บทที่ 8 ถูกตาต้องใจ

“ยัยหนูเป็นอะไรคะลูก ร้องให้ทำไมคะ” มัลลิกาถามลูกสาวแล้วจะอุ้มจากเบนจามิน

“ผมอุ้มให้ดีกว่าครับ คุณ..คงอุ้มลูกไม่ไหว” เบนจามินบอกม่ามี้ของจัสมินที่ดูแล้วคงล้มทั้งแม่ทั้งลูกแน่ๆ

“คุณนางแบบเดินชนคุณหนูล้มหน้าห้องน้ำค่ะน้องลิกา คุณเบนจามินเลยช่วยพี่อุ้มคุณหนูมาส่งค่ะ” พี่อ้อยบอกเจ้านายสาวที่ลูบเข่าแดงช้ำของลูกสาวเหมือนเธอเจ็บด้วย

“เชิญทางนี้ค่ะ” มัลลิกาบอกชายหนุ่มที่ช่วยอุ้มลูกสาวเธอมาส่งไปที่โซฟาในห้องแต่งตัวที่ตอนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไปกันเกือบหมดแล้วจึงเหลือแต่ทีมงานของห้องเสื้อและพนักงานโรงแรมที่มาเก็บกวาดทำความสะอาดห้องบอลรูมเพื่อเตรียมพร้อมรับรองลูกค้ารายต่อไป

“ขอบคุณคุณ เอ่อ...” มัลลิกาพูดค้างไว้

“อัครพลครับ หรือเรียก อัคร เฉยๆก็ได้ผมเป็นเพื่อนกับธนดลครับ” เบนจามินแนะนำตัวเองให้ม่ามี้ของจัสมินที่ตอนนี้หน้าแดงจมูกแดงเพราะร้องไห้

“มัลลิกาค่ะ ขอบคุณคุณอัครมากนะคะที่พายัยหนูมาส่ง” มัลลิกาขอบคุณเพื่อนพี่ชายและแนะนำตัวเองตามมารยาท

“ไหนม่ามี้ดูสิคะ โอมเพี้ยง เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วเนาะ” มัลลิกานั่งยองตรงหน้าลูกสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วเป่าตรงเข่าของจัสมินลูบเบาๆเพราะรู้ว่าลูกเจ็บ

“นี่ครับคุณเบน” วิชัยยื่นถุงยาให้เจ้านาย

“ขอบใจมากวิชัย มาครับลุงเบนทายาให้แล้วยัยหนูจะหายเลยครับ” เบนจามินบอกจัสมินเบาๆถือโอกาสเรียกยายหนูตามม่ามี้ของจัสมินแล้วบีบยาจากหลอดมาทาเข่าให้จัสมินเบาๆ จัสมินมองลุงอัครใจดีทายาให้เธออย่างพอใจที่คุณลุงไม่ได้มีท่าทีว่าจะจีบม่ามี้ของเธอ

“ขอบคุณค่ะคุณลุง อะไรดีค้ะ” จัสมินยกมือไหว้ลุงเบนหรือลุงอัครเธอไม่รู้จะเรียกว่าอะไรจึงถามเขา

“ยัยหนูเรียกลุงอัครนะครับ” เบนจามินพูดจบทอมกับวิชัยมองหน้ากันก็เจ้านายหวงชื่อนี้จะตายแต่กลับให้น้องสาวกับหลานสาวของเพื่อนเรียกนี่สิปกติจะมีแต่แด๊ดมัมคุณยายและเพื่อนๆที่สนิทกันเท่านั้นจะเรียกอัครแต่ส่วนมากจะติดเรียกเบนมากกว่าขนาดลูกน้องคนสนิทอย่างทอมกับวิชัยก็ติดเรียกเจ้านายว่าเบนทั้งๆที่เบนจามินสั่งลูกน้องให้เรียกอัครเวลาอยู่เมืองไทยพวกเขาก็ยังลืมเลย

