บทที่ 7 ม่ายสาวพราวเสน่ห์

“คงยุ่งอยู่หลังเวทีละมั้ง เดี๋ยวก็ได้เจอแล้วน่า นายจะไปสวัสดีครอบครัวฉันก่อนมั้ยงานยังไม่เริ่ม” ธนดลบอกเบนจามินที่นานๆถึงจะไปกราบสวัสดีคุณตาคุณยายพ่อแม่ของเขาที่บ้านเพราะต่างคนต่างยุ่งนั่นเองแต่ส่วนมากพวกเขาจะเจอกันที่บริษัทนำเข้ารถหรูและที่คลับหรูมากกว่า

“ก็ดีว่ะ” เบนจามินเดินตามธนดลไปที่ครอบครัวใหญ่ของธนดลนั่งเรียงเป็นสิบอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเมื่อทักทายกันแล้ก็กลับไปนั่งที่เดิม

“ยกกันมาทั้งบ้านเลยเหรอวะเพื่อน” เบนจามินแซวเพื่อนรัก

“ใช่ นี่ยังไม่หมดนะ ก็หลานสาวเดินแบบครั้งแรกน่ะสิทุกคนก็ตื่นเต้นกันน่ะสิ” ธนดลบอกเพื่อนที่เห็นครอบครัวของเขามาดูแฟชั่นในวันนี้

“อ่อ หลายสาวแกสวยมั้ยวะ จีบได้หรือเปล่าเพื่อน หึ หึ” เบนจามินถามธนดลแล้วหัวเราะเมื่อเห็นเพื่อนหันมามองเขา

“สวยน่ารักมากแต่แกหมดสิทธิ์ หลานฉันแค่สี่ขวบกว่าเองนะโว้ย ฮ่าฮ่าๆ” ธนดลบอกเพื่อนแล้วหัวเราะแต่แม่ของหลานนี่สิไม่แน่ก็น้องสาวเขาสวยเซ็กซี่ซะขนาดนั้นน่ะ

ไฟในห้องบอลรูมก็หรี่ลงสปอร์ตไลค์ทุกดวงส่องไปที่รันเวย์รูปตัวHทำให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านมองเห็นบนรันเวย์อย่างชัดเจนตามด้วยเสียงเพลงจังหวะเร้าใจๆดังขึ้นนางแบบก็เดินออกมาในชุดผู้หญิงทำงานที่ดูเรียบหรูๆมีสไตล์จนหมดเซ็ตแรกก็ตามด้วยชุดเสื้อผ้าวัยรุ่นที่ทันสมัยที่นางแบบใส่เดินโชว์แขกทุกท่านจนเซ็ตสุดท้าย นัตตี้ก็เดินออกมาหน้าเวที

“สวัสดีค่ะท่านผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมชมงานแฟชั่นโชว์แบรนด์ J.M ของเรานะคะ วันนี้ทางแบรนด์ของเราได้ออกแบบคอลเล็คชั่นใหม่ของเด็กๆคุณหนูๆวัยสามขวบขึ้นไปให้เพื่อให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านได้เลือกสรรค์ไปฝากลูกๆหลานได้ค่ะ ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านรับชมแฟชั่นคุณหนูๆได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ” นัตตี้พูดจบเธอก็เดินไปหลังเวทีเสียงเพลงเด็กๆก็ดังขึ้นนายแบบนางแบบตัวน้อยๆก็เดินออกมากันอย่างสบายๆเหมือนออกมาเดินเล่นกันเรียกเสียงหัวเราะของแขกในงานที่ดูความน่ารักของเด็กๆ

“คนไหนหลานสาวแกวะดล” เบนจามินถามเพื่อนแล้วเสียงปรบมือก็ดังขึ้นเด็กหญิงตัวน้อยลูกครึ่งหน้าตาสวยน่ารักเดินออกมาคนสุดท้ายด้วยลีลาน่ารักในชุดกางเกงเอี้ยมขาสั้นสีขาวเสื้อเชื้อลายสก็อตสีแดงขาวเดินออกมาเรียกเสียงปรบมือเชียร์จากครอบครัวที่ขนกันมาดูหลานสาวตัวน้อยเดินแบบ

“คนนี้แหละเป็นไงน่ารักมั้ยล่ะเบน” ธนดลอวดหลานสาวของเขาทำให้เบนจามินอดยิ้มไม่ได้และถูกชะตากับสาวน้อยลูกครึ่งคนนี้อย่างจังซะแล้ว

“สวยน่ารักมากเลยว่ะ ลูกน้องสาวแกคนไหนล่ะ” เบนจามินถามธนดลและนวัชที่โบกมือให้หลานสาวที่ส่งจูบน่ารักมาให้คุณลุงที่นั่งดูเธอเดินแบบอยู่

“ลูกของลิกาน่ะ แกไม่เคยเจอหรอกแต่เดี๋ยวคงจะเจอแหละ” ธนดลบอกเบนจามินอย่างไม่เคลียแต่เขาก็นั่งดูเด็กๆที่เดินสวนกันให้วุ่นบนรันเวย์เรียกเสียงหัวเราะดังเป็นระยะ แล้วเด็กๆก็ออกมาคู่กับนายแบบนางแบบสาวที่ใส่ชุดเหมือนกันเหมือนพ่อแม่ลูกใส่ชุดครอบครัวน่ารักแล้วสาวน้อยจัสมินก็เดินออกมาพร้อมกับม่ามี้ที่ใส่ชุดกระโปรงลายสก็อตน้ำเงินขาวเสื้อเกาะอกสีขาวแล้วเกี่ยวเสื้อแจ๊คเก็ตไว้บนไหล่เหมือนกันเรียกเสียงฮือฮาจากครอบครัวและหนุ่มๆโดยเฉพาะเบนจามินถึงกลับมองตาไม่กระพริบเลยทีเดียวขาเรียวสวยสะโพกงอนกลมกลึงเอวบางทรวงอกอวบเต่งตึงดันเกาะอกกระเพื่อมตามจังหวะเดินจนเขากลัวว่าเต้าอวบอิ่มมันจะหลุดทะลักออกมาโชว์แล้วสบตากันต่างฝ่ายต่างชะงักนิดหนึ่งแล้วสองแม่ลูกก็โปรยยิ้มให้ทุกคนแล้วเดินกลับไปหลังเวทีเพื่อเดินชุดสุดท้ายที่เป็นไฮไลท์ของงาน

“หลานแกเดินกับใครดล สวยมากว่ะ” เบนจามินพูดอย่างละเมอมองตามหลังสองแม่ลูกไปอย่างไม่ละสายตา

“น้องสาวฉันเองก็แม่ของยัยหนูจัสมินนั่นแหละ” ธนดลหันไปพูดกับเบนจามินเพราะฟังเสียงแล้วดูเหมือนเพื่อนของเขากำลังสนใจน้องสาวของเขาแน่มองตามตาไม่กระพริบ

“ฮ้ะ น้องสาวแก มีลูกแล้วเหรอวะ” เบนจามินพูดเสียงเบาๆ

“ใช่ ยัยหนูจัสมินที่เดินด้วยกันนั่นแหละ” ธนดลไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟังต่อเพราะทุกคนต่างดูแฟชั่นเช็ตสุดท้ายที่เป็นชุดราตรีหรูสำหรับใส่ออกงานสังคมที่มีทั้งแบบหรูหราเซ็กซี่หลากหลายแบบให้ลูกค้าได้เลือกให้เหมาะกับตัวเองและอีกครั้งที่ทำให้ทุกคนมองสองแม่ลูกตาไม่กระพริบรวมทั้งเบนจามินด้วยที่ไม่ละสายตาจากน้องสาวของเพื่อนจนนวัชสะกิดเพื่อน

“เฮ้ย กระพริบตาก่อนก็ได้ยังไงลิกาก็หายตัวไม่ได้หรอกเพื่อน” นวัชใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเบนจามินเบาๆ

“ฮื่อ นายรู้จักด้วยเหรอวัช” เบนจามินถามนวัชเบาๆแต่ตายังจ้องบนเวทีเขม็งแต่พอมัลลิกาหันหลังเดินกลับเท่านั้นทำให้เบนจามินเกร็งเครียดเขม็งเลยทีเดียวเมื่อแผ่นหลังขาวเนียนสวยอวดสายตาท้าทายชวนให้ลูบไล้

“รู้จักสิ นั่นสาวสวยตัวเล็กที่ฉันคุยโทรศัพท์ด้วยตอนที่อยู่สนามบินน่ะ” นวัชตอบเพื่อนรักที่จ้องสองแม่ลูกอย่างไม่ละสายตา

“ชื่ออะไรนะวัช” เบนจามินถามนวัชว่าสองคนแม่ลูกชื่ออะไร

“คนแม่หรือคนลูกล่ะ” นวัชตอบอย่างกวนเพื่อนเขาดูออกว่าเบนจามินคงชอบมัลลิกาเข้าแล้วละสิ

“ทั้งสองคนนั่นแหละ” เบนจามินพูดกระแทกเสียงใส่นวัชที่แกล้งถามเขาทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาหมายถึงทั้งสองคน

“แกไม่ถามพี่ชายของเขาล่ะว่ะเบน” นวัชยังไม่ตอบแล้วยังให้เบนจามินไปถามธนดลที่ปรบมือให้น้องสาวและหลานสาวที่ยืนรวมกลุ่มกับนางแบบนายแบบรุ่นเล็กรุ่นใหญ่บนเวทีเพื่อให้ดีไซน์เนอร์ทั้งสองออกมาโชว์ตัวและรับดอกไม้จากผู้สนับสนุนสถานที่คือ ธนดล จารวี และลูกค้าวีไอพีอย่างนวัชขึ้นไปมอบดอกไม้ให้นางแบบรุ่นจิ๋วตามสัญญา ดีไซน์เนอร์ทั้งสองขอบคุณแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานและงานแฟชั่นโชว์วันนี้ก็จบลงอย่างสวยงาม ทำให้เบนจามินยังไม่ได้คำตอบที่กระจ่างจากเพื่อน

จัสมินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ปวดฉี่จึงเดินไปบอกม่ามี้และไปห้องน้ำกับพี่อ้อยพี่เลี้ยงของเธอเมื่อเสร็จเด็กหญิงก็ล้างมือแล้วเดินตามหลังพี่อ้อยออกจากห้องน้ำแต่สาวน้อยจัสมินเดินสะดุดเท้าตัวเองไปชนนางแบบสาวชื่อดังที่เดินสวนเข้ามาอย่างจังจนวาสินีเกือบล้มแต่สาวน้อยจัสมินประคองตัวเองไม่อยู่ล้มไปกองกับพื้นเต็มที่

“ตุ้บบ..โอ้ยย”

“ว้ายย..ยัยเด็กบ้าเดินยังไงเนี่ยฉันเกือบล้มแล้วเห็นมั้ย” วาสินีนางแบบสาวพูดเสียงดังโดยไม่ได้มองเลยว่าเด็กที่ชนเธอนั้นล้มไปกองอยู่กับพื้นนั้นเป็นลูกสาวเจ้าของโรงแรมที่เธอมาเดินแบบในวันนี้

“คุณหนูขาเป็นยังไงบ้างเจ็บมั้ยคะ” อ้อยรีบก้มลงไปหาคุณหนูของเธอแล้วประคองไว้ “นี่คุณชนเด็กแล้วยังมาว่าอีกเป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าไม่มีน้ำใจเลย” อ้อยต่อว่านางแบบสาวที่เดินพรวดพราดเข้าห้องน้ำโดยไม่มองจึงชนกับคุณหนูเธออย่างจัง

“ฮือๆฮือๆ จัสมินเจ็บค่ะป้าอ้อย” จัสมินร้องไห้ด้วยความตกใจและเจ็บเข่าที่กระแทกลงพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนเห็นเข่าทั้งสองข้างแดงช้ำอย่างชัดเจนเพราะเธอเป็นคนผิวขาวนั่นเอง

“แล้วเธอดูแลเด็กยังไงล่ะถึงปล่อยให้เดินเพ่นพ่านเกะกะอย่างนี้น่ะ ฮ้ะ” นางแบบสาวพูดเสียงดังจนใครๆก็หันมามองพวกเธอ

“มีอะไรกันเหรอครับ อ้าว สาวน้อยเป็นอะไรครับเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” เบนจามินเห็นสาวน้อยจัสมินหลานสาวเพื่อนนั่งแมะกับพื้นหน้าห้องน้ำชายหนุ่มนั่งยองๆแล้วอุ้มจัสมินขึ้นมาทำให้นางแบบสาวเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูจัสมินถูกคุณนางแบบเดินชนล้มค่ะ” พี่เลี้ยงสาวบอกเพื่อนของธนดล

“ฮือ ฮือ จัสมินเจ็บค่ะคุณลุง” จัสมินบอกคุณลุงฝรั่งรูปหล่อที่เธอเห็นนั่งกับลุงดลจึงตอบเบาๆ

“เอ่อ คือสินีไม่ได้ชนนะคะ เด็กนี่ เอ่อ หนูคนนี้เดินมาชนสินีเองนะคะ” วาสินีบอกเบนจามินชายหนุ่มที่เธอหมายตาไว้อันดับหนึ่งว่าจะต้องได้ควงเขา

“ขอโทษนะครับ คุณเป็นผู้ใหญ่จะถูกจะผิดก็ควรดูเด็กก่อนเพราะเด็กล้มลงไปอาจจะบาดเจ็บ” เบนจามินว่าให้นางแบบสาวจนเธอหน้าเสีย

“ไปครับสาวน้อยลุงเบนจะพาไปหาคุณแม่นะครับ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง” เบนจามินบอกจัสมินเสียงนุ่มแล้วเดินผ่านนางแบบสาวคนดังไปอย่างไม่ใยดีและเช็ดน้ำตาให้จัสมินขณะเดินไปด้วยกันโดยอ้อยเดินตามคุณหนูกับเบนจามินไปพร้อมกับทอมและวิชัย เบนจามินบอกวิชัยให้ไปซื้อยามาให้เขาด่วน

“ม่ามี้ขา จัสมินเจ็บค่ะ” จัสมินโผเข้าหาม่ามี้ทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของคุณลุงใจดีทำให้เบนจามินไม่กล้าปล่อยกลัวจัสมินตกจึงก้มตามทำให้เผชิญหน้ากับม่ามี้ของจัสมินห่างกันไม่ถึงคืบ

มัลลิกาสบตากับเบนจามินอย่างใจสั่นก็ใกล้กันซะขนาดนี้ไม่เหมือนตอนเธออยู่บนเวทีที่คิดว่าเขามองนางแบบคนดัง แต่ไม่ใช่เขามองเธอทำให้เดินขาแทบขวิดกันแล้วตอนนี้แขนแข็งแรงของเขาอุ้มลูกสาวเธออยู่พอเขาโน้มตัวตามจัสมินทำให้มันโดนเต้าอวบอิ่มจนเธอสะดุ้งหน้าแดงซ่านแล้วหันมาสนใจลูกสาวตัวน้อย