบรมสั่งสอนตั้งแต่เด็ก”“อย่ามาลามปามถึงแม่ฉัน”ร่างเล็กหันขวับกลับมากัดฟันเอ่ยเสียงเครียด ทั้งยังมองคนที่ตามมาหยุดอยู่ชั้นล่างหน้าบันไดด้วยสายตาขุ่นขวาง
last updateLast Updated : 2026-01-11
Read more
3.ลาออกดีกว่า (1)
ตมิสาเปิดประตูหลังจากได้ยินเสียงเรียกของพี่ชาย ทว่าก็ต้องสะดุ้งผงะถอยหลังเพราะร่างหนึ่งกระโจนเข้ามาหาตนก่อนร่างสูงใหญ่ของพี่ชาย“อุ๊ย”“แม็กซ์! บอกให้รอข้างนอก”ชยุตม์เอ่ยพร้อมก้มลงไปรั้งสุนัขเจ้าโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ที่พยายามตะกุยน้องสาวตนให้ออกไปนอกห้องหญิงสาวยกมือขึ้นพลางกลั้นหายใจอย่างระวังตัวกระทั่งพี่ชายพาเจ้าหมาตัวใหญ่ออกไปได้ และปิดประตูลงได้ทันก่อนที่มันจะโผแทรกเข้ามาอีกครั้ง“มันชอบเรามาก”พี่ชายยักไหล่ ตมิสาเองก็ยิ้มบาง“มิ้มก็ชอบมันค่ะ”เธอไม่ได้รังเกียจสุนัข ออกจะชอบมากกว่าแมวด้วยซ้ำ แต่เพราะแพ้ขนของพวกมันทั้งหมาและแมวจึงไม่เข้าใกล้นัก พี่ชายของเธอก็พยายามช่วยกันไว้ให้อยู่เฉพาะส่วนของมันหลังจากเธอกลับมาอยู่บ้าน แต่แมกซ์ชอบโผล่มาหาเธออยู่เรื่อย“ไม่เห็นบอกพี่เลยว่าเราจะไปอยู่ที่อื่น”ชายหนุ่มเข้าเรื่องทันทีเมื่อน้องสาวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ สายตาเหลือบมองไปยังกระเป๋าเดินทางสองใบในมุมห้องน้องสาว“ที่ทำงานมีที่พักให้ค่ะ”“ดีอย่างนั้นเชียว”ชยุตม์ถามด้วยสายตารู้ทัน“ก็ได้ค่ะ มิ้มตั้งใจเลือกที่นั่น”เธอยอมรับโดยง่าย ก่อนจะพูดต่อ“พี่โมกข์ก็รู้ดีว่ามิ้มอยู่ที่น
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
3.ลาออกดีกว่า (2)
พี่ชายมาส่งเธอด้วยตัวเองพร้อมกับมีคนขับรถมาให้ ชายหนุ่มใส่แว่นดำนั่งเงียบๆ ด้านหลังคู่กับเธอ หญิงสาวต้องเปิดกระจกให้รปภ.เห็นว่าเป็นตนเองพร้อมบอกว่ารถที่บ้านขนของมาส่งชยุตม์เดินสำรวจทุกมุมห้องและกุญแจทั้งประตูหน้าต่างอย่างละเอียดหลังจากตนกับคนขับรถขนกระเป๋าเข้ามาในห้องน้องสาว“พอใจหรือยังคะ”“ไม่”คนเป็นพี่ชายกอดอก เขาไม่อยากให้น้องสาวอยู่ที่นี่จะพอใจได้อย่างไร อีกอย่างชายหนุ่มแน่ใจว่าหากบิดารู้ก็คงไม่เห็นด้วยเหมือนกับเขา และอาจยิ่งเป็นห่วงตมิสามากขึ้น แต่เพราะตกลงกับน้องสาวไว้แล้ว เจ้าตัวก็ดูมีความสุขที่ได้ทำงานเขาจึงยังไม่ได้บอกบิดา ตั้งใจว่าจะกล่อมให้น้องลาออกหลังจากนี้ให้ได้แม้คนใช้นามสกุลนี้ที่เป็นญาติพี่น้องทางฝ่ายบิดาก็มีไม่น้อย แต่สักวันคนไร่นี้ก็ต้องรู้ว่าตมิสาเป็นน้องสาวของเขา เป็นลูกสาวของส.