CHAPTER 9 เริ่มออกอาการ

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงบ่ายเต็มไปด้วยสีสันกลุ่มเฟรชชี่สาว ๆ เดินผ่านลานหน้าคณะศิลปกรรมและสถาปัตย์ พวกเธอพากันส่งเสียงดังคิกคักเป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นร่างสูงในเสื้อช็อปสีเทาควันบุหรี่เดินตรงมาทางตึกฝั่งวิจิตรศิลป์

“นั่นไงพี่โจ! หล่อแบบตะโกน…”

หนึ่งในนั้นว่า

“เขาว่าพี่โจเหมือนพระเอกซีรีส์เกาหลีเลย แต่อัพเลเวลด้วยรอยสักนิดๆ ที่ใครแทบไม่เคยเห็น”

เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วกลุ่ม

“ได้สักที แม่จะไม่ลืมพระคุณ”

“เห็นว่าเขาก็เสือผู้หญิงนะแก อยากรู้จัง ผู้หญิงแบบไหนกันนะที่เขาจะเลือกขยุ้ม อยากให้เป็นฉันจัง”

ด้วยส่วนสูงกว่า 195 เซนติเมตร ผิวขาวน่ากิน สาวๆ ก็อดนึกไปถึงไอ้เจ้าแท่งสีชมพูใต้ร่มผ้าไม่ได้ ผมเซ็ตลวกๆ และสายตาที่มองเมื่อไหร่ก็เหมือนสะกดใจใครได้ทุกคน เขากลายเป็นตำนานของสาวน้อยหน้าใหม่ไปโดยปริยาย

วนิสายืนมองอยู่ไกล ๆ ตรงบันไดทางขึ้นตึก เธอเห็นทุกอย่าง เห็นพวกสาวๆ พากันยื่นขนม ตุ๊กตา หรือแม้แต่ “ขวดน้ำที่ผ่านปากตัวเองแล้ว” ให้พี่เขาแบบไม่อายฟ้าอายดิน

รอยยิ้มมุมปากของเขาเมื่อรับของเหล่านั้น …มันทำให้เธอเหมือนถูกบีบรัดบางอย่างในอกจนแน่นไปชั่วขณะ

“นิสา เราฝากของให้พี่โจหน่อยดิ”

เสียงของโบว์ เพื่อนเอกเดียวกันดังขึ้นทำเอาคนร่างบางถึงกับสะดุ้ง เธอยื่นซองสีชมพูอ่อนในมือมาให้ พร้อมทั้งเอียงคอแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เห็นว่าเธอเป็นหลานรหัสเขาอะนะ คนเข้าหาเขาน่าจะง่ายสุดแล้วป่ะ”

วนิสารับซองอย่างชั่งใจ มองแค่แวบเดียวก็รู้ว่าข้างในไม่ใช่แค่ "ของฝากธรรมดา"

“ให้ฉันบอกว่าของจากใครเหรอ?”

เธอถามเบา ๆ

“จากเพื่อนอีกกลุ่มอะ ของยัยจูน ยัยมินต์อะ เห็นว่าพี่โจเข้าเวิร์กช็อปบ่อย ๆ แล้วแอบปลื้มใหญ่เลย”

วนิสาหลุบตาลงมองซองในมือ

ขณะเดียวกันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนตัวสูงกำลังนั่งยองๆ ข้างสนามฟุตบอลกับรถบิ๊กไบค์คันประจำ กำลังคุยกับรุ่นพี่ปีสี่คนหนึ่ง และมีสาวเฟรชชี่อีกคนยืนถือร่มให้ด้วยท่าทางออดอ้อน เธอกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเอาไปให้เขาตอนนี้ดีไหม ทว่าพลอยชมพูก็เดินมากับแม็กซ์เวลพอดี

“นิสาเราไปหาอะไรกินกันเถอะ บัดดี้แกว่าจะเลี้ยงอ่ะ”

พลอยชมพูที่แอบปลื้มบัดดี้ของเพื่อนสนิทก็ชวนหญิงสาวยกใหญ่ ทำให้วนิสาต้องรีบเก็บซองที่เพื่อนอีกกลุ่มฝากมาใส่ในกระเป๋าผ้าอย่างลวกๆ

“ไปสิ..”

ใครอีกคนที่แอบมองกันแต่แรกแล้วเห็นแบบนั้นเข้า เขาเข้าใจว่าแม็กซ์เวลคงเอาของบางอย่างให้เธอ คนสายตาคมหึงแรงมองกันอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะเดินอาจๆ ตรงมาทางนี้

“เดี๋ยวนิสา”

เสียงทุ้มห้าวของคนปากหยักหนาเรียกขึ้นกลางลานหน้าคณะ ทำเอาร่างบางของเธอรวมถึงแม็กซ์เวลและพลอยชมพูที่เดินขนาบอยู่ข้างๆ กันต้องหยุดชะงัก

วนิสาหันกลับไปมองเขาด้วยแววตาเลิ่กลั่กเล็กน้อย

“คะ…ลุงโจ?”