“ค่ะลุงอัคร ลุงอัครใจดีที่สุดเลยค่ะ” จัสมิสพูดอ้อนลุงอัครอย่างน่ารัก

ม่ามี้กับพี่เลี้ยงมองหน้ากันเมื่อยัยหนูตัวน้อยเจ้าเล่ห์เริ่มอ้อนคุณลุงใจดีที่ดูว่าจะหลงเสน่ห์เข้าอีกคนแล้ว ก่อนจะได้เสียงคุยกันดังขึ้นแล้วแม่ๆน้าๆลุงๆของยัยหนูจัสมินก็กรูเข้ามาเมื่อรู้ว่าหลานสาวบาดเจ็บจากพนักงานของโรงแรมที่เป็นคนไปรายงานท่านรองจารวีที่ห้องรับรองแขกทำให้ทุกคนพากันมาที่นี่กันหมดเลยดีที่คุณตาคุณยายคุณทวดกลับไปก่อนแล้วไม่งั้นห้องแต่งตัวแตกแน่ๆแล้วคนที่จะซวยที่สุดๆคือนางแบบสาวที่โดนหมายหัว

“ยัยหนูเป็นอะไรมากมั้ยลูก ยัยหนูเจ็บตรงไหนคะ” เสียงถามดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะเข้ามาในห้องโดยเฉพาะลุงดลที่โมโหจนหน้าแดงก่ำเลยทีเดียว

“ไหนใครมันทำยัยหนูของลุงดลเจ็บฮ้ะ ยัยลิกา พี่อ้อย” ลุงดลโมโหพูดเสียงดังจนพนักงานหัวหดเมื่อเสียงเจ้านายดังลั่นห้องจนไม่เห็นว่าเพื่อนรักกำลังทายาให้หลานสาว

“ลุงดลขา จัสมินเจ็บตรงนี้ค่ะ” จัสมินชี้ไปที่เข่าแดงบวมช้ำของตัวเองให้ลุงดลดูเข่าของเธอที่ลุงอัครกำลังทายาให้อยู่

“ไปหาหมอกับลุงดลนะครับ ยัยลิกาทำไมไม่พาลูกไปหาหมอล่ะ ดูสิช้ำหมด อ้าว เบนนายก็อยู่ด้วยเหรอ” ธนดลดลหันไปมองเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างเขา

“ฮื่อ ฉันอยู่ในเหตุการณ์พอดีน่ะ” เบ็นจามินพูดสั้นๆเขาไม่อยากให้ธนดลโมโหไปมากกว่านี้

“สงสัยต้องจัดการแม่นี่หน่อยล่ะไม่งั้นไม่สำนึก” ธนดลพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจนางแบบสาวที่ไม่รู้ว่าตัวเองงานเข้าแล้ว

“ใช่ค่ะพี่ดล แม้แต่เด็กก็ยังไม่เห็นใจเลยคนอะไรใจดำจริงๆ” จารวีพูดแล้วตวัดสายตาไปทางโทมัสที่ทำหน้าเหรอหรางงๆ เขาแค่ทำงานร่วมกับวาสินีตอนเปิดตัวรถยนต์หรูรุ่นใหม่ที่นำมาโชว์ให้เศรษฐีเมืองไทยได้จับจองเป็นเจ้าของกันเท่านั้นนะ

จารวี วรเกียรติสกุล วัย 25 ปีน้องสาวคนเดียวของธนดลเป็นคุณน้าของยัยหนูจัสมินที่ตอนนี้มีคุณลุงคุณแม่ๆคุณน้าโอ๋หลานสาวสุดที่รักกันสุดฤทธิ์

“พอเถอะพี่ดลอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยค่ะ” มัลลิกาต้องห้ามพี่ชายเธอไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต

“แต่ยัยหนูเจ็บนะลิกา เธอเป็นแม่ภาษาอะไรลูกเจ็บแต่ไม่เอาเรื่องน่ะ” ธนดลว่าให้ม่ามี้ของหลานสาวที่บอกไม่ให้เขาเอาเรื่อง

