Chapter 8 เรื่องที่น่าเกลียด(2)

พอดีลูกน้องเขาเดินเข้ามาช่วยยกไป

“ขอบคุณมากค่ะคุณศีล”

“คุณก็เป็นแขกเหมือนกัน ว่าแต่... คุณเป็นอะไรกับนายรุต” อินทุภาพูดไม่ได้ เธอได้แต่ยิ้ม

“แล้วเขาบอกคุณว่าฉันเป็นอะไร ก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ”

“เอ้อ... คุณกับนายรุตนี่ พอ ๆ กันเลยนะครับ”

“ยังไงคะ”

“เปล่าครับไม่มีอะไร” และศีลก็ชวนอินทุภาคุยมากมาย ศีลเป็นคนคุยเก่ง และเป็นคนมีเรื่องเล่า

ท่าทางที่คุยกันถูกคอ มายาวีหันกลับไปมอง พบภาพที่ทั้งคู่กำลังเดินคุยกันมาอย่างสนิทสนม

“แหม... ท่าทางแม่เด็กในบ้านของรุตจะได้เพื่อนคุยถูกคอแล้วละค่ะ อ่อยเก่งใช่ย่อยนะคะ หรือว่าไงคะรุต” มายาวีเอ่ย พร้อมหัวเราะแบบสาแก่ใจเบา ๆ ในลำคอ

แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ธีรุตม์ที่กำลังเดินอยู่ข้างหล่อนไม่พอใจ เขาเร่งฝีเท้าแล้วเดินจากไปโดยไม่รอมายาวี

“รุตคะ” เธอตะโกนเรียกเขา แล้ววิ่งตามเดินตาม

“ทำไมไม่รอวีคะ” มายาวีบ่นกระปอดกระแปด ธีรุตม์ทิ้งตัวลงไปนั่งที่เก้าอี้ที่ตั้งอยู่หน้าตึกด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง

อินทุภาเห็นไกล ๆ สองคนนั่นเหมือนทะเลาะกันอีก เธอเริ่มไม่สบายใจกับสถานการณ์ที่น่าพะอืดพะอมนี่

“คุณอิน มีเรื่องอะไรให้เครียดหรือเปล่าครับ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย” อินทุภารีบยิ้มกลบเกลื่อน

“ออเปล่าค่ะ แค่ทึ่งว่าที่นี่ทำไมแดดแรงขนาดนี้ค่ะ หน้าจากขาว ๆ จะดำไหมคะเนี่ย” เธอพูดติดตลก

นายหัวศีลหัวเราะขึ้นมาอีกกับมุกของอินทุภา

“ไม่ต้องกังวลนะครับ ที่นี่ ผมให้สถาปนิกออกแบบเอาไว้ให้สามารถรับลมทะเลได้รอบด้าน แต่หรือถ้ากลัวไม่สบายตัว ในห้องส่วนนอนจะมีเครื่องปรับอากาศทุกห้องครับ”

“ว้าว จริงหรือคะ สุดยอดเลยค่ะ แต่ที่อินพูดแบบนี้ ไม่ได้ติค่ะ แค่รู้สึกว่าท้องฟ้าโล่งจัง ไม่มีอะไรกันแสงแดดเลย ไร้ก้อนเมฆ”

“ใช่ครับ วันนี้ท้องฟ้าสดใสมากกว่าทุกวัน” นายหัวศีลไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหน ที่สามารถยิ้มแล้วทำให้เขาหลงใหลได้เท่าอินทุภา ยิ่งเมื่อรู้ว่าอินทุภาเป็นเพียงเด็กในบ้านของธีรุตม์ ทำให้นายหัวศีลคิดว่าเขาจะเอ่ยกับธีรุตม์ว่าขอจีบเธอจะได้ไหม ศีลคิดว่าเขาได้พบของล้ำค่าแล้ว

“คุณยิ้มสวยมากนะครับคุณอินรู้ตัวหรือเปล่า” เขาหยอดคำหวาน ๆ

“มีคุณศีลนี่แหละค่ะที่ชมอินเป็นคนแรก”

“เชิญแขกของนายหัวข้างในก่อนนะคะ” ลูกตาลออกมาเชื้อเชิญ

“มีอะไรหรือจ๊ะ”

ลูกตาลผายมือเชิญมายาวีเข้าไปข้างใน

“มาร้อน ๆ ดื่มชาก่อนค่ะ จะได้ชื่นใจ”

มายาวีเห็นโต๊ะน้ำชาถูกจัดวางไว้อย่างสวยงามก็ตรงดิ่งเข้าไปชม ธีรุตม์ยังคงละสายตาจากอินทุภาไม่ได้ เขามีสีหน้าบึ้งตึงมาก ยังคอยมองมายังคู่หนุ่มสาวที่กำลังเดินมาถึง รอยยิ้มของอินทุภาสดใสกว่าที่เขาเคยเห็นเสียอีก

เหมือนดั่งวันที่เขาเจอเธอครั้งแรก ตอนนั้นแม่ยังไม่ได้แนะนำว่าเธอเป็นใคร อินทุภายิ้มแย้ม และเธอก็ได้ยิ้มให้เขา