เขาเดินเข้ามาหาทั้งสามในชุดช็อปที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก พร้อมรอยสักลายจางๆ ที่โผล่พ้นออกมานิดหน่อย แน่นอนว่าเธอเคยเห็นมันมากกว่านั้น แล้วปากหยักหนาก็เอ่ยเสียงเรียบถามเธอ

“วันนี้มีเรียนถึงกี่โมง” เขาถามแต่ดวงตามองลึกอย่างไม่ปิดบังความหึงหวงเท่าไหร่

“แล้วพี่เกี่ยวอะไรด้วยวะโจ?”

แม็กซ์เวลถามสวนขึ้นทันที เสียงนั้นออกเข้มเจือหงุดหงิดอย่างชัดเจน ก่อนที่พลอยชมพูจะรีบคว้าแขนเสื้อแม็กซ์เวลไว้

“ใจเย็นก่อนพ่อบัดดี้…อันนี้ลุงเขา!”

คนตัวสูงปรายตามองแม็กซ์เวลครู่หนึ่ง ก่อนแค่นยิ้มมุมปาก

“ก็จะไปส่งหลานรหัส…นายเกี่ยวอะไรด้วยแม็กซ์?”

น้ำเสียงฟังดูเถื่อนนิดๆ ใบหน้าเย็นชา แต่แววตานั้น…บอกชัดว่าไม่พอใจ

“หลานรหัสงั้นเหรอ…ข้ออ้างสิไม่ว่า” แม็กซ์เวลยักคิ้วสูง “ดูสนิทดีนะ”

วนิสาได้แต่ยืนนิ่ง หัวใจเธอเต้นระส่ำเมื่อสายตาคมจ้องกันเขม็ง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดเคลื่อนไหว มันเหมือนเสือสองตัวกำลังวัดเขี้ยวเล็บกัน…โดยมีเธอเป็นจุดศูนย์กลางที่ไม่อาจหลบหนีไปทางไหนได้

“ว่าไง?”

เสียงของลุงรหัสถามย้ำอีกครั้ง

วนิสากลืนก้อนเหนียวๆ ลงคอ ก่อนจะตอบเสียงเบา

“เลิกประมาณห้าโมงเย็นค่ะ…”

“อืม..”

เขาพยักหน้า ก่อนจะว่าเสียงนุ่ม

“พี่จะมารับ”

แม็กซ์เวลหัวเราะในลำคอทันที

“เธอบอกหรือยังว่าอยากให้มารับ?”

สายตาของเขาเหลือบมองวนิสา ก่อนจะปรายกลับไปยังโจอย่างท้าทาย ลุงรหัสแค่นยิ้ม ริมฝีปากหยักหนายกขึ้นน้อย ๆ

“งั้นบอกนายนั่นไปสิ ว่าจะให้พี่มารับรึเปล่า”

สายตาคมเฉี่ยวมองดุมาหากัน คคำพูดนั้นทำเอาใบหน้าของวนิสาร้อนวูบวาบ แม็กซ์เวลถึงกับขบกรามแน่น ขณะที่พลอยชมพูเบิกตากว้าง รีบดึงเพื่อนถอยห่างออกมา

“ค่ะ ให้มารับ”

“ก็แค่นั้น”

คนตัวสูงเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งไว้เพียงอารมณ์บางอย่างที่ค้างคาอยู่ในบรรยากาศ วนิสา พลอยชมพู และแม็กซ์เวลต่างยืนมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ

ก่อนที่ดวงตากลมโตจะมองไปยังมุมสแตนด์ใต้ต้นไม้ ที่ซึ่งข้าวของนานาชนิดวางกองกันอยู่ ทั้งของกิน ของใช้ ตุ๊กตา ขนมโฮมเมด น้ำหอม และอีกสารพัดสิ่งที่สาว ๆ ประเคนให้

เธอถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“ของดีทั้งนั้น…น่าเสียดายแทนเจ้าของเลยแฮะ”

เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ อย่างคนพยายามไม่รู้สึกเสียดายอะไร ขณะเดียวกัน…อีกฟากหนึ่งของตึก

“เจมส์”

เสียงเรียกจากด้านหลังดังขึ้นเรียบๆ

“ว่าไงวะ”

เจมส์ เพื่อนสนิทที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมา

โจนาธานยืดคางไปทางกองของ

“แกช่วยเก็บของพวกนั้นไปใส่รถให้ฉันหน่อย”

เจมส์ชะงัก

“หือ? เอาจริงดิ? นี่นายจะเอาเหรอวะ”

เจมส์ถามด้วยความสงสัย ปกติโจไม่เคยแตะของพวกนี้เลยสักครั้ง เขาเคยพูดติดปากว่า ‘ไม่อยากรับของจากคนที่ไม่ได้สนใจ’

โจปรายตามองเพื่อนอีกครั้งนิดหนึ่ง

“ยังยืนงงอยู่อีก? กูจะเอาไปให้หลาน”