“ไม่ใช่ว่าลิกาไม่อยากเอาเรื่องนะคะ แต่พี่ดลลองคิดดูสิคะที่นี่เป็นโรงแรมของเราและมีแต่คนของเราทั้งนั้นถ้าเราเอาเรื่องก็เท่ากับพวกเรารังแกผู้หญิงตัวคนเดียวนะคะ ลิกาไม่อยากให้โรงแรมเสียหายพอๆกับที่ไม่อยากให้ลูกเจ็บเดี๋ยวลิกาพาลูกไปหาหมอเองค่ะ” มัลลิกาบอกเหตุผลกับพี่ชายที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างสะกดอารมณ์โกรธ

“นั่นสิดล นายใจเย็นๆก่อนได้ไหมวะ” นวัชบอกเพื่อนรักที่อุ้มหลานสาวขึ้นมานั่งบนตัก

“งั้นเดี๋ยวนัตตี้กับขวัญจะไปกับลิกานะคะ ต่อไปคงไม่ให้มาเดินแบบของร้านเราแล้วล่ะค่ะ” นัตตี้บอกทุกคนทำให้ธนดลพอใจขึ้นมาหน่อยที่นัตตี้พูด

“จัสมินไม่ไปหาหมอได้มั้ยคะม่ามี้ ลุงดล แม่นัตตี้ แม่ขวัญ” จัสมินอ้อนแม่ๆและคุณลุงเพราะเธอกลัวหมอจะฉีดยา

“ยัยหนูไม่เจ็บแล้วเหรอคะ” แม่ขวัญถามหลานสาวที่ตาแดงจมูกแดงเพราะร้องไห้อย่างรักใคร่

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ ลุงอัครทายาให้มือเบ้าเบาจัสมินหายเจ็บเลยค่ะ” จัสมินพูดจบธนดลกับนวัชพร้อมใจกันมองหน้าเบนจามินพร้อมกันเมื่อได้ยินหลานสาวเรียกเบนจามินว่าลุงอัคร

“หายจริงเหรอครับ ลุงอัครว่ายัยหนูกลัวหมอหรือเปล่าครับ” เบนจามินถามสาวน้อยที่หน้าแดงที่นั่งบนตักลุงดลของเธอ

“หายจริงๆค่ะ” จัสมินยืนยันกับทุกคนว่าเธอหายแล้วจริงๆทำให้ทุกคนยิ้มกับวาจาของยัยหนูจัสมินที่ไม่ยอมไปหาหมอเมื่อเห็นหลานสาวไม่เป็นอะไรมากทุกคนก็พากันไปที่ห้องจัดเลี้ยงขนาดเล็กรับรองแขกได้ยี่สิบคนที่ธนดลได้เตรียมไว้ให้เพื่อน น้องสาวกับเพื่อนๆได้กินเลี้ยงเล็กๆให้หลานสาวที่เดินแบบครั้งแรก

ยัยหนูจัสมินลืมความเจ็บไปเลยทีเดียวเมื่อเห็นขนมของโปรดที่วางเรียงรายบนโต้ะอาหารบุฟเฟ่ต์ขนาดใหญ่ที่คุณลุงดลสุดหล่อจัดเพื่อหลานสาวสุดที่รัก

“ถามหน่อยได้มั้ยดล” เบนจามินอัดอั้นมากเลยถามเพื่อนแต่สาตาจับจ้องไปที่ม่ามี้ของยัยหนูจัสมินที่เขารู้สึกรักและผูกพันกับยัยหนูจัสมินอย่างบอกไม่ถูกอาจเป็นเพราะสายเลือดเดียวกันที่เขาไม่รู้จึงทำให้เบนจามินหลงรักยัยหนูจัสมินได้อย่างไม่ลังเลใจเลย

