Chapter 7 ยั่วให้ผิดใจ(1)

เมื่อมาถึงหน้าคอนโดมิเนียมของมายาวี ธีรุตม์โทรศัพท์หามายาวีลงมาขึ้นรถ อินทุภาจึงรีบเปิดประตูลงจากรถ ธีรุตม์เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงได้คว้าต้นแขนของอินทุภาไว้ได้ทัน

“อินไม่ไปกับคุณนะคะ”

“ไม่ได้”

แต่เสียงของมายาวีดังแผดขึ้น

“รุตคะ นั่นคุณทำอะไรน่ะ แล้วแม่คนนี้” มารหัวใจ ตำแหน่งเมียแต่งควรจะเป็นเธอ ไม่ใช่อินทุภา

สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน และมองหน้าของอินทุภาอย่างกินเลือดกินเนื้อ

ธีรุตม์เอง เขาไม่ยอมปล่อยมือจากแขนอินทุภา

“ว่าอย่างไรคะ” น้ำเสียงโมโห

“ทริปนี้ อินจะต้องไปด้วย”

“หา! อะไรนะ” มายาวีตาโต

“ก็คุณแม่ไม่ยอมแน่ ถ้ารู้ว่าผมไปกับคุณ วีขึ้นรถเถอะ”

มายาวีเองก็ดูจะรู้พอคร่าว ๆ แล้ว ธีรุตม์จะใช้แผนนี้ จะให้อินทุภาเป็นข้ออ้าง แต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะพาอินทุภาไปด้วย

“แล้วจะต้องให้แม่นี่พ่วงไปกับเราถึงที่ไหนกันคะ”

“ทุกที่ที่เราไป จนกว่าเราจะกลับ”

มายาวียังส่ายหน้า แต่ว่าธีรุตม์กระชากแขนของอินทุภาแล้วดันตัวเธอขึ้นไปบนรถ

“กลับขึ้นไป”

“คุณรุต” อินทุภายังคงไม่ยอมเหมือนเดิม เธอสะบัดแขนออกจากการกำกับของชายหนุ่มอีกครั้ง ภาพยื้อยุดฉุดกระชากระหว่างคนทั้งคู่ ทำให้มายาวีรู้สึกหึงหวง ไม่พอใจที่เห็นธีรุตม์ทำอย่างนั้น

“นี่ยายเมียแต่ง เธอจะเล่นตัวอะไรนัก ตอนเขาจับให้มาแต่งงานหล่อนก็ยังยอม แถมตอนขึ้นเตียงก็ไม่ได้ดีดดิ้นนี่นา จะมาเล่นตัวตอนนี้ ไม่ช้าไปหน่อยรึไง”

อินทุภาสะอึก คำพูดเหล่านี้ หมายถึงว่าธีรุตม์เล่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับมายาวีฟัง

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันสมยอม” อินทุภาซัดกลับเข้าไป

มายาวีถึงกับถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ หันไปมองทางธีรุตม์

“รุตคะ วีไม่อยากเสวนากับนางเมียกระจอกของคุณหรอกนะคะ ที่เอาร่างกายเข้าแลกมาแบบนี้ แม้จะมีแม่ของคุณถือหาง  ถ้าคุณต้องการไปกับวี แต่มีมันพ่วงไปด้วยละก็ งั้นวีก็ขอยกเลิก ขอไม่ไปค่ะ เชิญคุณไปสำราญกับอีนางนี่กันสองคนเถอะ”

“เดี๋ยวสิวี คุณอย่าเรื่องมากนะ ผมอยากไปกับคุณ คุณเป็นคนชวนผมนะ และจัดแจงเองทุกเรื่อง แต่ถ้าจะมายกเลิกเพราะเพียงแค่...” เขาหันไปมองอินทุภา

“คุณก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร วีมาเถอะ” แล้วเขาก็ก้มลงไปกระซิบข้างหูของมายาวี

“เป็นข้อต่อรองกับคุณแม่เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นไม่มี”

“แต่รุตคะ”

“ก็ได้ ล้มเลิกคือไม่ไป จะได้แยกย้าย” ธีรุตม์อารมณ์เสีย มันเสียมาตั้งแต่อินทุภาต่อรองด้วยเรื่องบ้า ๆ

“อุ๊ย! รุตคะทำไมใจน้อยจัง วีเห็นคุณอี๋อ๋อกับมัน”

“ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น ไปเถอะ จะตกเครื่องนะ ถ้าช้าไปกว่านี้” มายาวีทำหน้างอเง้า ต้นก็รอว่าใครจะสั่งอะไร มองแต่กระเป๋าและข้าวของของมายาวี