“อ๋อ…อ่า หลาน…” เจมส์พยักหน้าช้า ๆ

พลางคิดในใจว่า สงสัยเป็นลูกพี่ลูกน้องหรือไม่ก็คงเป็นเด็กข้างบ้านละมั้ง แต่เอ้า!! มันพักคอนโดนี่หว่า หรือมีสาวๆ ที่คอนโดวะ เจมส์ครุ่นคิด

โจนาธานหันหลังมาบอกกับเพื่อนที่ตัวสูงพอๆ กันอีกครั้ง

“วันนี้ไม่ได้เอารถยนต์มา มึงช่วยเอาไปไว้ใต้คอนโดกูก่อน เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการต่อเอง”

เขาหมายถึงเอาใส่ในรถเจมส์ แล้วให้เจมส์เป็นธุระเอาไปไว้ใต้คอนโดให้เขา

“อ๋อ… เออ ๆ ได้ ไม่มีปัญหา”

เจมส์ตอบง่ายๆ ไม่ได้คิดอะไร…เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า “หลาน” ที่ว่า แท้จริงแล้วคือ “หลานรหัส”

….

เสียงเครื่องยนต์ของบิ๊กไบค์คันหรูดังกระหึ่มอยู่ตรงลานจอดหน้าคณะ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องที่กำลังทยอยกรูกันออกจากตึกหลังจบคลาสเรียนในช่วงเย็น

ทุกคนต่างพากันเหลียวมองเป็นตาเดียว

“ให้ตายเถอะ…นั่นพี่โจใช่มั้ยอะ?”

“โห หล่อสลบเลยวันนี้”

แต่สิ่งที่ทำให้เสียงซุบซิบเพิ่มระดับขึ้นอีก…ไม่ใช่แค่ความหล่อร้ายของชายหนุ่มในชุดช็อป หากเป็นคนที่เขาเปิดหมวกกันน็อกแล้วยื่นส่งให้อย่างตั้งใจ

ขณะที่โจยกมือจับหมวกกันน็อกสวมให้เธออย่างใจเย็น วนิสาไม่รู้ตัวเลยว่าภาพตรงหน้ากำลังกลายเป็นขี้ปากทั่วมหาลัยในนาทีถัดมา

“โหหห นี่เขาไม่เคยให้ใครซ้อนท้ายเลยนะเว้ย!”

“บอกว่าแค่สายรหัสไง อย่าคิดมาก”

“สายรหัสที่ซ้อนท้ายพี่โจอะนะ? ฉันยอมตายเถอะ!!”

“แต่ผู้หญิงคนนั้นก็สวยมากเลยนะ สวยแบบ...ดารายังอาย เห็นว่าเป็นดาวคณะด้วยนะ เผลอๆ ประกวดดาวมหาลัยแม่นี้ขึ้นแท่นซุปตาร์”

เสียงซุบซิบระคนระริกอยู่ทั่วลาน บ้างก็คิดดีว่า ‘คงเป็นแค่สายรหัส’ บ้างก็ไม่ชอบใจ เพราะรู้สึกว่าวนิสา ‘เกินหน้าเกินตา’ แต่ก็มีอีกบางเสียงที่แอบอิจฉาหญิงสาวเบาๆ ...

“ฉันว่าเหมาะกันนะ...ทั้งสวยทั้งหล่อ เหมือนพระนางซีรีส์ดังเลย”

บิ๊กไบค์คันหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่สาดกระทบเงาร่างของทั้งสองคนแนบชิดกันบนเบาะหลัง มือของโจเอื้อมไปจับมือเล็กของเธอมากำไว้แน่น โดยไม่พูดอะไร

มือเล็กยื่นไปจับชายเสื้อของเขาไว้ แต่เพียงไม่กี่นาที รถก็พุ่งออกจากลานมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วด้วยซีซีรถที่ใหญ่ ทำเอาหญิงสาวแทบหงายหลังลมพัดปะทะใบหน้า

“กอดพี่ไว้แน่นๆ เดี๋ยวตก”

ไม่ว่าเปล่า มือหนายังกุมมือเธอเข้ามากระชับเขาไว้แน่น

“หอมจัง…”

กลิ่นหอมประจำตัวเขา มันหอม…หอมละมุนแบบผู้ชายมีเสน่ห์ กลิ่นอ่อน ๆ ของมักส์ (musk) ลอยแทรกในอากาศ คล้ายกลิ่นกายสะอาดหลังอาบน้ำแต่ยังติดความเร้าใจบางอย่างในตัว ผสมกับกลิ่นของ ไม้ซีดาร์ (cedarwood) ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น มั่นคง มีพลังแต่ก็อ่อนโยน มันเป็นความหอมในแบบที่...ไม่หวาน ไม่ฉุน แต่ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอยากซุกตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม ไหนจะกลิ่นหนังจากเสื้อช็อปจางๆ มันหอมเย้ายวนเธอยิ่งนัก

ยิ่งคิดหัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในหนังโรแมนติกฉากเปิดเรื่องที่มีพระเอกขับมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ โดยมีนางเอกซ้อนท้าย

โจนาธานไม่พูดอะไรตลอดทางจนมาถึงคอนโด