ส.ชนินท์ ถึงจะไม่อยากตีตนไปก่อนไข้ ทางนี้อาจไม่คิดอะไร แต่เขาไม่อยากเสี่ยง“วันเสาร์ตอนเย็นพี่จะให้คนมารับกลับบ้าน แล้ววันจันทร์พี่จะมาส่ง”ชายหนุ่มสรุป เมื่อน้องสาวขยับปากเหมือนจะเถียงเขาก็เอ่ยเสียงจริงจัง“มิ้มไม่สบายใจที่จะอยู่บ้านพี่รู้ แต่มิ้มก็ต้องคิดถึงใจของพ่อบ้าง ท่านคิดถึงมิ้ม
last updateLast Updated : 2026-01-12
Read more
4.คนหน้าดุที่ทำให้ใจสั่น (1)
“พี่วิตขอให้นายเข้าไปเซ็นงบเบิกจ่ายเดือนหน้าภายในวันนี้ครับ”“เออ”ใบหน้าหล่อคมเข้มมีสีหน้าหงุดหงิดขณะเดินตรวจคนงานฉีดอาหารเสริมทางใบให้กับต้นองุ่น เขาฟังจากสาวิตมาหลายรอบแล้วเพราะตั้งแต่ต้นอาทิตย์มายังไม่ได้เข้าไปสำนักงานสักวัน เขากินข้าวกลางวันที่โรงอาหารกับเบิร์ด เป็นเรื่องปกติที่อีกฝ่ายมักจะต้องเตือนหลังจากเซ็นเอกสารค้างไว้หลายงานแล้วเขายังไม่เซ็นอนุมัติต่อ หากต้องลงงานในไร่ติดกันหลายวันจามิกรชอบงานในไร่ แม้แต่ปลูกต้นไม้ดอกไม้ตัดแต่งต้นไม้ในไร่เขาก็เป็นคนดูแลเอง ส่วนงานดูแลต้อนรับนักท่องเที่ยวกับผู้เข้าพักให้สาวิตเป็นคนจัดการ หากไม่ใช่คนในไร่น้อยคนที่เขาเดินผ่านจะรู้ว่าจามิกรคือเจ้าของไร่ แถมเวลาต้องออกงานหรือออกร้านต่างๆ เขาก็ยังให้สาวิตไปกับมารดาของตนมากกว่าจะไปเองเพราะไม่ชอบการปั้นหน้าเข้าหากัน“ใกล้เที่ยงแล้วผมว่านายไปเลยดีไหมครับ ผมจะโทรไปบอกแม่ให้คนเอาข้าวไปส่งที่สำนักงาน”“วะไอ้นี่ แกพูดเรื่องนี้กับฉันตั้งแต่เห็นหน้าตอนเช้าแล้วนะ ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม”“ผมแค่เสนอ”เบิร์ดบอกเสียงอุบอิบ หน้าแหยเมื่อถูกดุ แต่ไม่ได้กลัวเพราะเขามักจะถูกดุหรือเตะจากนายบ่อยๆ อยู่แล้ว“จริงๆ ผมคิด
last updateLast Updated : 2026-01-14
Read more
4.คนหน้าดุที่ทำให้ใจสั่น (2)
ครู่หนึ่งตมิสาก็ออกมาหน้าสำนักงานพร้อมกระเป๋าใบเล็กๆ เตรียมพร้อมที่จะออกไปข้างนอก แม้ยังไม่แน่ใจว่าจะไปอย่างไรก็ตาม เธอล้างแผลด้วยน้ำสะอาดและใช้ผ้าเช็ดหน้าพันชั่วคราว แม้เจ็บหน่อยหากแผลก็ไม่ลึกจนน่ากลัว“ถ้าจะออกไปข้างนอกก็ไม่น่าพามันมาด้วย”เสียงเข้มดุดันทำเอาคนเพิ่งออกมาชะงักเท้านิดๆ พยายามไม่เข้าไปใกล้ ปล่อยให้ชายหนุ่มคุยกับเด็กสองคนของเขาไปร่างสูงใหญ่กอดอกมองจอยกับจีจี้ด้วยสายตาดุ ทั้งสองคนมีหน้าที่เลี้ยงลิตเติ้ลในตอนที่น้องสาวเขาไม่อยู่ ปกติก็เห็นออกมาคนเดียว อีกคนดูสุนัข ไม่ออกมาด้วยกันแบบนี้ ซึ่งทั้งคู่ได้แต่ก้มหน้าจ๋อยรับผิด ขณะที่จอยอุ้มลิตเลิ้ตไว้“พามันกลับไป แล้วก็ไม่ต้องเอาออกมาอีก”ทั้งสองคนเงยหน้าอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูด“ทำไม มีอะไร”“เอ่อ...คือ...คุณ...”“มะ...ไม่มีค่ะ”จีจี้จะพูดบางอย่างแต่จอยสวนขึ้นมาก่อน“ตกลงมีหรือไม่มี”คนของเขาหน้าเสีย หันมองกันเอง ต่างก็ส่งสายตาให้กันชนิดที่ดูออกว่ามีปัญหาจามิกรพอมองออกแต่ไม่อยากซักไซ้ให้เสียเวลาเพราะสิ่งสำคัญตอนนี้คือพาบัญชีสาวไปทำแผล“มีอะไรไว้ไปคุยกันที่บ้านก็แล้วกัน กลับไปได้แล้ว”คำสั่งของเขาทำเอาทั้งสองคนสะดุ้ง แต่ก็ต้อง
last updateLast Updated : 2026-01-14
Read more
5.“ห้ามเข้าใกล้ผมเกินสามก้าว” (1)
“ทำไมพี่จาต้องห้ามลิตเติ้ลขึ้นไปนอนข้างบน”ฐานิดาหน้างอใส่พี่ชายทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาถึงโต๊ะอาหารจามิกรถอนหายใจ เขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้วจึงลงมากินข้าว ก่อนหน้านี้กลับมาจากสำนักงานปุ๊บก็บอกให้จอยกับจีจี้เอาบ้านเล็กของลิตเติ้ลออกจากห้องน้องสาวเขาลงมาไว้ข้างล่างทันที พร้อมทั้งหักเงินเดือนทั้งคู่ ส่วนน้องสาวมาถึงทีหลัง เจ้าตัวคงเพิ่งรู้เรื่อง“มันต้องโดนทำโทษ”“ทำโทษอะไรคะ”ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพี่นั่งลงฝั่งตรงข้าม ซึ่งตรงหัวโต๊ะคุณพรนภามารดาเขานั่งอยู่ ท่านเหลือบมองลูกทั้งสองคน ทว่ายังไม่เอ่ยอะไรเมื่อไม่ได้ทุ่มเถียงกันเสียงดัง นอกจากหันไปบอกกับป้าอุ่นคนสนิทว่าให้เริ่มตักข้าวได้เพราะทุกคนพร้อมหน้าแล้ว“มันกัดคน”“ลิตเติ้ลเนี่ยนะคะกัดคน?”ฐานิดาถามพร้อมขมวดคิ้ว พยายามมองสังเกตทั้งป้าอุ่น จอยและจีจี้ รวมทั้งมารดาของตนว่ามีใครเป็นอะไรหรือไม่ หากแต่ละคนก็ปกติดี อีกทั้งไม่เชื่อว่าสนุขตัวน้อยของตนจะกัดใคร ในเมื่อมันไม่เคยกัด“ทุกคนก็โอเคดีนี่คะ”หญิงสาวพูดพร้อมกับมองมารดาอย่างต้องการคำยืนยัน ทว่าท่านยังไม่ได้เอ่ยอะไรพี่ชายก็พูดขึ้นมาก่อน“มันกัดคนที่สำนักงาน”คิ้วเรียวสวยขมวดแปลกใจว่าเป็นไปได้อย
last updateLast Updated : 2026-01-14
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status