“ถามอะไรล่ะ” ธนดลพอจะดูออกว่าเบนจามินมองม่ามี้ของหลานสาวนานเกินไปแล้วเหมือนกัน

“พ่อยัยหนูไปไหนล่ะฉันยังไม่เห็นเลย” เบนจามินถามแล้วกลั้นใจฟังคำตอบจากเพื่อนอย่างลุ้นๆว่าจะเป็นยังไงแต่เขาไม่อยากฟังว่าพ่อของยัยหนูจัสมินไม่อยูหรือติดงานอะไรอย่างนั้นนะ

“ยัยหนูไม่มีพ่อ มีแต่แม่น่ะทุกคนจึงรักแกมากไงล่ะ” ธนดลบอกเพื่อนรักทำให้เบนจามินแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างน้อยมัลลิกาก็ยังโสด

-แล้วเขาจะไปสนใจทำไมล่ะมัลลิกามีลูกแล้วนะ

-มันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ

-เธอเป็นม่ายซะด้วย

-เขาชอบเธอเหรอ

-แล้วมันจะเกี่ยวกับว่าเธอมีลูกแล้วก็ไม่ใช่เขาไม่ใช่คนใจแคบนี่นา

-นั่นน่ะสิ ก็เขาสนใจเธอน่ะสิ งั้นรออะไรล่ะ รุกจีบเลยสิวะเบน

เบนจามินมีคำถามเป็นร้อยที่จะถามตัวเองแต่สุดท้ายเขาทำเพราะอยากทำและทำเพื่อความสุขของตัวเองดีกว่าแล้วจะไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นชอบก็ชอบสิจะเป็นไรไปล่ะ

“สนใจน้องลิกาเหรอเบน” นวัชถามเบนจามินที่นิ่งไปเหมือนกำลังใช้ความคิดอยู่

“ก็ ถามดูเฉยๆเพราะไม่เห็นพ่อของยัยหนูน่ะ” เบนจามินพูดเสียงเรียบเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยากให้เพื่อนจับได้เพราะรู้ใส้รู้พุงกันหมดจึงไม่ทันแล้วที่เขาจะซ่อนความรู้สึกที่แสดงออกว่าชอบมัลลิกา

“ก็ดีแล้ว นายไม่เหมาะกับแม่ม่ายอย่างน้องสาวฉันหรอกเบน” ธนดลพูดกันน้องสาวตัวเองเพราะถ้าผู้ชายคนไหนจะชอบมัลลิกาคนนั้นต้องยอมรับในสิ่งที่เธอเป็นนั่นคือแม่ม่ายลูกติด

“แล้วไงวะ ถ้าฉันจะรักจะชอบใครฉันไม่สนใจอยู่แล้วว่าจะเป็นอะไรขอแค่โสดไม่มีแฟนหรือสามีก็พอ” เบนจามินตอบเพื่อนขณะมองความน่ารักของยัยหนูจัสมินที่หัวเราะอย่างมีความสุขกับม่ามี้และแม่ทูนหัวของเธอ

“นายพูดอย่างนี้หมายความว่าไงเบน จะจีบน้องสาวฉันเหรอ” ธนดลถามเบนจามินที่ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม

“แล้วได้ไหมล่ะ” เบนจามินตอบเพื่อนทันทีและจ้องตาไม่หลบ

“มันขึ้นอยู่ที่นายนะเบนว่ายอมรับแม่ม่ายอย่างยัยลิกาได้ไหมแล้วก็อยู่ที่ยัยลิกากับยัยหนูด้วยเหมือนกันว่าจะยอมรับนายหรือเปล่าน่ะ” ธนดลพูดกับเพื่อนอย่างจริงจังเขาไม่อยากให้เพื่อนรักมองน้องสาวเขาเป็นของเล่นเพราะว่าเธอเป็นม่าย

“ถ้าฉันจะรักใครสักคนฉันไม่สนใจว่าเธอจะเป็นยังไงมาก่อนขอแค่ปัจจุบันเธอมีแค่ฉันเรารักกันเข้าใจกันยอมรับกันและกันก็พอแล้ว” เบนจามินบอกธนดลที่พยักหน้าให้เขาและปล่อยเป็นเรื่องของอนาคต